لنډه كيسه: ناتمامه لاره

ليكوال: صديق الله بدر

 

ناتمامه لاره

 

نبيلا ملا بانګ نه مخكې له خوبه راپاڅيده، په ډېر احتياط يې خپله خور رويا هم راپاڅوله او ورته ويې ويل:" ژر كوه، چې ناوخته نه شي"

دواړې خويندې په بېړه بېړه ځانونه تيار كړل. نبيلا له كوټې نه په وتو كې وه، چې مور يې پرې ورغږ كړ:" لورې څه كوې؟"

نبيلا ورته وويل:" هيڅ خوب نه وړلم ما وې تر څو تاسې پاڅېږئ زه د چايو تياري وكړم"

نبيلا په دالېز كې يو سطل هاخوا دېخوا كړ او بيا يې رويا تر لاسه ونيوله او دواړه په بېړه له كوره ووتل. د كوڅې سر ته يو سپين كرولا موټر ولاړ و، د هغې په ليدو نبيلا وويل:" ايله زړه مې ولګېده، ما ګمان نه كاوه چې سيفور دې پر خپلې وعدې دومره ټينګ وي"

ادامه نوشته

لنډه كيسه: اخر په كوم مخ به دا خبره كوم

ليكوال: صديق الله بدر

 

 

اخر په كوم مخ به دا خبره كوم؟

 

 

لندن ته په راتګ رينا ورځ په ورځ خوارېده او سترګو يې خپله ښكلا له لاسه وركوله. په شپږو مياشتو كې هغه دومره خواره او ډنګره شوه، چې مېړه يې اړ شو روغتون ته يې بوځي. تر معايناتو وروسته ډاكترانو پرېكړه وكړه، چې هغه دې د دوه اوونيو لپاره بستره شي. له روغتون نه په وتو هغې بېرته خپله پخوانۍ ښكلا او تازه ګي تر لاسه كړه. د رخصتېدو پر مهال ډاكترانو ورته د لاښه روغتيا د تر لاسه كولو پخاطر دا سلا وركړه، چې د څه مودې لپاره خپل وطن ته لاړه شي.

ادامه نوشته

لنډه كيسه: دښمني

ليكوال: صديق الله بدر

 

دښمني

 

 

تياره ماښام و چې هغه په بيړه او ستړې ستومانه زموږ كلا ته راننوته، د  كلا دروازه يې په ځان پسې وتړله او خپله پړ مخې پر مځكه پرېوته. دا چې اوله كې چا و نه پېژندله ټول وارخطا شوو او ټول په وېره وېره د هغې پر خوا په منډه شوو. كه څه هم هوا يخه وه خو پر هغې خولې راماتې وې او ساه يې بنده بنده كېده. هغه مو راپورته كړه او كوټې ته مو راوستله. د څراغ په رڼايي كې  زما مور وويل :" اوه! دا خو ګل څانګه د ګل مير  اكا يوازنۍ لور ده، همدا نن د دې بېچاره د نكاح ورځ وه"

 موږ ټول غلي د  هغې سر ته ولاړ  وو، تر  ډېرې شېبې هغه چوپه خوله وه، هاخوا دېخوا يې كتل راكتل او يوه عجيبه وېره يې په سترګو كې ښكارېده.

ادامه نوشته

لنډه كيسه: او ټوله كوټه اور په سر واخيسته

ليكوال: صديق الله بدر

 

او ټوله كوټه اور په سر واخيسته

 

جميله چې خپل منګى ډك كړ،  ګودر ته مخامخ پر چنار باندې يې نظر ونښت او له هغې سره يې يو سوړ اسوېلى وكېښ. هغې ته ور په ياد شوه، چې يوه اوونۍ مخكې د تره زوى يې همدغه چنار تر څنګه دې ته مخامخ ولاړ و او بيا كرار كرار د دې خواته راغى. دې ورته ويلي وو:" ګوره! تربره دلته ډېر مه ښكته پورته كېږه، ښه نه ده، خلك به څه وايي. اوس خو بايد ډاډه اوسې مور دوى مې ستاسې ريباري منلې. كه ډاډه نه يې ترور يو ځل بيا راولېږه"

ادامه نوشته

لنډه كيسه: خپل بخت

ليكوال: صديق الله بدر

 

خپل بخت

 

كور ته د پلار له راننوتو سره ګل مكۍ د خپلې مور له څنګه پاڅېده او خپلې خونې ته وخوځېده، خو د پلار قهرېدلي حالت پښه نېولې كړه، بېرته راوګرځېده او د وره تر شا ودرېده. پلار يې په زوره ور په ځان پسې بند كړ:" سردار خان! په خبره نه پوهېږي، بيا يې هم هماغه پخوانۍ خبرې كولي، خو زه كله ورسره منم، نن د هغوى د كلي يوه سپين ږيري ډېر په غوسه كړم، هغه را ته ويل چې ادم خانه! ستا كار سم نه دى"

ادامه نوشته

لنډه كيسه: قسمت

ليكوال: صديق الله بدر

 

قسمت

 

سارا خپل كتابونه په خپل دستكول كې ځاى په ځاى كړل  او په نه زړه د ښوونځي په لور رهي شوه. له كوره چې ووته لر او بر يې وكتل او په وېره وېره د موټرو تم ځاى ته يې ځان ورساوه. سارا پس له يوې اونۍ ښوونځي تله، او دا يوه اونۍ يې په كور كې په وير او ژړا تېره كړې وه . موټر ته په پورته كېدو سره يې  شاته وكتل او بيا پر  يوې خالي څوكۍ تكيه شوه. پر څوكۍ تر تكيه كېدو وروسته كرار كرار په يو ژور سوچ كې لاهو شوه.:" لور جانې! اوس مو خلكو ته خوږه وركړې، عالم راباندې خبر دى. او بيا تا خو پخپله واورېدل چې هغوى څه وويل، كوم هغه ملاتړ دې، چې د هغوى مخه ونيسي. خداى نا خواسته په رښتيا هم كومه بده پېښه ونه شي، زه ډېره وېرېږم، لور جانې ډېره وېرېږم، دا ضد دې پرېږده، د خداى رضا به همداسې تللې وي، كه ته نه وې، كه هغوى تا مړه كړي"

ادامه نوشته

لنډه كيسه: دويمه ښځه

ليكوال: صديق الله بدر

 

دويمه ښځه

 

د بنې له راتګ دوه مياشتې وروسته زرمينې خپلې خواښې ته چې ترور يې هم كېده، ګيله وكړه چې خاوند يې خپل لوظ مات كړى او هغه يې هېره كړې ده. خواښې يې ورته تسلي وركړه چې په كراره به له خپل زوى سره وغږېږي. پردې خبرې دوه مياشتې نورې هم واوښتې او له دې سره د زرمينې حوصله نوره هم تنګه شوه، پرېكړه يې وكړه چې د شپې دا خبره بيا د خپل خسر په مخكې ياده كړي خو ګړۍ نيمه وروسته پښيمانه شوه:" نه، نه! دا د شرم خبره ده. څنګه او په كومه ژبه زه دا خبره د هغه په مخكې وكړم، نه، نه شرم دى، هيڅكله به هم دا خبره و نه كړم، خير دى يو څه وخت به نور هم وګورم "

ادامه نوشته

لنډه كيسه: نيمګړې مينه

 

ليكوال: صديق الله بدر

 

نيمګړې مينه

 

پنځم ځل چې بيا د موبايل زنګ اوچت شو، هوسۍ هغه غوږ ته كړ:" ګورئ! ازار مه راكوئ، په سهوه ستاسو نومره راڅخه دايره شوې وه. هيله كوم، نور زنګ مه راوهئ!"

هغې په ډيره غوسه موبايل بند كړ او په المارۍ كې يې كېښود. له خپل دستكول څخه يې دوه كتابونه راواخيستل خو ژر يې هغه بېرته كېښودل او يو بل كتاب يې راواخيست:" لومړى بايد همدا كار مې خلاص كړم، هغه خو مې خپل كتابونه دي، دې نه چې خلاصه شوم هغه به وايم. دا خو سبا بېرته راڅخه اخلي، ژر ژر يې بايد نوټ كړم"

ادامه نوشته

لنډه كيسه: وړه ناوې

ليكوال: صديق الله بدر

 

وړه ناوې

 

 

سارا چې له خوړ راتېره شوه، له لرې نه دكلا تر مخه ګڼه ګوڼه په هېښ كړه. پنځه كاله پخوا هم د دوى د كلا تر مخه همداسې ګڼه ګوڼه وه او خلكو د دې پلار جنازه هديرې ته وړوله. هغه وخت دا څلور كلنه وه.

سارا چټك چټك ګامونه واخيستل او ستړې ستومانه يې ګڼې ګوڼې ته ور نإدې شوه. ټول په خندا او خوښۍ كې ډوب وو او د هيچا هم دې ته پام نه شو. د خلكو په خوشاله ليدلو سره د دې ستړيا او وارخطايي هم وركه شوه اخوا ديخوا يې وكتل، همدا چې په يو ګوښه كې يې پر خپلو همزولو سترګې ولګېدې، په بېړه د هغوى خوا ته ولاړه او له خپلې يوې همزولې نه يې وپوښتل:" ګرانۍ! څه خبره ده؟"

ګرانۍ په خندا ورته وويل:" ته نه يې خبره؟ ستا واده دى. ورشه دننه، چې غواړي دې"

ادامه نوشته

لنډه كيسه: درې وينې په څو شېبو

ليكوال: صديق الله بدر

 

درې وينې، په څو شېبو كې

 

سردار چې موټر د روغتون تر مخه ودراوه، خپل وړوكى زوى يې غېږ كې ونيو او د عاجلې څانګې مخې ته  يې پر ولاړو ډاكترانو غږ وكړ:" د خداى لپاره ژر شئ، هلئ! چې بچيان مې مري، هلئ! هغوى په موټر كې دي"

ډاكترانو په بېړه د هغه زامن عملياتخونې ته ننويستل او دى د وره تر څنګه په دوو پښو كېناست، خپل سر يې په لاسونو كې ونيو، په ژړا سر شو او په ژړا ژړا يې له ځانه سره وويل:" ولې ساده شوم، ولې مې هغوى پرېښودل، كاشكې مې راټينګ كړي واى، ولې مې داسې و نه كړل، ولې ...ولې؟"

ادامه نوشته

لنډه كيسه: پرې شوې ګوتې

ليكوال: صديق الله بدر

 

پرې شوې ګوتې

 

راضيه تر ملا اذان دمخه له كوره راووته. همدا چې عمومي سرك ته ور نږدې شوه له ورسره كڅوړې څخه يې څادري راوويسته،  په بېړه يې په سر كړه او د موټرو تم ځاى ته يې ځان ورساوه. ګړۍ نيمه وروسته يو ملي بس ته وختله. ښار ته په نږدې كېدو سره زړه نا زړه غوندې شوه او له ځانه سره يې وويل:" نه، نه! بېرته به كور ته ځم"

ادامه نوشته

لنډې كيسې: هر څه له خپله لاسه

ليكوال: صديق الله بدر

 

هر څه له خپله لاسه

 

د شعبې امر زموږ يو ملګري پوليس ته، د هغه د منفكۍ مكتوب په لاس كې وركړ، له هغه سره يې تر خداى پامانۍ وروسته په لوړ غږ وويل:" زه په دې ډېر خپه يم، چې نن مې پخپلو لاسو خپل يو ښه ملګري پوليس ته د منفكۍ مكتوب وركړ، خو چاره نه وه، اصول همدا ايجاب كوي"

امر يوه شېبه چوپتيا غوره كړه او تر هغه وروسته يې چې ما او نورو پنځو تنو ملګرو ته په ځير ځير وكتل، ويې ويل:" هر څه له خپله لاسه كېږي، هغه مې له ډېر فكر او غور نه وروسته منفك كړ. اخر د هغه دا لومړى ځل نه و، چې په سهوه او خطا يې زموږ پروژې شاته غورځېدې. پر هغه نه زه او نه اداره يوه هم ملامت نه يو، هغه هر څه له خپله لاسه په ځان وكړل، هو هر څه..."

ادامه نوشته

لنډه كيسه: ما غلا نه ده كړې

ليكوال: صديق الله بدر

 

ما غلا نه ده كړې

 

له جواد سره تر خداى پامانۍ وروسته همدا چې د هغوى موټر د پېښور پر خوا حركت وكړ، جمال ورو ورو په ژړا شو:" هرڅه دې پخپله  له خپلې ساده ګۍ پر ځان وكړ، اوس يې نو وزغمه، چېرې به ولاړ شې، څنګه او چېرې به د چا له خبرو ځان ساتې؟"

ادامه نوشته

لنډه كيسه: مهمان ناخوانده

نویسنده: صدیق الله بدر

مهمان ناخوانده

 

وقتی از دفتر بیرون شدم، هوا تاریك شده بود. همینکه چشم دریور به من افتاد از موتر پایین شد و كارت عروسی یكتن از همكارانم را برایم داد و گفت:" امر صاحب! ای کارته سه روز پیش نسیمه جان برم داد و گفت كه كارت  4 نفره است"

كارت را خواندم به نام من نوشته شده بود و در یك گوشه ان بقلم سرخ نوشته شده بود:" 4 نفر"

ادامه نوشته

لنډې كيسې: دزد اشنا

نویسنده: صدیق الله بدر

دزد اشنا

 

با رسيدن پوليس و فيرهاي هوايي توسط آنها مردم متفرق شدند. عده يي با خاطر ارام به خانه هاي خود برگشتند و عده يي هم دور تر از دزد ايستادند، تا با روشن شدن چراغ هاي موتر پوليس چهره وي را ببينند. اما دزد هر چند كه مجال شور خوردن از جايش را نداشت و آهسته آهسته ناله می کرد؛ كوشش مي نمود، با چادري كه بر سر داشت، صورتش را بپوشاند.

ادامه نوشته

لنډه کیسه: ځانمرګى

 ليكوال: صديق الله بدر

ځانمرګى

 

له درې ورځو راهيسې د ګلداد فكر خراب و، دم شېبه كې به يې يو سخت ټكان وخوړ او په ځير ځير به يې شاوخوا ته وكتل. كه  دننه په كوټه كې و، خو همدا چې به سوچونو  په سر واخيست، ټكان به يې وخوړ، يو دم به له ځايه راپاڅېد، ګراچ ته به ولاړ او تر ډېرې شېبې به يې خپل ټكسي موټر ته په ځير ځير كتل.

ادامه نوشته

لنډه كيسه: قاتله مينه

 ليكوال: صديق الله بدر

 

 

قاتله مينه

 

زر ګل له ډېر لرې نه د موټر په ليدو په منډه منډه سرك ته ځان ورساوه. موټر چې رانږدې شو ده ورته لاس ونيو او ستمى ستمى يې ډرېور ته وويل:" روكى جانه! هلته د پټيو په منځ كې د دوو تور سرو مړي پراته دي، كه پوليسو ته دې خبر وركړ ثواب به دې وشي. څو پوليس راځي، زه به  همدلته ورته انتظار يم"

د موټروان له تګ نه نيم ساعت وروسته د زرګل زړه په تنګ شو او له ځانه سره يې وويل:" لكه چې سړي پوليسو ته خبر نه دى وركړى. څومره به انتظار كوم، خپلې رمې پسې به ولاړ شم، هسې نه بله خوا مخه وكړي"

ادامه نوشته

د غشو تنده: د خندا تصوير

ويناوال: صديق الله بدر

د خندا تصوير

 

اشنـا ته خـانـدمه دنيـا ته خــاندم

د غريب خوله يمه هرچا ته خاندم

ادامه نوشته

د غشو تنده: د شوګېرونو لښكر

ويناوال: صديق الله بدر

د شوګيرونو لښكر

 

ژوند مې يو سيند هسې څپې څپې تېرېږي او ځي

ګورم ساحل سره ټكرې خوري ماتېږي او ځي

ادامه نوشته

د غشو تنده: د ژړا په تال كې

ويناوال: صديق الله بدر

د ژړا په تال كې

 

كه تېروم دانه دانه زنده ګي

جوړوم خيال كې شاهانه زنده ګي

ادامه نوشته

د غشو تنده: مينه

ویناوال:صدیق الله بدر

مينه

 

خال دې له سجدې او له كعبې وايي

سترګې دې له جام او ميكدې وايي

ادامه نوشته