د ۱۳۹۹ کال ټوله شاعري
۱۳۹۹
مه وایه چې را به پسرلي کې شم
ته چې راځې تا سره بهار راځـــي
۱۳۹۹.۱۲.۳۰
««««««««««««««««
غواړي په اسانه منځ نه لاړ شمه
غواړي ما له خپلې حافظې پاک کړي
۱۳۹۹.۱۲.۳۰
««««««««««««««««
یوازیتوب کې
لنډه لار هم غمېږي
راځه
خندا ته لاس ورکړو
۱۳۹۹.۱۲.۲۹
««««««««««««««««
ژوند د خپل پایښت لپاره
ښایي زما غوندې
دومره ښکلې پلمه ونه مومي
زه هر سهار
د چا په سترگو کې راویښېږم
۱۳۹۹.۱۲.۲۷
««««««««««««««««
زړه!
پام کوه
مینه دومره
د غوسې نه ده
خلک اوبو ته گوري
پایڅې بډ وهي
۱۳۹۹.۱۲.۲۵
««««««««««««««««
هغې چې ټول ژوند ناکراره غوښتم
که شي خبره چې آرام یمه تر خاورو لاندې
څه به کوي؟
۱۳۹۹.۱۲.۲۴
««««««««««««««««
ټولې لارې مې اجاره کړې دي
ویلي دې وو:
راځم.
۱۳۹۸.۱۲.۲۶
««««««««««««««««
زړه
له مینې
اوبدل شوی دی
په بازار کې یې
پېرېدونکې
ځکه ښکلې دي
۱۳۹۹.۱۲.۲۴
«««««««««««««««
اوښکې دې
کنگل مه شه
ږلۍ
غوټۍ رژوي
۱۳۹۶.۱۲.۲۴
«««««««««««««««
هغې چې ټول ژوند ناکراره غوښتم
که شي خبره چې آرام یمه تر خاورو لاندې
څه به کوي؟
۱۳۹۹.۱۲.۲۴
««««««««««««««
راځه!
خوږ یې کړو
تریخ چای
په گډه وڅښو
۱۳۹۹.۱۲.۲۲
««««««««««««««
د لمر او رڼايي خندا دې
منت نه را پرېږدي
ژوند هغه شېبه په مینه څرک را وهي
چۑ سترگې را و غړوې
او پر مخ د پریشانو وېښتو له شا
را وګورې
۱۳۹۹.۱۲.۲۲
««««««««««««««««
کاش
لږ دې
د وخت خوی درلودلای
وخت راته په هغه ځای کې
شېبه نیمه تم شوی و
چې ته مې لیدلې وې
۱۳۹۹.۱۲.۲۲
««««««««««««««
ژوند ريښکې ريښکې ګرېوان
را په غاړه دی
د چا د خندا وېره نه لرم
که چا را وخندل
گمان به وکړم چې خوشاله دي
خلک چې خوشاله وي
خاندي
۱۳۹۹.۱۲.۲۲
««««««««««««««««
ژوند
کاڼي په لاس کې
غضب په سترگو کې
ایستلې کنده په لوی ډاک کې
د هغه کلي بخت دی
چې د ژوند تمه لري
په کاڼو کې د هغې کړکۍ د ښیښو د ماتولو شوق راویښ شوی دی
چې دننه په کوټه کې یو سیوری یې له مخه تېر شوی
هغه سترگې چې په خپله مرغۍ کېدلې
او له کړکۍ سره نږدې الوتلې
وینو نیولې دي
کنده د چا په انتظار کې
چې شېبه پس یې
غضبناکې سترگې له کلي تر ډاکه پورې
سخیدلې رابدرگه کوي
ستړې ښکاري
او د کلي برم غوښتونکي
چې د ژوند خبره کوي
نور کاڼي راټولوي
او سیوری په شنه برقه کې
کندې ته ور سپاري
سیوری په کنده کې چې مرگ ته غېږ پرانستې ناسته
تر شونډو لاندې وایي:
د برم غوښتونکو
ژوند لږ آرام ته پرېږدئ!
ژوند لږ آرام ته پرېږدئ!
۱۳۹۹.۱۲.۱۷
««««««««««««««««
ته غږېږه
غواړم خبرۑ کول زده کړم
۱۳۹۹.۱۲.۱۵
««««««««««««««««
نن پوه شوم
څومره ډېر له ځانه فاصله لرم
او پاڼې پاڼې یم
د تلفون په کرښه یې
راته یې وویل
سبا هغه ورځ ده
چې خورلڼې راته ویلي وو
په ما مئین یې
د هغۑ په لاس
دېرش کاله مخکې راکړی گلاب دې
نن هم په ایښي کتاب کې
هماغه خوشبویي لري
۱۳۹۹.۱۲.۱۵
««««««««««««««««
د لاسونو
هره تڼاکه مې
هغه غریو ده
چې نه ماتېږي
۱۳۹۹.۱۲.۱۵
««««««««««««««««
هغوی هغه چا ته
په مینه ورکولو خوښ دي
چې غوښتل مې مینه ورکړل شي
کاش هغوی تل همداسې
زما د ځورولو فکر وکړي
او هغه چا ته مینه ورکړي
چې زما خوښېږي
او مینه ورکول ور سره ښایي
۱۳۹۹.۱۲.۱۲
««««««««««««««««
د خپل وجود په دېواله باندې تکیه نه یــــــــــــمه
زه هغه څوک یم چې له خپل ځان نه بهر ولاړ یم
۱۳۹۹.۱۱.۷
««««««««««««««««
زه هره ورځ یو څه لیکم
خوه شعر نه وي
یو بل څه وي
شعر تا ته ورته دی
ته هره ورځ نه راځې
حتی
په خوب کې هم
۱۳۹۹.۱۱.۲
««««««««««««««««
زه هره ورځ یو څه لیکم
خوه شعر نه وي
یو بل څه وي
شعر تا ته ورته دی
ته هره ورځ نه راځې
حتی
په خوب کې هم
۱۳۹۹.۱۱.۲
««««««««««««««««
راځه ماشومان شوو
چې سبا ته
د یو بل زړه ماتول
را په یاد نه وي
۱۳۹۹.۱۰.۳۰
««««««««««««««««
غزل
تیارو مینـــــې ته نیولی غېږ کۑ ډار دی
یاره مخ لـږ را ښکاره کړه د خدای پار دی
ستړې ځغاستـه ملامته بــه پرې څه کړم
آس د هیلو زمــــا ډېر په وجود خوار دی
چې له کــــار روزگاره لاس یې رالنډ کړی
بیا زما له هـغــــــــــه کار سره څه کار دی
د ژړا لاس مــــــــۑ نیولی چې هر دم وي
خو د سترگو مـــې له اوښکو سره تار دی
چې یې ســــــــــــر تر داره بیا بیا رسولی
بدر لا هــــــــــــــم د هغې نېشې خمار دی
۱۳۹۹.۱۰.۲۹
««««««««««««««««
ښايي د ژوند
یو تعریف دا هم وي
څوک دې چې خپل سپر گڼي
زړه پر تا یخ کړي
۱۳۹۹.۱۰.۲۹
««««««««««««««««
ور داسې ټکېږي
لکه چې چا خندا راوړې وي
خو زه په کوڅه کې
خورې چوپتیا ته
فکر وړی یم
۱۳۹۹.۱۰.۲۹
««««««««««««««««
د سترګو چې مې خير غواړم
بیګاه يې په خوب کې
له استسقا پوښتلم
۱۳۹۹.۱۰.۲۰
««««««««««««««««
زاړه تصویرونه رالېږي
غواړي شک را واچوي
چې سترګې مې کمزورې شوې
۱۳۹۹.۱۰.۲۹
««««««««««««««««
ته ...
داسې کتاب يې
چې لوستلای دې شم
خو درک کولای دې نه شم
۱۳۹۹.۱۰.۲۹
««««««««««««««««
کاش ژوند
په خالونو ډک
د کوچۍ مخ وای
هر موسم به پسرلی و
۱۳۹۹.۱۰.۲۸
««««««««««««««««
پرون لاړې
سبا هم شته
راځې به
۱۳۹۹.۱۰.۲۷
««««««««««««««««
هره ورځ چې شفق ته
سرې سترگې درېږم
هره شپه پر شونډو دې
خندا انځوروم
۱۳۹۹.۱۰.۲۶
««««««««««««««««
تراوسه مې دوه ځلې
د مینې مزه څکلې
رښتیا وایم
هر ځايي نه یم
ته چې
د ژوند په سترگو کې مې ځلېږې
ښایي په زرم ځل هم ووایم
چې زړه مې خولې ته راغلی
او دې خوند ترخه کړی دی
۱۳۹۹.۱۰.۲۵
««««««««««««««««
نظر چې مې تا
پر جبین ښکل نه کړي
څنګه به کرار مومي
ماشومان په آسانه
له ضده لاس نه اخلي
۱۳۹۹.۱۰.۲۴
««««««««««««««««
چې تللې
اوښکې مې هم درسره بوځه
نه غواړم
د یادونو او خاطرو وبال دې
را په غاړه وي
گلونو ته څوک ترخې اوبه نه ورکوي
۱۳۹۹.۱۰.۱۸
««««««««««««««««
سیندونه په اوبو بختور دي
چې هیلۍ په کې غوپې وهي
له وچو سیندونو
کله هم
هیلۍ نه دي الوتې
۱۳۹۹.۱۰.۱۶
««««««««««««««««
گاونډي
ژوره څاه کیندلې
خو د ثواب لپاره
له جومات نه اوبه راوړي
۱۳۹۹.۱۰.۱۷
««««««««««««««««
چې و نه خاندې
څنگه به وپوهېږم
چې راغلې یې
د نارنجو غوټۍ چې وسپړیږي
عطر یې خورېږي
۱۳۹۹.۱۰.۱۶
««««««««««««««««
د خاطرو
پر پسرلني څنگل یې
سر کېښود
باڹه یې لامده شول
۱۳۹۹.۱۰.۱۷
««««««««««««««««
په تیاره کې
خپل وجود ته راستون شوي
وپوښتل
څراغ ولگوم؟
۱۳۹۹.۱۰.۱۶
««««««««««««««««
مینې به
نیزه وړیو ته
لاسونه لپه کړي وي
وڔي مې
وړي مې
یو دریاب یمه اخیستی
۱۳۹۹.۱۰.۱۶
««««««««««««««««
تا چې
په چغو چغو
په خپل نامه بلم
سکون رابخښي
کاش ټول دا د سکون احساس لرلای
کاش د ټولو ښکلو نوم
سوله وای
۱۳۹۹.۱۰.۱۳
««««««««««««««««
ستا له تلو وروسته
هغه کنډر کلا ته پاتې کېږم
چې کلی پرې بد ښکاريږي
۱۳۹۹.۱۰.۱۲
««««««««««««««««
دا کال هم
په خپله مخه لاړ
خو هغه څه مې چې غوښتل
ومې نه شول لیکلای
ښایي نورو درې سوه پنځه شپېته ورځو کې
یوه شېبه
ستا له سترګو راته وخاندي
۱۳۹۹.۱۰.۱۰
««««««««««««««««
زما ماشوم خیال
په آ للو للو للو
د گلونو په غېږه کې
د خوب یو ستڔی ارمان دی
پرېږده د غږ باغ کې دې
ورک و اوسم
۱۳۹۹.۱۰.۳
««««««««««««««««
شپه له خپلې ټولې چوپتیا سره
د یوازیتوب په رگ رگ کې بهیږي
څوک نشته
چې پر شونډو لگېدلی مهر مات کړي
او چیغه وکړي چې
سږ هم د یلدا شپه
د تیارو پر درشل پښه ایښې ده
او سترگې
لا هم د انتظار پر لاره ړندې اوړي
۱۳۹۹.۹.۳۰
««««««««««««««««
سیوري ته
رڹا معنی بخښلې
که غاڕه دې
نه وای راکڕې
چا به
مینه نه پېژندله
۱۳۹۹.۱۰.۳
««««««««««««««««
د یلدا شپه کې خوب ته راشه
دا نورې شپـــــې ژر سبا کېږي
۱۳۹۹.۱۰.۱
««««««««««««««««
پلار مې
ډېر بډای و
د زڔه په کرونده کې یې
د مینې زړي کرل
۱۳۹۹.۹.۲۸
««««««««««««««««
لمر دې غواړم
چې څوک درته
مخامخ و نه کتلای شي
۱۳۹۹.۹.۲۶
««««««««««««««««
لاړه
ښايي لا هم
د زړه په هینداره کې مې
د هغې مینه
داسې نه وي انځور کړې
چې خواخوږې يې
خپله کړم
۱۳۹۹.۹.۲۶
««««««««««««««««
په باغ کې
هم مرغی او هم ښکاري
دواړه
د سپېده دم په تمه دي
۱۳۹۹.۹.۲۵
««««««««««««««««
مینه اوبه ده
زه او ته کبان یو
مینه چې نه وای
زه او ته خدای زده چې به وو
په کومه ویاله کې چې اوبه نه وی
کبان هم په کۑ نه وي
۱۳۹۹.۹.۲۰
««««««««««««««««
د هغې نوم سوله ده
چې رایادېږي
د امن احساس کوم
۱۳۹۹.۹.۱۴
««««««««««««««««
حسن دې چې رنګ د سخاوت راوړي
تـلـې مـې پولـۍ شـه پـه واټـونـو کـې
۱۳۹۶.۹.۱۵
««««««««««««««««
د اغزو په سترگه را گوري
خو هغه دې تل
همداسې گل و اوسي
په دې نه خپه کېږم
ځکه یوه رابطه به مو بیا هم په منځ کې وي
گلونه اغزي لري
او د اغزیو بوټي گل کوي
۱۳۹۹.۹.۱۵
««««««««««««««««
ژوند په خپلو خولو کې ډوب دی
هر څوک خپل نغری ننګوي
خو زما د زړه یخ کېږي
زه د چا مینې
د سړې کوټې تنهایي ته
کېنولی یم
۱۳۹۴.۹.۱۴
««««««««««««««««
هغه
سوله نومېږي
چې رایادېږدي
د امن احساس کوم
۱۳۹۹.۹.۱۴
««««««««««««««««
جانانــه تلـــــو ســــــره دې تلــــی دی زما نظــر هم
نظر مې څنگه ځای ته را به شي چې را نه شې ته
۱۳۹۹.۹.۱۲
««««««««««««««««
ښځې د وره تر شا
د انتظار د اندېښنو لمن غوړولې
د سړي حواس
بهر چېرته د چا د سترگو په جام کې ډوب دي
او شپه
چې د سپېده چاود منگولې ور و نه رسېږي
په منډه خپله لمن ورنغاړي
۱۳۹۹.۹.۱۰
««««««««««««««««
منفي خبر
منفي خبرونه ډېر لوستوال لري
په ټولو ورځپاڼو کې
زما د زړه له قوله لیکل شوي:
بېرته نه راګرځې
۱۳۹۳.۹.۹
««««««««««««««««
لوښو ته پتري ورکوم
کله چې پتري شویو لوښو ته گورم
پر خپل زړه مې خوا بدېږي
۹۹.۹.۹
««««««««««««««««
د زړه له تله خوښ یم
چې ته مې د گلونو په یوې گېډۍ خوشاله کړې یې
خو اوس د باغ هغو گلبوټو ته
چې د خپلو پرې شویو څانگو په ویر اخته دي
سترگې نه لرم
۹۹.۹.۹
««««««««««««««««
ستـا یــــــوازې زه یمـــه په سترګو کې
یمـــه، هم دې نـه یمـــــه په سترګو کې
تا ته چې حیرانه دې ښکلا کړمـــــــــه
کاشکې دې رانجـه یمـه په سترګو کې
ودې پوښتــــه چېــرته یم او څنګه يم
اوس دې یاره ښــه يمـه په سترګو کې
اوس مې ایله ځــان ته تمـه کېـږي څه
اوس خو د چـا زړه يمه په سترګو کې
ته يــې په ژړا چـې ماتــــوې ورخــــه
زه هغـــه اوبه یمـــــــــه په سترګو کې
عشق یمه خمار یمه که بــــــــــدر یـم
وایه چـــې دې څه یمه په سترگو کې
۱۳۹۹.۹.۳
««««««««««««««««
پرېږده چې خپل ستړی زړه
د مینې د نیزار په سیوري کې دمه کړم
پریږده چې هر یو رگ یې
خندا دې هسې راته وغږوي
لکه چۑ د خپل غږ پر تار د سٔر لار خپلوي
۱۳۹۹.۸.۳۰
««««««««««««««««
نن راته يادېږې ځان اوزګار کړه لږ
نن به یو څـه ډېـــره راسـره يې ته
ته وگڹې تللې یې او زه ګڼـــــــــــم
وې له ځانه هېـــــره راسره یې ته
۱۳۹۹.۸.۲۸
««««««««««««««««
درسره چې مینه کوم
غوره کړې مې يې
د خلکو چې څه خوښېږي
هغه غواړي
۱۳۹۹.۸.۲۸
««««««««««««««««
هغې خبرې ته چې خندا يې رالورولې
او يوه شېبه يې ژوند ته هڅولې یم
موسک چې نه شم
څه وکړم؟
۱۳۹۹.۸.۲۸
««««««««««««««««
وخانده
ښه ډېر وخانده
نه غواړم خپه ومرم
۱۳۹۹.۸.۲۸
««««««««««««««««
کوڅه خوبولې ده
د کوڅې سترګې د پلمې د ګوتو په څوکو روانې دي
ته وا غواړي
یوازې ستا
د قدمونو په غږ خلاصې شي
فکر کوم کوڅه هسې ځان غلطوي
کوڅه دا نه غواړي
ستا وروستۍ
خداپاماني رایاده کړي
د کوڅې سترګې پوهېږي
ته به په هغه ورځ راځې
چې قدمونه دې
د خپل پردیتوب
احساس ته په ژړا وي
۱۳۹۹.۸.۲۶
««««««««««««««««
وعده دې ورته کمه راتله
پر دېواله مې
کښلې کرښې وړنګولې
۱۳۹۹.۸.۲۶
««««««««««««««««
پر دېوال د کړکۍ په اندازه
د سپوږمۍ رڹایي نښتې
تیاره خپل څادر نغاړي
او وره ته ګوري
خو څوک نه رالټېږي
چې ور پرانیزي
۱۳۹۹.۸.۲۴
««««««««««««««««
غزل
کلی درخــــو ستا د مینـــــې رنگ غواړي
بیا د ادم خــــــــــان د رباب ترنگ غواړي
نن چـــې د سنــــــــدرو مــوډ کې نه یمه
نن هغـه د خپـــل حســـــــن قلنګ غواړي
زړه کــې دې یــــادونـــه تخنـــونه راتـــه
لېچو کې بنڴړي خو یو نیم شرنگ غواړي
مینــه بــې لـه تـــورې مینـې نـه کېــــږي
هـــــره پاچايــي د ځــانه ننگ غــــــواړي
زړه د جانان سپین کتاب د سولــــــې دی
سترگې چې کړي برندې وایې جنگ غواړي
مات چې پرې خمار د لېونتوب کړي خپل
بــدر نه شـــــــراب غواړي نه بنگ غواړي
۱۳۹۹.۸.۲۴\
««««««««««««««««
ته باغ یې
ته ټوله عطر یې
ښايي د مینې د خالق
همداسې مست بې خوده خوښ وم
۱۳۹۹.۸.۲۲
««««««««««««««««
اوس مو کلي شړ دي اوس خو لو د غنم نه کېږي
اوس د جنگ بلا رالگېدلې په سرونو ده
۱۳۹۹.۸.۱۷
««««««««««««««««
څوک د جانان حتی د نرمې غوسې تاب نه لري
خو خلک وايي چې بې زوره زنده ګی نه کېږي
۱۳۹۹.۸.۱۵
««««««««««««««««
ویل دې
غوټۍ یو
راځه
و به غوړېږو
طبیعت
پر غوړېدلې ټنډه
ښه ښکاري
۱۳۹۹.۸.۱۲
««««««««««««««««
ستا چـې د چوپتیا پر سینــې وېښه مـې غوغا کړمه
هره شپه دا غـــواړم له خـوبـونـو دې را غلا کړمه
څه يې کــــوې څنګه چې جوړېږم د زړه درد سره
دا کیسه اوږده ده څه ځــه دا بـــه درتـه بیــا کـړمه
۱۳۹۹.۸.۱۲
««««««««««««««««
تنهایي پرې نه شم لورولی
شپه مې خوب ته
ستا د سترگو په کیسو رڼه کړه
۱۳۹۹.۸.۸
««««««««««««««««
مینه
هغه مې هم خوښېږي
دومره چې
تر تا هم
ورسره ډېره مینه لرم
مه وېرېږه!
ته هم
ورسره مینه لرې
او د هغه لپاره دې
ژوند کول زغملي دي
ای!
درسره مینه لرم
پر تا میئنېدلو
پر خپل ځان میئن کړی یم
۱۳۹۴.۸.۷
««««««««««««««««
هیلې مې
د هغې ماشومې په څېر دي
چې په خپل کور کې
د لگیدلي اور د لوگي له وېرې
چې ساه ور بنده نه کړي
د پردي د کور لار خپلوي
خو په دې نپوهېږي
چې د پېچومو په تیارو کې
راوتلې شیشکې به
تیندک ورکوي
او د هغې به
کله سر
په تیږو لگي
کله ملا
په تیږو لگي
او د پردي کور ته
له رسېدو نه مخکې
له لاسو پښو پاتېږي
اووه کلنۍ کې به
خاپوړې کوي
۱۳۹۹.۸.۷
««««««««««««««««
بنگړيو ته دې ووایه
له خندا سره دې سیالي نه کوي
شرنگېدلې موسیقي بېله وي
۱۳۹۹.۸.۷
««««««««««««««««
خیالونه دې وچ ویلني دي
مروړمه يې ځکه
چې خلک خوشبویه شاعري خوښوي
۱۳۹۹.۸.۵
««««««««««««««««
خوا مې د زړه خالي ګلدان شنه کړې
نن دې پر شوڼدو څـو مچکـــــې کرم
۹۹.۸.۵
««««««««««««««««
کاش چې تبه
توبه وای
ماتېده خو به
۹۴.۸.۱
««««««««««««««««
مــه وېـرېږه زړه چــــــا ته څه نه وایم
تا غــونــــئدې یــــم خپله گناه نه وایم
مرگ راپسې سترگو کې یې گرځي تل
چــــا ته زنده گي چا ته چې زړه وایم
۱۳۹۹.۸.۱
««««««««««««««««
د مور دعا
د مينې غم پسې په تنګ يمه ډېر
خو مې د مور دعا نه ځار شم
په کې ډېر زور دی
هره شېبه
همدا چې لپه کړي لاسونه
وايي:
((خدايه!
زوی کی مې
له هر یو غم وساتې.))
1393,7,29/30
««««««««««««««««
غزل
چې ګـــډ په ويــر او په ماتم خلک دي
ګرم مـــې د خپل کلي او چم خلک دي
ورســـــــــــــــــره ډډه چې زما لګېږي
لېــونـي نــورو کـې لــږ سـم خلک دي
ډېـر دي چـې نـوم د مینـــې ډېــر اخلي
هغـــــــــه چې مینه کوي کـم خلک دي
زما تر څنګ ولاړ چـــــــې مــا وژني
زما د ویاړ زمـــــــــا د بـرم خلک دي
مینه له خلکـــو څخـــه غوښته چې چا
وايي په میـنه کــــې یې ګرم خلک دي
د ډېـــــــــرو ښکلو بدره ډېـر خوښېږم
د خوارو هـــم یو نیم د زغـم خلک دي
١٣٩٧.١٢.٢
««««««««««««««««
خلک پـه سلو نجـونـو زړه وتړي
ما پـر یـوې سل ځلې زړه بایللی
لیوني وڅیره گرېوان ویې ویل
میئن چې څه بایللي زړه بایللی
۱۳۹۹.۷.۲۵
««««««««««««««««
باڼه باڼه یــو ځــلې خــوب تــه راشه
غواړم پر خپل زړگي ستا ياد وکښمه
د خاموشـۍ تنـده مـې سـر ته خېژي
غـواړم یـــوه پيـالـه فـــریـاد وکـښمـه
۹۹.۷.۲۷
««««««««««««««««
انځورګر
د توت له هغه ښاخه
چې ټوله ورځ
د باد شپېلۍ ته څڼې څڼې غورځي
یوه مرغۍ خپله مښوکه کې
یوه دانه د توت نېولې
الوتلو کې ده
«««
یوه مرغۍ
لغړ وجود د توت د ونې
چې ليدلای نه شي
خپلو بچیو سره
په یوه ښاخ ناسته ده
او له دې وېرې نه چې
خوب را درنې د ونې سترګې نه کړي
د پاڼو شور ته ورته
يوه سندره بولي
««««
هلته د توت
د ونې ښاخ نه
لکه د پړي په څېر
یو نری تور شی
تاو راتاو ښکارېږي
او په سینه کښېږي
لاندې يو څوک لینده په لاس
تر وچو شونډو لاندې
وايي داسې:
دا مرغۍ وبه ولم
سپورې ډوډۍ نه والله
زړګی مې خوی ختلی.
«««
او زه
راغلی چې وم
چې خپله تنده پر طبیعت ماته کړم
نه اوس رنګونو
نه مویک
او نه د پاڼې مخ ته
کتلای شم
۹۶.۸.۴
««««««««««««««««
لاړم
زوړ شوم
خو ته کولای شې
زړه مې
تېر باسې
۹۵.۷.۲۶
««««««««««««««««
دام کې مې د مينې که زړه بند نه وای
درد سره رشته به مې د خـوند نه وای
١٣٩٧.١١.١
««««««««««««««««
نوم دې شات دي
کله کله يې
چې په چيغو اخلم
خلک په کوڅه کې خوله راترخوي
۱۳۹۹.۷.۲۴
««««««««««««««««
ته نه یې
په ترخو یې ور اړولی یم
راشه!
سترګې مې
په بل چا نه خوږېږي
١٣٩٩.٧.٢٣
««««««««««««««««
زه خو خپه یم
تا هم لیکلې چې خپه يې
یوازې زموږ کټ دی
چې درد يې نه دی رامعلوم
۱۳۹۹.۷.۲
««««««««««««««««
مخ پټوي رانه کوڅه کې خو چې وایم خیر دی
مخ ته چــې دا نیسي پلو هغه کې هم ښکلا وي
۱۳۹۹.۷.۲۱
««««««««««««««««
هره ورځ پر ګلونو ګرځم
ویلې دې وو
که نه ومه
په هغو څيزونو کې مې ولټوه
چې زما خوښېدل
۱۳۹۷.۷.۱۶
««««««««««««««««
د زړه تنګۍ له هجوم نه مې تېښته
تر همدې ځایه وي
ټول حواس مې لکه د کوڅې په منځ کې
هېر کړي وي
١٣٩٩.٧.١٦
««««««««««««««««
مه وايه چې څوک مې نشته
او یوازې یم
ته يې
چې دا نور هر څه شته
حتی بې کسي
او یوازیتوب
په دې غره و اوسه
چې بې کسي او یوازېتوب
ستا پوروړي دي
دواړو ستا په شتون کې شناخت خپل کړی
که ته نه وې
یوازېتوب او بې کسي به چا څه پېژندل
حتی په خپله بې کسي او یوازېتوب
۱۳۹۹.۷.۱۵
««««««««««««««««
ژر مې و نه پېژانده
ته چې تلې
بدر دومره ستڔی نه و
۱۳۹۹.۷.۱۴
««««««««««««««««
بسنه کوي
چې یوازې زه درسره مینه لرم
که ته هم دا رشته وپالې
وېرېږم
ځان راڅخه ورک شي
۱۳۹۹.۷.۱۴
««««««««««««««««
(( مکالمه))
ته تللې يې
پټه تللې يې
کاش خبر کړی دې وای
غوښتل مې د تګ پر وخت دې
د اوبو په ځای
د شرابو خمونه درپسې وشيندم
پوهېږې ولې؟
نه، ته نه پوهېږې
زه يې درته وایم
تر هغه چې ته بېرته راځې
دا ټول به زه وڅښم
او ته به
د یو مست هدیره
چې هیڅ نه به وي
ولټوې.
څه!؟
(( ته به په پردیسۍ کې
ټولې میکدې رانذرانه کړې
او د شرابو یو څاڅکی به هم پرینږدې
ټول به پر تږې ځمکې وڅښې
چې نړۍ مسته شي
او ژوند وکړي
او ما په خپل ژوند کې
ژوندی وساتی))۱
۱۳۹۹.۷.۱۴
««««««««««««««««
((هویت))
مینه يو احساس دی
هویت يې
ته يې
که ته نه وې
دې احساس به
هیڅکله
هویت نه مونده
۱۳۹۹.۷.۱۴
««««««««««««««««
خوب مې
د شوګير په کرونده کې کرلی
سږ به د مينې فصل
سرې سترګې وي
۱۳۹۳.۷.۱۲
««««««««««««««««
چې هم مې زړه او هم هغـه غوره کړم
خـود بـه لـه ځـانـه فـاصـــله غوره کړم
۱۳۹۹.۷.۱۱
««««««««««««««««
چیغه مې پوښتې؟
د خاموشيو په جامه کې مې نغښتې
خپله یې هم نه اورم
۱۳۹۹.۷.۱۱
««««««««««««««««
لا مې چې ستا د سترگو الفبې
پوره نه ده زده کڔې
تا به ټوله څنگه ولولم
چې د گور په غاړه ولاړ یم
ستا لوستل
څو ژوندونونه غواړي
۱۳۹۹.۷.۱۱
««««««««««««««««
کلـــه کلـــه ځـــــــــــان نه رابېلېږه لږ
کلـــــه کلـــــــــــــــه ژر ژر رایادېږه لږ
ډک زړه پاتېدل عشقه ښه نه وي ډېر
اوښکه چـې د سترګو شوې ورېږه لږ
۱۳۹۹.۷.۱۰
««««««««««««««««
ټپ یې زغمل د قاتل زړه خپلول
لکه کېنوي خزان کې څوک نیالگي
۱۳۹۹.۷.۸
««««««««««««««««
و دې ویل
چې زده دې شي
کتاب ته مه ګوره
ويې لوله
خو زه دا څنګه ومنم
ما خو مینه
تا ته په کتلو
زده کړې
۱۳۹۹.۷.۸
««««««««««««««««
بیت
مینه قرار که ورکوي قرار له زړونو هــم وړي
اوبه شېلو کې دي هغه په سمندر کې چې دي
۱۳۹۹.۷.۹
««««««««««««««««
مالگه ده
چې نه وي
د ژوند مزه مې نه وي
««««««««««««««««
هغوی چې خوند د انتها په سترگه ډېر گوري
هغوی پوهېږي نه چې کوم ځای کې د ژوند ولاړ دي
««««««««««««««««
د یو خوندور فارسي شعر ژباړه، چې څرې به وي؟
پښتو شوی
قتل ته مې ستا سترګــې همدستې سره کېناستې
پورته شوه فتنه چــــې دا بدمستې سره کېناستې
هــره یـــوه وروځه دې وژل کوي، بسنه کړي
څه کړم، کمان دارې چې پيوستې سره کېناستې
۱۳۹۹.۷.۶
فارسي شعر
داد چشمان تو در کشتن من دست به هم
فتنه برخاست چو بنشست دو بدمست به هم
هر یک ابروی تو کافیست پی کشتن من
چه کنم با دو کمان دار که پیوست به هم
***
««««««««««««««««
باغ ډېره مېوه نه ده کړې
سږ باغوان ته د بنجخو سودا
په پسرلي کې ور لوېدلې
۱۳۹۹.۷.۶
««««««««««««««««
ګناه مې همدا ده
له خپل قاتل نه
مینه غواړم
۱۳۹۹.۷.۵
««««««««««««««««
"خیال"
ته د هوا مرغۍ یې
خو ما نیولې يې
تر هوا لږ د بره وګوره
۱۳۹۹.۷.۵
««««««««««««««««
زما پر کور چې یې دی اور بل کړی
راته همدا د جنګ خبره کوي
ما وېروي ورسره غاړه یوسم
۱۳۹۹.۷.۶
««««««««««««««««
مینه
چې مینه مو زیاته شي
زه مې د خپل زڔه
د اور سیوري ته
نه دمه کېږم
ته دې هم
د غرور پر هغه ښویه
کنګله لار
پل مه ږده
خلک هر کال د هغو ګلونو څانګې
چې غواڔي
لا نور په موج کې راشي
غوڅوي
۱۳۹۹.۷.۵
««««««««««««««««
اننګي دې مڼې دي
صبر کوم
چې پخې شي
۱۳۹۹.۷.۴
««««««««««««««««
د بخښنې هیله
تصویر ته دې ولاړ یم
د کتو حالت دې
زڔه ته مې درد راکوې
هغه شېبه به څومره
په یو بل کې
د ورکېدا هیلې ته
کمه راغلې یې
و مې بحښه
چې هغه شېبه مې
داسې
لکه اوس
حس کړې نه وې
۱۳۹۹.۷.۳
««««««««««««««««
ماتومه یې
هینداره مې ڀه خیال کې
تا نه را ښیي
۱۳۹۹.۷.۳
««««««««««««««««
باران ښه دی چې و ووري
خو نه مې خوښېږي
چې تا لمده کړي
۱۳۹۹.۷.۱
««««««««««««««««
غزل
عشقه نه وم ځنګېدلــــی ستــــــا پـه ټال کې
چې ژوند ونغښتم د خپــــــلو سانـدو تال کې
کله کله چـــــــــــــې یم غلــــــــی نه غږېږم
کله کله غږوي مــــــې یو څـوک خــیال کې
د نظر مې د مارغه نظر خـــــــــــو تېـز دی
غواړم ونښلي دا ستـا د حســــــــن جـال کې
د بنګړیو غوندې لېچو کې مــې مات کــړي
راته وخاندي چې نه ومـــــــــه په حــال کې
بدره شعــــر لیکلای نه شــــــم څــه به وایم
چې د خال یاري څوک څنګه پالي خیال کې
۱۳۹۹.۷.۱
««««««««««««««««
غزل
زمـــــــا باور په هغه چا راځي
چې هره ورځ وايي، سبا راځي
کانـه دې تلـو کــې د موسېدو ده
چې غـواړم وژاړم خنــدا راځي
ما ته ده لمره ما ته سپوږمۍ ده
هغه چـې راشــي خو رڼـا راځي
چې ته خپه يې زه به خپـــــه یم
چې زه خپه يم؟ دا سودا راځي
د بدر زړه هغه غریب ډاک دی
چې نه سایه نـه پرې هوا راځي
۱۳۹۹.۶.۳۱
««««««««««««««««
داسې پوښتنې کوې
چې نه غواړم ځواب يې در کړم
خو ځواب مې درکړی وي
۱۳۹۹.۶.۳۰
««««««««««««««««
غزل
عقبا دې خیـر که اور ورینــــــه لــــرم
خــــو تا دې عشــقه ګلــــــــورینه لرم
وږې لېـــوه د وخـت راګــوري داســې
زړه کې با کومــــــه څاڅکې وینه لرم
ځان ته مجنون او هم فرهاد ښکارمه
زه مــې لیــلا او هــم شیـــــرینه لــرم
یــوه لــه مینــې یــوه له اوره جــوړه
هم نـازنینــــه هــــــــم نیازبینــه لــرم
ویل یــې څومره چـې پر ما میین یې
درســـــره بدره هومـــــره مینـه لـــرم
١٣٩٩.٦.٢٧
««««««««««««««««
ګپ
کله کله ويې سکونډم په نه خبره هسې چې
غواړمه یارانو سره ګپ ته لاره جوړه کړم
۱۳۹۹.۶.۲۷
««««««««««««««««
څه یې په وس نه کېږي لاس چې د ژړا نیسي
عشقه ډېر یې مه چېړه خوار په زړه ځورېږي ډېر
تېره کـــې خانــــي د زړه ښـــه جـــوړه د بدر وه
اوس چې غریب ګورمه زړه مې پرې خوږیږي ډېر
١٣٩٩.٦.٢٦
««««««««««««««««
غزل
نوې پلمــــــــــــــــــــــــې راجـوړوي جانانه
دا خلک ما پـه تنګـــــــــــــــــــــــوي جانانه
زه چې دا غواړم ايــــــــــرې څنګه ښکارم
اور دې پر ما رابلــــــــــــــــــــــــوي جانانه
پر هغـــــــــــه سر خو سر د دار اوچت دی
تر داره سر چـــــــــــــــــــې رسوي جانانه
داسې خبــــــــــــــــــــــره به پـه مينه کوم
غماز چې ځـــــــــــــان پرې ځوروي جانانه
داسې هوښیارو کـې مـې زړه غواړي ژوند
چې لېــــــــــــــــــــونی مـــې یادوي جانانه
بدر ساده دی دام کــــــــــــــــــې کښینوزي
دوی په زړه سپیـــــــــن زړه توروي جانانه
۱۳۹۹.۶.۲۴
««««««««««««««««
فاصلې
لرې والی نه شم زغملای
خو په دې هم نه يم خپه
چې سره لرې يو
ځکه تا ته خپل زړه
او ما ته خپل زړه معلوم دی
چې زړونه مو سره پالي
فاصلې معنی نه لري
۱۳۹۹.۶.۲۴
««««««««««««««««
غزل
زه هم پوهېږم جانان هم پوهېږي
یوازې زړه مې دی چې نه پوهېږي
عشقه چې و دې کړم خبره که نه
کاته یې وايي په هر څه پوهېږي
پر لاره پل ږدي د خندا پر پلونو
هغه جنۍ مې اوس په زړه پوهېږي
چې کوي مینه وایي څه به و شي
په دې خبره که څوک و پوهېږي
ځان ته غم مه جوړوه بدره اشنا
دا لېوني، دا لوی واړه، پوهېږي
١٣٩٩.٦.٢٣
««««««««««««««««
کله چې څه نه لیکم
په خپله ناراضه اوسم
کله چې څه و لیکم
نو ستا ټنډه راته غوټه وي
و وایه څه ولیکم
چې ته راضي یې
خیر دی
زه ناراضه ښه بم
١٣٩٩.٦.٢٢
««««««««««««««««
هر مازیګر هوا د مینې راځي
ګودر زموږ کلا ته ډېر نږدې دی
ته او خدای دې چې يې نه پېژنې؟
بدر خو وې چې تا ته ډېر نږدې دی
١٣٩٩.٦.٢٢
««««««««««««««««
دېوالونه مه را ښايه
غرني
پر مورګو هم ور اوړي
١٣٩٩.٦.٢١
««««««««««««««««
برید معلوم دی
د مینې هوا
تر هغه ځایه ده
ْ١٣٩٩.٦.٢١
««««««««««««««««
غزل
راته ووايي چې ځـــــــــه خو چې روان شم
اوښکې اوښکې یې په سترګو کې باران شم
لېونتوبه ستا همــــــــــــــــــــدا یوه کیسه ده
په کوڅه کې چـې ریښې ریښې ګریوان شم
په اسانه دې زړګــــــــــی چــــــــې رانه وړی
راته ووایــه چــــــــــې څنګه په تا ګران شم
چې خیالـــــــــونه دې لامده لامده لامده وي
د مچکو به پــــــــــــر شــونډو دې باران شم
عشقه ټول حیرت حیرت یې دا منـــــم خو
یو څه نور هـم حیـراني شه چې حیران شم
بدره نن خپلــې خبــــــــــــــــرې داسې نغاړم
چې هغه مې شـي جانان او زه یې ځان شم
١٣٩٩.٦.٢١
««««««««««««««««
لار د زړونو خدای مه کړه چې شاړه شي
عشق پر دغه لاره تلوســـــــــــــه کې ځي
بیا یې درته نه در اورومــــــــــــــــــه چې
خوند د کیســـــې وايي بیا کیسه کې ځي
مینه زیاتوو خـــــــــــــــــــــو مینه نه کوو
هسې رانـــــــه وخت په تله راتله کې ځي
مینه یو دریاب دی ډوبېـــــــــــــــــــده لري
راشي ځينــــــــې غرق يې تماشه کې ځي
ځينـې خلک خپله غــــواړي غرق دې شي
ځينـــــــې دي له ويــــرې په جاله کې ځي
یو ســــــــــــــــــړی به ډېر کلونه درد ګالي
یو سړی به ګـورې چې سجــــــده کې ځي
بدر د ســــــــــــلا بــــــــلا ســــــــړی نه دی
تګ ته يې چې زړه وي توره شپه کې ځي
۱۳۹۹.۱۱.۲۰
««««««««««««««««
د ژوند په تیارو کې مې
له هر یو ګامه سره
د شپې د پای سندره بلله
لکه پر خپل سیوري مې
چې پښه ایښې وي
سیوری مې هره ورځ پر لاره
اوس په سینه څښېږي
۱۳۹۹.۶.۲۰
««««««««««««««««
غزل
ما ته کړه راټيټې د دنیا سترګې
وخانده چې ښکلې دې شي لا سترګې
ډک له کیفه جام د چا د سترګو و
ځان کې کړلې غرقې یې زما سترګې
ډېرې په ښایست کې به کافرې وي
نه دي مسلمانې د ګناه سترګې
ټوله دنیا ما نه پټه ګرځي خو
زه چې ترې ډارېږمه دي ستا سترګې
بدره خدای که زه میین پیدا کړمه
ښکلې پر هغه یې کړې روا سترګې
١٣٩٩.٦.١٩
««««««««««««««««
که دېوالونو درزونه نه لرلای
ته به مې نه شوې خپلولای
مور دې قسم کړی و
***
ورشه ورته ووایه:
ادکۍ خپله ېور
په کوډو مه رانیسه
د دېواله په درز کې
تعویذ بل چا ایښی
١٣٩٩.٦.١٨
««««««««««««««««
د خندا د غږ ازانګه
مینه وژل نه کوي
یو څوک ورته ومري
لکه خندا دې چې ژوند بخښي
خو د غږ ازانګه یې مرګ کوي
١٣٩٩.٦.١٨
««««««««««««««««
چې کرم هره شېبه په کې مچکې
ستا د شونډو د خندا فصل وي ښکلی
۱۳۹۹.۱۱.۱۶
««««««««««««««««
همدا شيبه ترې راغلم
خو لکه چې مې هیڅ لیدلې نه وي
کاش هغه انځور وای او هره شېبه مې لیده
١٣٩٩.٦.١٦
««««««««««««««««
هغه ورځ یادوم
هغه ورځ چې د یو بل خبرې مو وانه ورېدې
پوهېږم ته هم وېرېدلې وې
ځکه هغه زموږ د ژوند یوه وېروونکې ورځ وه
دومره وېروونکې
جې زموږ د نن یوازیتوب هغومره وېروونکی نه دی
۱۳۹۹.۶.۱۶
««««««««««««««««
نه غواړم بدرنګه ښکاره شې
هدېرې ته چې راځې
په سترګو کې دې
د خندا ګلونه راوړه
١٣٩٧.٦.١٥
««««««««««««««««
د خاطرو
په مړو ایرو کې مې
لږ ولټوه
ځنکدن مې
ستا د غوسې د اور
په سیوري کې و
... ښایي ورک نه اوسم
۱۳۹۹.۶.۱۳
««««««««««««««««
زه به دا درد چېرته وړم
چې تا غوندې
څوک په ما مئینه نه وي
۱۳۹۷.۶.۱۴
««««««««««««««««
ویې ويل:
چې ((مينې)) ته ((جمله)) جوړه کړه
ورته مې وویلې
چې جمله نه جوړوم
زه خپلې مينې سره ژوند جوړوم
۱۳۹۷.۶.۱۳
««««««««««««««««
بدر یې بللم چې پر ښکلو یې ګران کړی وم
زړه هره شېبه راته د درد په نامه غږ کوي
۱۳۹۹.۱۱.۱۶
««««««««««««««««
در ګورم
چې و مې وژنې
ځکه ته مې
خپله قاتله غوره کړې يې
۱۳۹۹.۶.۱۲
««««««««««««««««
بیا
رانغلې
درته غوسه یم
جنګ درسره نه کوم
خو جنګ درسره خوند کوي
۱۳۹۹.۶.۱۱
««««««««««««««««
مرگ
ژوند ته مې لیک پرېښود:
تر همدې ځایه بلد وم
وړاندې نه ځم.
١٣٩٩.٦.١٠
««««««««««««««««
ګرځنده مړي
خوبونه مې هغه ګرځنده مړي دي
چې د شپې له ګورستانه سر را وباسي
چا ته یې نه شم ویلای
بېګاه مې خوب ولیده
چې شنې بهاندې ویالې ته
خپل خوبونه وایم
و وېرېدم
ویاله کې ساه وچه شوه
زه اوس حیران یم
چې د دې ګرځنده مړیو کیسه چا ته وکړم
زه اوس په خپله
له خوبونو
او چا ته د خپلو خوبونو له کیسې وېرېږم
زه به د خپلو خوبونو
د ښه تعبیر د هیلو هدیره کې سر ږدم
زما خوبونه ګرځنده مړي دي
١٣٩٩.٦.٩
««««««««««««««««
مینې
تا له تا نه
او زه یې له خپله ځانه لرې کړي یم
مینه
د یوازیتوب شعر دی
یوازیتوب باید
ته او زه له خپل ځان سره ولولو
١٣٩٩.٦.٩
««««««««««««««««
بیا رانغله
وایي
څوک چې د چا
نه خوښېږي
نه یې ځوروي
۱۳۹۹.۶.۱۰
««««««««««««««««
کور مې غریبۍ نه د سیند غاړه کې جوړ دی
پرخه چې هـــــم وینم وېره د سیلاب راځي
١٣٩٩.٦.٧
««««««««««««««««
غزل
دا لوښی که مات شو د پینې نه دی
زړه د مینې ځای دی د کینې نه دی
هر یو درد او غم ته چې سپر به و
پاتې هغه زور مې د سینې نه دی
یو که په کې ښکلی بل بدرنګ ښکارې
دې کې خو قصور د آیینې نه دی
نه مني چې شته دي مټکور زړونه
زړه د هغه شوی لا نینې نه دی
بدره چې هېر شوی مې کوم بام کې زړه
ښه دی ضرورت یې د زینې نه دی
١٣٩٩.٦.٦
««««««««««««««««
چې تل بې خوده دې یم
همدا مې برخه ده له عشقه ګرانې
کله چې ځې هم نه یم
کله چې بېرته ته راځې هم نه یم
١٣٩٩.٦.٣
««««««««««««««««
څوک د سر دښمن خو هم دومره پسې نه اخلي
څومره یاره تا چـــــــــې په ما پسې اخیستې ده
ستا له ګریوانه به هــــــم سر بې خودي وباسي
داسې لېونــــــــــــــــۍ بدره تا پسې اخیستې ده
۱۳۹۹.۶.۳
««««««««««««««««
نظر کې مه راخوږه کېږه ډېره
هسې نه بیا دې د نظره نه کړم
۱۳۹۹.۶.۶
««««««««««««««««
چې وایم
د خبرو دې مه مې پوښته
کله چې راسره غږېږې
یوازې د شونډو ښکلا دې
ځان را اوروي
۱۳۹۹.۶.۵
««««««««««««««««
که مینه سیند نه وای
څوک به په ځان کې
نه لاهو کېده
۱۳۹۹.۶.۵
««««««««««««««««
د نظر څادر ته دې
څنډ ورکړه
په ګردجنه هینداره کې
څېره سمه نه ښکاري
۱۳۹۹.۶.۵
««««««««««««««««
خندا دې سره زر ده
ارزښتمن شیان کم وي
بیوزلی یم
خیر دی
راته ډېر وخانده
۱۳۹۹.۶.۳
««««««««««««««««
که خپه هم يې
راسره و اوسه
نه غواړم
مینې ته کمزوري ښکاره شو
۱۳۹۹.۵.۲۷
««««««««««««««««
په یاد مې دي
د غوسې جامې دې اغوستې وې
باید وېرېدلی وم
خو ونه ډار شوم
ځکه چې زړه مې
په هغه شېبه کې
همدغسې
ښکلې غوښتې
۱۳۹۹.۵.۲۷
««««««««««««««««
خپل شعرونه چې ډېر لولم
کلمې خد و خال راته ښکاري
وېرېږم کومه یو مې یې
پر خپل ځای نه وي راوړې
او ستا انځور نیمګړی ښکاره نه شي
۱۳۹۹.۵.۲۶
««««««««««««««««
له هر څه چې غواړم وتښتم
راسره مخامخ کېږي
کاش هغه هر څه ته وې
۱۳۹۹.۵.۲۶
««««««««««««««««
فاصلې بدې دي
خو کله چې ته نه يې
لا راته ګرانېږې
۱۳۹۹.۵.۲۶
««««««««««««««««
ژوند درته نه وايم
ژوند تیریږي
نه تمېږي
۱۳۹۹.۵.۲۶
««««««««««««««««
باد، کاڼي او شاړه
باد د کاڼو رغړولو نه خوند اخلي
باد نن د کاڼو په په پښو
زموږ کوڅې نه تېر شو
هغې کوڅې نه
چې له کلو راهیسې
په خپله شاړه کې
ساه اخلي
باد نن د کاڼو په پښو زموږ کوڅې ته راغی
او د کوڅې د ذهن آیینه ماته شوه
اوس په دې شاړه کې
د ستنې سر قدرې هم
د پښې اېښودلو ځای نشته
هره ټوټه د ماتې شوې آیینې
د خاطرو او د یادو په نامه
د مخلوقاتو یو انځور دی
په دې کوڅه کې
په دغه شاړه کې اوس
د ستنې سر قدرې هم
د پښې اېښودلو ځای نشته
١٣٩٩.٥.٢٤
««««««««««««««««
زړه مې الوتل غواړي
خو د سینې د قفس
ماتول يې
نه زده
کاش چې ته مې زړه وای.
١٣٩٩.٥.٢٤
««««««««««««««««
ټپ مې د شپیلۍ غږ و په کلي کې
غره ته راغلم جوړه مې جونګړه کړه
مخامخ په لار کې ورته ودرېدم
وېره مې د مینې مخ ته خړه کړه
زړه راته دا ووایه وې تنګ په ما؟
هر وخت به دې جوړه یوه شخړه کړه
۱۳۹۹.۵.۱۹
««««««««««««««««
که حسن ایینې ته رانجه ورکړي نه وای
په راز کې به د چا د حسن راز پاتې نه و
۱۳۹۹.۵.۱۷
««««««««««««««««
تر هغې پورې چې ته راشې
سترګې نه خلاصوم
ډارېږم
خلک وايي
دنیا ډېره ښکلې ده
د سړي زړه تښنوي
۱۳۹۹.۵.۱۳
««««««««««««««««
لاره له هغې خوشبو ډکه ده
چې زما بې خودۍ ته لاس ورکوي
ما و نه لیده
خو پوهېږم چې نن
پر دې لاره هغه تېره شوې
١٣٩٩.٥.١٢
««««««««««««««««
طبیعت ته د راتلو په هرکلي کې دې
ونې په پښو ودرېدې
...لا هم نه یې راغلې
١٣٩٩.٥.١٢
««««««««««««««««
زه چې راځم ځان سره جل هم راولم کوڅې ته
خـــــو په کوڅه کې مې اوبه اوبه لیدلې وې ته
١٣٩٩.٥.٦
««««««««««««««««
بیګاه مې خپل خوب
په خوب کې لیدلی
کوم خوب چې ما لیدلی
بې خوبه کړی مې دی
سترګې مې پټې کړلې
پوره یوه دنیا مې منډه وکړه
زما او ستا دنیا کې
چې بس یوازې
یوه هواره دښته ده
خوب مې ډېر ستړی دی
ما مې خپل خوب بې خوبه کړی دی
اوس مې د هغو شپو ماتم نیولی
چې هیڅ د خوب اثر به
په خوب کې ونه وینم
زما دا ستړی خوب به
ډېرې شپې ويده پاتې وي
۱۳۹۹.۵.۶
««««««««««««««««
د ستړيا پر پښو درد و
سم له ما سره
لږ ناوخته راورسېده
۱۳۹۹.۵.۶
««««««««««««««««
د اوښکو لیک
سپینې پاڼې غم راجوړ کړ
چا وې
چې د اوښکو په رنګ دې ورته لیک ولیکم
وايي بله اندېښنه راسره نشته
وایي لویه سودا زړه کې مې
اوس ستا بیسوادي ده
««««««««««««««««
مات غږ
زموږ د کلي د سیند غږ
وچ دی
زموږ د باغ د هغو وچو پاڼو
د ماتېدلو د کړس له غږه ځنې
هم وچ دی
لکه چې یو عمر تندې وهلې وي
ډېره موده کېږي چې دلته له دغه غږ نه
هیلیو لار بدله کړې
دلته تالو او نه وزر لمدېږي
زموږ د کلي د سیند غږ
وچ دی
زموږ د کلي د سیند غږ دومره وچ دی
چې نه به د باران
او نه به هم
د سیلاب اوبه په کې راتمې شي
په دې وېرېږمه اوس
چې نور
داسې لامده غږونه
له تندې وچ
او په کړس مات نه شي
١٣٩٩.٥.٥
««««««««««««««««
د ښکاري خوب
د ونو په ښاخونو کې ګرځي
او د پنحرې خوله
د مرغۍ الوتلو ته خلاصه پاتې
۱۳۹۹.۵.۳
««««««««««««««««
سراب د لمر په لاس
کښل شوی دورنمایه انځور دی
تنده
چې تل غواړي
له نږدې ور وګوري
جل وهلې
١٣٩٩.٥.٣
««««««««««««««««
مینه چې راشنه د ژوند پر شاړه ده
نن راته جانان راکـــــــــړې غاړه ده
۱۳۹۹.۵.۱
««««««««««««««««
د ژوند د ترخو په بدله کې
چې درسره غاړې وځم
د مرګ پر ګرېوانه
يوه تڼۍ هم نه پرېږدم
۱۳۹۹.۵.۲
««««««««««««««««
دا ډېرو ښکلو ته چې زړه خوري بدر
دا خــــو دا ټولې ښکلې تا غوندې دي
۱۳۹۹.۵.۱
««««««««««««««««
خوبونه، ويښتیا او لټون
خوبونه مې هره شپه
تا تر ګوتو نیسي
او تر هغه ځايه
چې زړه مې غواړي
درسره وړي مې
مه مې پوښته
په خپله يې وايم
وخت د نري شمال
یوه څپه وي
خو ويښتیا مې
هره ورځ
ستا د لټون په کوڅو کې
ورکه وي
هغه کوڅې چې
په خپله له ځانه ورکې دي
کېدای شي ووايې چې
تا چېرته ولټوم؟
دا وخت
د دوزخ یوه شېبه وی
نوره رالنډه يې کړه
ایرې به پاتې یم
که پو يې کړې
بیا به نه یمه هیڅ
لا خو ستا په لټون کې ورک یم
ځان به څنګه لټوم؟
۹۹.۵.۱
««««««««««««««««
د مينې د دېواله
راښوييدلي سیوري ته مې
د لارې
په ملا راماته ستړیا دمه کړې
چا ويل
کیسې يې له ځانه سره دې وړي
۱۳۹۸.۴.۳۰
««««««««««««««««
بې تا مې
هیندارې پرون هېر کړی
نن مې يې پر مخ راخور ګردجن څادر ځکه وڅانډه
چې ته راسره یې
فکر کوم
سبا ته باید
ځانته په هینداره کې په تمه اوسم
1399.4.23
««««««««««««««««
غواړم
خو لاس دې نه شم نیولی
ډېر ځورېږم
چې څوک وايي
انسان هغه مئین دی
چې مینه نه شي کولای
۱۳۹۹.۴.۳۰
««««««««««««««««
مینه او ګناه
دا منم چې
ګستاخي مې د نظر وه
چې يې لا په تا مئين کړم
د نظر له ګستاخۍ مې ته خپه يې
زه خوشاله يې له مېنې
سخته نه ده چې نور هیڅ درته نه ګورم؟
ما خو داسې ګناه نه ده کړې ياره
چې توبه دې ترېنه وکړم
چې بخښنې ته اړتیا شي
انسان هغه وخت له هغو ګناهو بخښنه غواړي
چې بس ټول خوند يې وي تللی
او وي پيټي يې اوږې ور درنې کړې
۱۳۹۹.۴.۳۰
««««««««««««««««
دېوال نړیدلی
یادونو او خاطرو به دې
څومره درد کړی وي
١٣٩٩.٤.٢٩
««««««««««««««««
خاندم
چې درد مې
ژړا را و نه سکونډي
١٣٩٩.٤.٢٧
««««««««««««««««
خلک به مبارکي درکوي
خو ته به خپه یې
کله کله خوشحالي یو پټ درد هم لري
١٣٩٩.٤.٢٧
««««««««««««««««
چا ته دې نه ورښییم
خو یوه ورځ به خلک تا یادوي:
کلي ته مخامخ د غره لمن کې
هر مازیګر یو شپونکي
چا ته شپېلۍ کې ژړل
۱۳۹۶.۴.۲۵
««««««««««««««««
غزل
له رنګه هیڅ بدرنګه نه وي خو بدرنګ شي سړي
له ځانه تنګ جهان نه تنګ جانان نه تنګ شي سړی
چې مینه غواړي خو دا لار ګړنګ ګړنګ ورښکاري
چې څوک وېرېږي له ګړنګه ځانته ګړنګ شي سړی
مستي پخپله ورته وایي به چې څه کیسه ده
کله پخپله چې شراب پخپله بنګ شي سړی
بدره دغه کوڅه زما دومره خوښېږي اشنا
چې زړه مې غواړي چې ټول عمر یې ملنګ شي سړی
۱۳۹۹.۴.۲۴
««««««««««««««««
مرګ
یادېږي دې؟
هغه اوله ورځ چې ومې لیدې
ساه مې بنده شوه
خو وجود مې ګرم و
ژوند ډاډه راکتل
مه ځه
ډېر وېرېږم!
ساه نه شمه اخیستلی
شېبه په شېبه
د پښو بټې ګوتې مې بې دمه کېږي
۱۳۹۹.۴.۲۳
««««««««««««««««
و دې ویل کاش بدر له وخت سره راغلی وای
وخت ســــــره راتلمه خو وخت په مخه رانغی
۱۳۹۹.۴.۲۳
««««««««««««««««
شته یو څوک چې ډېر په تنګوي بدر
مرګ کې به یــې ژاړي همهغه ډېره
۱۳۹۹.۴.۲۲
««««««««««««««««
زړه يې غواړي هرځــای يو ګوښه کيني
خلک وايـــــــــــــي بدر پردي توب کوي
۱۳۹۹.۴.۲۲
««««««««««««««««
بدر ته خبـــــــرې ډېرې نه ورځي
یار په دې خپه چې ډېر غږېږي نه
۱۳۹۹.۴.۲۲
««««««««««««««««
کړس يې د خندا زما پر مينې جنکیو سره داسې و
څوک لکه چــــې ښه له زړه په مړه پسې غږېږي.
۱۳۹۹،۴.۲۲
««««««««««««««««
د الوتلو
مینې په سر اخیستی یم
چيرته والوزم؟
تا ویل
د سینې په قفس کې دې
تل
يو خالي ځای وي
۱۳۹۹.۴.۲۲
««««««««««««««««
ته خو را وګوره
چې د نظر په خوږو دې پوه شم
انار به له ونې را شکوې
په خپله نه رالوېږي
۱۳۹۹.۴.۲۲
««««««««««««««««
د یاد وریو ته دې چې
د خیر دعا کوم
له زړه مې
د وېرې لېوه راچاپير دي
۱۳۹۹.۴.۲۱
««««««««««««««««
باور
ویل یې
پر مینې مو د چا د خبرو زغم نه لرم
خپه نه شې
کوڅې ته نه دروځم
خو ور به نیمکښو وي
هغه نشته
خو کلونه کېږي چې ور
هغسې نیمکښو دی
١٣٩٩.٤.١٩
««««««««««««««««
زړه مې هغې ته ورکړ
ويې وېرولم
چې ورک يې نه کړم
۱۳۹۹.۴.۱۸
««««««««««««««««
ته پوهېږې
ته چې راغلې
په دې پوه شوم
چې ژوند مې نه دی کړی
۱۳۹۹.۴.۱۷
««««««««««««««««
غزل
ګـــــــــــرم، انتظار دې رانیولی به یم
چې ته راځـــــي له ساه ختلی به یم
زه د خپل زړه غـوندې عاجز یمه ډېر
مــــــه وايه ځه، هسې نه تللی به يم
له تا نه لــــــــــرې یم، خو لرې نه یم
باور دې نه کېـــــــــږي، راغلی به یم
د خپل نظر کوڅـــــــې ته واړوه سر
که يـــې شــــــــــــــړلمه شړلی به يم
ژونده هم خوږ يې او هم ډېر ښکلی يې
وېرېږم چېــــــــــرته دې وژلی به یم
بدره چـــــې یم چېرته، خو نه یمه چې
له هوښه چا پســــــــــــــې وتلی به یم
۱۳۹۹.۴.۱۶
««««««««««««««««
هينداره
له ځان سره چې نه اوسم
تا لټوم
ته چې نه يې
ځان به چېرته پسې ګورم
زما هيندارې!
ولې دې هينداره غوښتم؟
۱۳۹۹.۴.۱۵
««««««««««««««««
بدر څوک و چې چا وپېژاند که نه هم
خوار راغلی، خالي لاس و، په زړه ډک لاړ
١٣٩٩.٤.١٢
««««««««««««««««
په شوګیر ګرمه کوڅه
خپلې
لیکې
لیکې
سرې سترګې موښي
بیګاه ګرد په کې
د باد له پښو سره را لټېده
١٣٩٨.٤.١٠
««««««««««««««««
اوس پر دې لار د قدمونو غږ چې نه شین کېږي
اوس پر دې لار هره غرمه اغزي له تندې سوځي
١٣٩٩.٤.٨
««««««««««««««««
نپوهېږم
د خیال په کوم اقلیم کې دې نظربند کړی یم
چې غواړم ټول عمر په کې
په خپلو حواسو پسې ورک یم.
١٣٩٩.٤.٦
««««««««««««««««
په ښار کې وګرځېدم کار پسې ډېر
چې راغلم کور ته مور وې سودا نشته
د یاد کوترې پر زړه نه کېني اوس
سینه مې قید ده په کې هوا نشته
١٣٩٩.٤.٥
««««««««««««««««
راز
و مې ویل:
غواړم چې داسې یو څه ولیکم
داسې یو څه
چې هم پېچلی وي
هم ښکلی وي ډېر
داسې یو چې
ته پرې پوهه نه شې
راته موسکۍ شوله او ویې ویل:
نو بیا یې ولې لیکې؟
و مې ویل:
ځکه یې لیکمه چې
ته هره ورځ پرې
راسره خبرې وکړې.
ویل یې څه چې وي پېچلې
د خبرو نه وي
زه یې هیڅ و نه لولمه.
ویل مې ځکه خو يې ښکلی لیکم
دومره چې تا خپله کړي
پر پېچلتیا یې راسره ټول عمر خبرې وکړې
ویل یې:
دا څه وایې؟
ویل مې:
راز لیکمه
شېبه په سوچ کې لاړه
لکه چې څه یې وي یاد شوي
ویې موسل:
درسره مینه لرم.
١٣٩٩.٣.٢٠
««««««««««««««««
زما دې غاړه بنده او په تا یې ګنهکاره
یو چا راته په لیک کې داسې شین کفر لیکلی
په خیال که دې زه پوه وم پر خپل سپین وېښته د ږيرې
ټول عمر به ځواني ته مې خپل ژوند و درولی
١٣٩٩.٢.٢٨
««««««««««««««««
اختر دی هیلې مې زړه را تخنوي لارو ته
چې کله تلې وې دې راځم خو اوس راشه کنه
١٣٩٩.٢.٢٧
««««««««««««««««
دومره دې وږی یم
چې
نه غواړم موړ شم
١٣٩٩.٢.٢٧
««««««««««««««««
هایکو
غوټۍ به ګل شي؟
باغ کې د مڼې ونې
ږلۍ پوښتله
۱۳۹۹.۲.۲۴
««««««««««««««««
خوب سره دې په جنګ یم
ویل دې نه راځم
رښتیا راښکاره شو
١٣٩٩.٢.٢٢
««««««««««««««««
زه لا ولاړ یم
خو لار رانه تللې
چې راګرځي
نپوهېږم چېرته به راته ولاړه وي
١٣٩٩.٢.٢٢
««««««««««««««««
څوک مې هيڅ نه پوښتي هر چا نه هېر یم
جانان نه هېر یمه له ځانه هېر یم
د مینې فصل ته مې سودا ده ډېره
د خپلو سترګو مې له بارانه هېر یم
۱۳۹۹.۲.۱۴
««««««««««««««««
ګراني ده دومره پکې ډېره چې زندګي پکې ځي
که پوهېدم په دې بازار کې سودا مې نه کوله
که پوهېدلم چې د لويانو هم دنیا وړه ده
په ماشومتوب کې د غټېدو دعا مې نه کوله
١٣٩٩.٢.١٢
««««««««««««««««
وکړلو جرئت چې مې لاس د نظر رایې کښي
حسن دې ګلونه په لمن کې دي راوړي
غواړي عزرایله چې ستا احسان هم ومنم
هیلو مې رنګونه زنکدن کې دي راوړي
۱۳۹۹.۲.۱۲
««««««««««««««««
درد او غم بدرنګه شاعري کړله
خانده چې راووري د ښکلا غزل
بدر ته غزل ستا په خندا راځي
هر غزل یې ستا ده د خندا غزل
۱۳۹۹.۲.۱۰
««««««««««««««««
خوبونه مې خوځنده مړي دي
تل د شپې د هدیرې له ګرېوانه سر راهسکوي
زه د خپلې ویده ویښتیا اتڼ ته ناست یم
۱۳۹۹.۲.۹
««««««««««««««««
نه شم غږیدلی
له چا سره وغږېږم
هغه نشته
چې دا روژه
په ګډه ماته کړو
١٣٩٩.٢.٤
««««««««««««««««
د توت زړه ونه
د باران له ترانو ډکه ده
باد د هیلو د مرعغیو ځاله کې
کور جوړ کړی
١٣٩٩.١.٢٥
««««««««««««««««
د مینې کور مې نه شوې
کلونه کېږي
چې په ځان کې ژوند کوم
١٣٩٩.١.٢٥
««««««««««««««««
غزل
کله غواړي ژوند د تجمل سړی
کله نیسي لاس د تغافل سړی
عمر یې خطر کې دی دې ورځو کې
هغه یو چې ته یې غواړې ګل سړی
مرګه وایه تا به څنګه وزغمي
ژوند چې په یو پار کړي تحمل سړی
څه وايې ساقي چې ولې مست نه یم
وخت خو دې لږ ولري د مل سړی
نښې دې چې یادې کړې زما دې خو
ما ته آیینه کې ښکاري بل سړی
چا ته د پردی په سترګه نه ګوري
هر څوک ځکه بدر ګڼي خپل سړی
١٣٩٩.١.٢٣
««««««««««««««««
غزل
داسې یو مخ چې شاړ ښکاري کوڅه په کوڅه زړونه
قیامت رالګېدلی چې رامات کړي قامتونه
د ورځو شپو چوپتیا رالګولی ګرځبندیز دی
څوک نشته چې شور بډ وهي ښارونو کې لاسونه
له هر چا نه د خپل ځان غم د جانان غم دی هېر کړی
خزان دی راګډ شوی خولې به څه سپړي ګلونه
خالي خالي راګوري هره لاره هر نظر کې
لا وېره ده خوره چې چاپه اچوي مرګونه
بدر لاس دی په دعا کاش چې خوب وای کاش چې خوب وای
رازه چاود دي د زغم نه دي مرګوني دا وېرونه
١٣٩٩.١.١٨
««««««««««««««««
کوټه چې و نه مري
کړکۍ خلاصه پرېږدم
کوټې ستا نفسونو کې ساه اخیسته
١٣٩٩.١.١٨
««««««««««««««««
خــــــــواږه خواږه تراخه درواغ وايي
هغــــــــــــــــه زما په زړه درواغ وايي
رښتیــــــــا هغومره خوږه شوې نه ده
څــــــومره چې دا خواږه درواغ وايي
وخته انځور دې خوښ نه شولو خپل؟
پـــــــــــــــر لاره سم کاږه درواغ وايي
حیــــــــــــــران یم ومنم د چا د خبره
وایـــــــي چې اوس واړه درواغ وايي
بـــــــــــــــدر چې وساتي زړه د یو چا
یــــــــو څه رښتیا یو څه درواغ وايي
١٣٩٩.١.١٦
««««««««««««««««
غزل
درته چې پاتې شم حیران پر سترګو
جانانه ته مې شې تاوان پر سترګو
غږ مې په چیغو کړ دېوال د مینې
جوړ کړی کور مې دی فغان پر سترګو
تصویر د ویر او درد چې نغښتی په کې
ګران مې دی ډېر افغانستان پر سترګو
نن مې پر سترګو مینه ډېره راځي
خدازده چې څه کړي جانان پر سترګو
د چا پر سترګو یې نظر پرېوتی
بدر خپل ځان ته دی ډېر ګران پر سترګو
١٣٩٩.١.١٥
««««««««««««««««
په لرې والي کې
د یو بل خوبونو ته راځو
چې راسره یې
سترګې مې نه پټوم
بیګاه ناوخته په یوې کړیکې
چې راویښه مې کړې
خوب مې ولید
چې ته مې څنګ کې نه یې
خوبونه څومره ښه دي خوبونه څومره بد دي
١٣٩٩.١.١٣
««««««««««««««««
ویلي دې وو
که ووایم له تا سره مینه لرم
د خلکو له سترګو لوېږې
کلونه کېږي
له ځانه سره مې هم نه دي ویلي
چې ته مې خوښېږې
١٣٩٩.١.١٠
««««««««««««««««
ویلي دې وو
که ووایم له تا سره مینه لرم
د خلکو له سترګو لوېږې
کلونه کېږي
له ځانه سره مې هم نه دي ویلي
چې ته مې خوښېږې
١٣٩٩.١.١٠
««««««««««««««««
ویلي دې وو
په درواغ مې خندا راځي
غوسه شوې
کاش نپوهېدم
چې درواغ وایې
١٣٩٩.١.١٠
««««««««««««««««
داسې راته ګوري
لکه چې دې خلکو
هیڅ مینه نه وي کړې
١٣٩٩.١.١١
««««««««««««««««
د سترګو په جنګ کې
چې په اعصابو کابو یم
د هغې سترګې بادامي دي
١٣٩٩.١.١٠
««««««««««««««««
بد نه دی
ته چې نه یې راسره وي
خو نه پوهېږم
یوازېتوب تا راته ګرانوي
او که ستا په سترګو مې ترې بد نه راځي
١٣٩٩.١.١٠
««««««««««««««««
د پنجو پر سر په کوټه کې ګرځي
چې د یوازیتوب د ویښېدو وبال یې
د غاړې نه شي
١٣٩٩.١.١٠
««««««««««««««««
خوښ وم
خو نپوهېدم
چې نیمه نړۍ مې غوښته
١٣٩٩.١.١٠
««««««««««««««««
وېره
کله چې زه له شپې سره کېنم
دواړه د تیارې له وېرې
ګوټ ګوټ چوپتیا په سر اړوو
شپه د تیارې پر زنګون سر ږدي
زه د تیارو د وېرې غېږه کې
ستا راڼه راڼه خوبونه وینم
زه نه د شپې
نه د تیارې
او نه د تنهایۍ د چوپتیا له وېرې
وېره لرم
زه د تیارو د وېرې غېږه کې
ستا راڼه راڼه خوبونه وینم
١٣٩٩.١.٧
««««««««««««««««
مه مې وېروه ګوره
زړه زما نری دی ډېر
پرېږده مې جانانه چې
وخت یې راشي مړ شمه
ما مرګي ته غټه خو
ستا په سترګو کړې ده
څه دې په تا ونه شي
زه به ورته خړ شمه
١٣٩٩.١.٧
««««««««««««««««
زړه مې چې لار درکړله عشقه وې اشنا ورته
چا ته دروازه څوک بې پوښتنې پرانیزي نه
١٣٩٨.١.٥
««««««««««««««««
د پسرلي همدا یو انځور دی
د غونچې موسکه خوله
چې ستا عطر لري
۱۳۹۹.۱.۴
««««««««««««««««
خنداګانې دې
د خپل څادر پیڅکه کې
مه نغاړه
مرغۍ چې الوزي ښکلې ښکاري
۱۳۹۹.۱.۲
