شعرونه: د ۱۳۹۷ کال د قوس له اوومې نېټې د حوت تر ۲۷ نېټې پورې شعرونه
شعرونه
(د ۱۳۹۷ کال د قوس له اوومې نېټې د حوت تر ۲۷ نېټې پورې شعرونه)
غزل
اننګو کې دې راشنه کړم د بوسې چې ګلابونه
ته مې پرېږده چې دې اورم بارانونه بارانونه
د ماښام په تاریکه کې چې همېش راته یادېږي
پر ما شپې روڼول غواړي هېروي رانه خوبونه
چې بیا بیا باران باران انځورومه خپلې اوښکې
غواړم شنه دې کړم پر شونډو د خندا للمي ګلونه
نپوهېږم ولې زړه مې دومره ډېر ورسره ښه وي
هر یو درد دی مینه مینه که دا مینې دي دردونه
د هر حسن به له اوره مو لوګی لوګی کولو
کاش چې واک یې وای زموږه کاش چې خپل مو وای دا زړونه
زه چې خوښ یم پر تا مرمه پرې رضا یمه جانانه
د دنیا ژوند سړی اړ کړي چې پر ژوند وکړې مرګونه
دلته داسې څوک هیڅ نشته ورته وغوړوې زړه چې
ډک محفل کې ځان سره چې بدره کړمه مجلسونه
١٣٩٧.١٢.٢٦
««««««««««««««««
زړه تنګي
زه د ژوندون په نامه
پر نامعلومه غوندې لار روان یم
زړه راته وايي
چې مې د سیوري
زړه تنګي ته
تم شم
ویریږم هسې نه چې
دا د چوپتیا ورېځې
چې تل زما
په تنهايي خورې وي
د درد له خوږه
په زړګي وسکونډي
١٣٩٧.١٢.٢٤
««««««««««««««««
توري یې مینځم
ژوند مې په شعر کې ګرګ وهلی
١٣٩٧.١٢.٢٣
««««««««««««««««
خپسې مې د غږ پر ستوني پښه ایښې ده
او چیغې مې
په ویښه کې د خوب لکڼې په لاس
د ژوند کوڅو کې ګرځي
١٣٩٧.١٢.٢٢
««««««««««««««««
باران
په دې خوښېږم
باران پلمه وګرځي
ووايې ښه هوا ده
کوڅه کې مینه
زما او ستا د پلونو
په لمدو خاپو رغړي
په دې خوښېږم
باران پلمه وګرځي
زموږ د زړونو له دېوالونو
د خاورو بوی لټېږي
پېغلې شیبې مستي تر لاس ونیسي
له دېوالونو دې شي تاو راتاوې
زموږه زړونه سنددریزه نوې ساه واخلي
په دې خوښېږم
باران پلمه وګرځي
ته راته دا ووایې
لارې دې خټې
چېرته ونه لوېږمه
١٣٩٧.١٢.٢١
««««««««««««««««
زموږه کوڅه
زموږ کوڅه
هغه دسترخوان دی
چې هر ځل جنګ ته غوړیږي
خو سوله
هغه نالیدلې مېلمنه ده
چې په ڼاوخته هم پېښه نه کوي
موږ پخپله کوڅه کې
هغه ورکې ارواوې یو چې خپلې جنازې لټوو
زموږ کوڅه
زموږه بدنصیبي ده
١٣٩٧.١٢.١٩
««««««««««««««««
د ژوند پاڼې مې را اړولې
زه په کې هغه خاطره وم
چې هېره شوې
۱۳۹۷.۱۲.۱۸
««««««««««««««««
سترګې مې له هغو کلکو پنجرو نه ځل وهي
چې هيڅکله نه ماتیږي
او نه یې څوک ور پرانیزي
زه باید
له خوب نه ډکې ویښتیا ته
په خوب کې ویښ پاتې شم
١٣٩٧.١٢.١٦
««««««««««««««««
سمندرونه چې ارام ویده دي
ويالې ويالې يې
زموږ خوبونه څښلي
١٣٩٧.١٢.١٢
««««««««««««««««
تا زه لټولم
او زه
په خپلو سترګو کې
درته ناست وم
١٣٩٧.١٢.١٢
««««««««««««««««
غزل
با لېـــــــــــــــــــوني له ګرېوانه ونیسي
داسـې مـې درد منګول کې زړه ونیسي
د زړه چــــــــــې راشمه خالي کوټې ته
د آه ګـــــــــــــرمي ته مې ساړه ونیسي
پر مــــــــــخ خورو زلفو نه داسې ګوري
په توره شپه کې چې څوک غله ونیسي
چې هر ســــــهار کړي ورکه لار په سهار
مــخ ته پلـــــــــــــو په لمرخاته ونیسي
بــدره خـــــــــــــبره چې د زړونو راشي
هغـه تېـــــــــــــــــــره تېره باڼه ونیسي
۱۳۹۷.۱۲.۱۱
با: لکه
««««««««««««««««
شپه یوه تیاره کوټه ده
چې چوپتیا په کې د یوازیتوب تصور ته پکۍ وهي
او زه د خپل زړه په اهاړ کې
په خپل وجود کې له سړو نه رېږدم
١٣٩٧.١٢.١٠
««««««««««««««««
غزل
ډک له تشـــــــوالي څخه ژوند د بې وسۍ په جام کې
یو غرق خــمار دی پاتې شوی د ځـوانۍ په جام کـې
له تنهایۍ ســــــــــــره مې ناست یم میکده کې د زړه
تنده مــــــــې ډوبـه ده د عشق د خاموشۍ په جام کې
الوزولې یـــــــــــــــــــــــــې نشه ده د مرګي له سره
ما چې څـــــــه څښلي دي د خپلې زندګۍ په جام کې
نه بيخودۍ باندې مــــــې پـــوه یم نه په خودۍ باندې
خدازده چې څه راکـــــــــړي هغې لېونۍ په جام کې
بدره خپل هـــــــــوښ د لېونتوب جنون ته پرېنښودم
چې دې راواخلمه خـــــــــواږه د عاشقۍ په جام کې
۱۳۹۷.۱۲.۷
««««««««««««««««
په شودو چې ماتوي تنده خو نور دي
ورکوي چې د زړه وینې هغه قیس دی
١٣٩٧.١٢.٦
««««««««««««««««
ټوله نړۍ تر يوې جونګړې هم وړه ده
زه او ته چې جونګړه جوړوو
نړۍ په غوسه وي
۱۳۹۷.۱۲.۶
««««««««««««««««
سترګې مې نمجنې ښې دي
سیند کې چې اوبه نه وي
کبان مري
۱۳۹۷.۱۲.۶
««««««««««««««««
غزل
راته ګــــــــــــــــوري هر نظر لکه صیــاد
لا هم ښکلـــــــــــو تـه په زړه ښکارم آبــاد
خاموشي د زړه پخپلــــــــــه یو فريـــاد دی
تيږه نه ده چې ماتيږي په فــــــــــــــــريــاد
درانه ولي یې نیولي خدای دې خیر کـــړي
د زړه وره کې مې ولاړ دی د چـــــــا یــاد
هره ورځ په زیارتونو ځکه ګرځـــــــــــــم
څوک و نه وايي چې نه لري مـــــــــــــراد
دا چې اوښکې اوښکې مینه کې دې غواړم
لا خو عشق کې راته ژونده ښکاري ښـــاد
چې په مينه لا د مینې توري نغــــــــــــاړم
بدره هغه لېونۍ راکــــــــــــــــــــــــوي داد
١٣٩٧.١٢.٥
««««««««««««««««
غزل
چې ګـــډ په وير او په ماتم خلک دي
ګرم مـــې د خپل کلي او چم خلک دي
چې له دې خـــوارو سره جوړه مې ده
دا لېوني لــــــــــږ په کې سم خلک دي
ډېر دي چې ډېر د مینې نوم اخلي خو
چې کوي مینه هغـــــــــه کم خلک دي
زما تر څنګ چــــې دي ولاړ وژني مې
زما د ویاړ زمـــــــــــــا د برم خلک دي
مینه له خلکـــو څخه غوښته چې چا
وايي په میـنه کـــې یې ګرم خلک دي
د ډېـــــــــرو ښکلو بدره ډېر خوښېږم
د خوارو هـــم یو نیم د زغم خلک دي
١٣٩٧.١٢.٢
««««««««««««««««
غزل
هغــــــــــــــې ته ووایـــئ ارزان شوی دی
خاطر یـې ګران نه شي چې ګران شوی دی
ما چـــــې د عشق دی کــوم قیمت پرې کړی
تاوان زمــــــــــــــا د زړه او ځان شوی دی
اوس چــــې له خپل زړه نه هېــر شوی یمه
اوس مــــې د زړه فکــــر په ځان شوی دی
درد ته لــــه خپــل زړه ځواب څنګه ورکړم
وایي پــــر دې ګـور مـې تاوان شــــوی دی
د ښکلو ښــــار کــې یخ شمـــــــــال لګېږي
د لېـــونو چــــــــم کــــــــې باران شوی دی
زړه چــــې مې ګل ګل په کـــې نه غوړېږي
غږ پسرلــــــــــــي کې د خــــزان شوی دی
په خپــــله هــــــــــــم پـــه دې باور نه کوي
بدر دې یاره چـــــې جــــــــــــانان شوی دی
١٣٩٧.١٢.١
««««««««««««««««
هر چېرته
تر خپل فکر
وروسته رسېږم
څوک چې
بوج پورته کوي
خو ستړی کېږي
۱۳۹۷.۱۱.۲۹
««««««««««««««««
ځينې ښکلې ډېرې چې خوښېږي مې
ځينې ښکلې ډېرې دي د تا په څېــــر
۱۳۹۷.۱۱.۲۸
««««««««««««««««
و دې ویل
یو څه نوې وکړه
خبرو کې مې زور نه و
ښکل مې کړې
۱۳۹۷.۱۱.۲۸
««««««««««««««««
د غمجن سړي
حافظه یم
په یاد مې دي
چې چېرته
او چا ته
مړ شوم
۱۳۹۷.۱۱.۲۸
««««««««««««««««
هره شپه
د شپې پر لمن
سپينې پاولۍ ټک وهم
۱۳۹۷.۱۱.۲۸
««««««««««««««««
زړه چې لرم
مينه به کوم
اوبه خو لمدې وي
۱۳۹۷.۱۱.۲۷
««««««««««««««««
د حد پوښتنه يې
له کوڅې او له هغې نه وکړئ
زه همدومره پوهېږم
چې مئین یم
۱۳۹۷.۱۱.۲۷
««««««««««««««««
مینې
زه او ته غوره کړو
اور خو په اور بلېږي
۱۳۹۷.۱۱.۲۷
««««««««««««««««
جنت
ستا له غېږې
اخیستل شوی
کوچنی انتخاب دی
۱۳۹۷.۱۱.۲۷
««««««««««««««««
نوم دې چې اخلم
ټول مې خولې ته ګوري
نوم دې
پر ژبه مې
ګل شین شوی
١٣٩٧.١١.٢٦
««««««««««««««««
«««دوه بیتونه
ټوله شپه تیاره ګوته په غاښ کړکۍ کې ناسته وه
ټوله شپه مې ستا د مخ د وړانګو ټال کې تېره کړه
خوند چې نه د مینې و او نه مې ځواني خوند راکړ
ټوله زندګـــــــــــي مې په ثواب وبال کې تېره کړه.
«««««««««««««
««««««««««««««««
کاش نه په حساب پوهېدم
او نه ښوونکي راته
په ادبیاتو کې لس نمرې راکولې
دوري به ګرځېدم
ته به مې نه پېژندې
درته مې نه به ویل:
ځه! چې راځې
حساب مې ډېر زده دی
١٣٩٧.١١.٢٦
««««««««««««««««
ما درته د زړه د درد ویلې
ته ویده شوې
لکه چې کیسه درته کوم
١٣٩٧.١١.٢٦
««««««««««««««««
غزل
چې انتظار په کــــې جنــــــــــــډه ولاړه
پر دغـــــه لار دلبــــــــر ناوختــــــه رځي
پوه چې په خوب او بیداري مې نه شوم
دواړه ماښـــــام سحـــــــر ناوخته راځي
دومره مــــې ژر لحــــد کې مړی مه ږدئ
زما یــــاران اکثـــــــــــــــر ناوخته راځي
د ګودر زړه په مازیګــــــــــــــر غوړېږي
خو مازیګر مګـــــــــــــــــر ناوخته راځي
بوخت دی په زړه کې چا ته کور جوړوي
بدر اکثــــــــــــــــــــــر بهر ناوخته راځي
۱۳۹۷.۱۱.۲۵
««««««««««««««««
اوس په ژړا مې زړګی نه سپکېږي
اوس مې خپل زړه په ژړا نه سپکوم
اوس دومره نه ژاړمه
١٣٩٧.١١.٢٤
««««««««««««««««
رخه مې راځي
د مينې او د زړه رابطې ته
زه په کې ورک یم
۱۳۹۷.۱۱.۲۳
««««««««««««««««
سترګې دې ښکلې ښکاري
درواغ چې وايې
یوازې ما ته راوګوره
۱۳۹۷.۱۱.۲۳
««««««««««««««««
کاش د زړه تنګیو وخت لنډ وای
درست لکه ستا
د لنډې مودې مينې غوندې
۱۳۹۷.۱۱.۲۳
««««««««««««««««
چې خوږ شوم
عشق ټول وخوړلم
څه پاتې نه یم
چې تريخ شم
۱۳۹۷.۱۱.۲۳
««««««««««««««««
مینه
مه خپه کېږه
پرېږده چې په هر کور کې
خلک دې پشې شا
په ما او تا پسې خبرې کوي
دوی خو زما او ستا
مينه مني
۱۳۹۷.۱۱.۲۳
««««««««««««««««
غزل
سترګـې دې ژوند سترګــې مرګونـه راوړي
د ترخـــــو خم کې عشق خوندونـه راوړي
زما خوښېـــــــــــږي د چا د یاد پـه سترګو
باران لامده لامده خیـــــــــــــــالونه راوړي
لکه میین چې راستنېـږي مــــــــــــات زړه
ساقي راځي خالي جامــــــــــــــونه راوړي
څومره مچکـې چې کرمـــــــــــــــه په کې
ستا اننګي هومــــــره ګلونـــــــــــــه راوړي
لکــه بیکاره لېونتــــــــــــــــــــوب وي زما
په زیارتــو ګـــرځي بـــــــــــــندونه راوړي
دا ستا چې سترګې او باڼه یــــــــــــــادوم
زما غــــــــــــــزل نوي رنګــــــــونه راوړي
بدره هغومــره زور مې زړه کـــــــې نشته
څومره چې زور پـــر زړه دردونـــه راوړي
۱۳۹۷.۱۱.۲۲
««««««««««««««««
ستا د کور پر دېواله ډاډه وم
و دې ویشتم
پر څانګو به مې مرګ وزرې کوي
۱۳۹۷.۱۱.۲۱
««««««««««««««««
عزل
اخلي یـې بلا چې زړه په سر داسې
مینې نه هغـــــــــې کړی نظر داسې
هره ورڅ زیاتېــــږي لېوني ښار کي
هره ورځ د ښکلو وي محشر داسې
هره شپه چینې د ستـــرګو وچې شي
تندې چې اخیستــــی وي سحر داسې
لاس د عزل خيال ته د نکريزو وړم
يار غږوم شپـــــه کې د اختـر داسې
غواړمه باڼــــــــه دې تنده غرې وي
ساتمه خوشــــــــاله مې ځیګر داسې
برخه د بشـــــر چې داسې خواره ده
دا خو په بشــــــــــر کوي بشر داسې
بدر غږوي یو څوک په خپل زړه کې
غلی چې مجــلس کې وي اکثر داسې
۱۳۹۷.۱۱.۲۰
««««««««««««««««
تل دې یو څوک
باید زما غوندې وي
چې ته هر څه وايې
باور پرې وکړي
۱۳۹۷.۱۱.۱۹
««««««««««««««««
غزل
خپله دنیا بس له هــــــــــــــر چا ورکه ده
له شپـــــــــې تیاره له ما چوپتيا ورکه ده
په ځان کې ورک چې یو له ځانه ورک یو
زه له هغــــــــــــــــــې هغه له ما ورکه ده
د څادر پېڅکــــــــــــې چې د ښکلو ګورم
که يــــــــــې وي غوټه کې خندا ورکه ده
چې ورته ســــــــــم په لاره زه نه ښکارم
لاره دې عشقـــــــــــــــــه له ملا ورکه ده
لکه د بدر ټـــــــــــــــــــــول اوتر اوتر دي
لکه چې میـــــــــــــــنه له هر چا ورکه ده
۱۳۹۷.۱۱.۱۹
««««««««««««««««
په عشق ډاډه یم
عشق یو دیوال دی
چې ټول ورته شا اړوي
خو دا هيڅکله د چا شا
خالي نه پرېږدي
۱۳۹۷.۱۱.۱۷
««««««««««««««««
زموږه شــور، ماتم او چیغې وي تر دوو ورځو
غلیم پوهېږي چې ډاډه هر وخت راځي پر موږه
۱۳۹۷.۱۱.۱۵
««««««««««««««««
زړه مې هغه ساعت دی
چې کوک زه ورکوم
خو د لیدو وخت دې
هغه رایادوي
۱۳۹۷.۱۱.۱۳
««««««««««««««««
زړه!
اوس ستړی یم
نه شم غږېدای
پرېږده چې ساه سازه کړم
بیا چې هر څه دې وويل
منم يې
۱۳۹۷.۱۱.۱۳
««««««««««««««««
کله چې نه غواړم
سهار د وخته مې
له خوبه مه ويښوئ
هغه لکه په ويښه کې
په خوب کې مې هم
ناوخته راځي
۱۳۹۷.۱۱.۱۲
««««««««««««««««
ه کې ګراني ده دومره ډېره چې زندګي په کې ځې
که پوهېــــــــــدم په دې بازار کې سودا مې نه کوله
که پوهېدلــــــم چـــــــې د لويانو دنیا ښکلې نه ده
په ماشــــــــــــومتوب کې د غټېدو دعا مې نه کوله
۱۳۹۷.۱۱.۱۱
««««««««««««««««
غزل
دا به زه هېـر کړم
چـې درنه هېر يم
تر زړه را تېــــــرې
تـر زړه در تېــر يم
زمــــــــا خوښېږي
چـــې راســره وي
کمـــــه دې نه شي
ورســــــره ډېر يم
د یو چـــا زړه یم
رښتیا مې وایــــم
په دې کوڅـــه کې
پر یو چا ګېـــر یم
ورته یــــــې ما ته
ورته یــــــم تا ته
زما په څېـــــر یې
دا ستا په څېر یم
چې ورته ګـــــورم
خندا مـــــې راشي
بدر چې وايــــــــي
چې زه دلېـــــر یم
۱۳۹۷.۱۱.۱۰
««««««««««««««««
د زړه پاچاهي دې چې خپله کړم
نه غواړم درواغ درته و وایم
ځکه پوهېږم چې باور پرې نه کوې
١٣٩٧.١١.١٠
««««««««««««««««
ځینې څیزونه دې چې
نه مې خوښیږي
خو اړتیا ورته لرم
لکه زما د کوټې دیوالي ساعت چې
د ستنو له هرې ټکا سره یې
هر یو خوب نیمګړی وینم
څبنې څیزونه دي چې
ډېر مې خوښیږي
لکه زما د کوټې ديوالي ساعت چې
د ستنو هره ټکا یې
تا رایادوي
چې یو وخت درسره بې وعدې شوی وم
١٣٩٧.١١.١٠
««««««««««««««««
غزل
ښکلې له هر چا نه چې اوس داسې په څنګ تیرېږي
پر دغــــــــــــه لار دېو د هوس هغه بدرنګ تېریږي
ته وې خپه دا چـــې مې ولې ته پخلا نه شوې کړای
هره شېبه مـــــې اوس له زړه سره په جنګ تیرېږي
په هر قدـــــــــــــــــدـم په کې د چا یادونه ساه اخلي
هر مازیګـــــــــــــــر پر دغه لاره یو ملنګ تېرېږي
په کومـــه ورځ چې ورنه ستا عطر هېرېږي، راځي
په هغــــه ورځ زموږ کوڅې نه باد په څنګ تېرېږي
سر په زنګون چې عشقــــه بدر عادت شوی دی خو
څنګ نه یې تل د غــرور سیوری د چا دنګ تیرېږي
١٣٩٧.١١.٢٩
««««««««««««««««
ژوند د ستړیا پر وروستۍ پولې ولاړ دی
او زه مې د خپل زړه پر اوږو بار یم
ایا څوک شته چې ووایي
سړی دې له یوازیتوب سره
تر کوم ځایه وځغلي
١٣٩٧.١١.٨
««««««««««««««««
د زړه تنګۍ له هجوم نه مې تېښته
د کوڅې تر منځه وي
چې ټول حواس مې په کې هېر کړي
١٣٩٧.١١.٨
««««««««««««««««
ژوند
هغه لاره ده
چې سرابونو په سر اخیستې
او یوازې
ستړیا په کې راشنه کېږي
که جل ونه وهلم
درنږدې یم عشقه
١٣٩٧.١١.٨
««««««««««««««««
زه هغه کیسه یم
چې هيڅکله لیکل شوې نه ده
نو خود به چا لوستلې نه وي
۱۳۹۷.۱۱.۷
««««««««««««««««
د هر یو توري قدر زړه غټوم
تا ته وړې چې زه غزلې لیکم
ترخو خبرو نه دې خوند اخلمه
دومره خوږې چې زه غزلې لیکم
««««««««««««««««
زړه مې نری دی
او هسې په هره خبره
سترګې مې خپله ډنډېږي
خو ته چې خپه نه شي
او زړه ته دې هسې زما لپاره
دردونه لار ونه کړي
هر وخت زه مې خپل زړه شپې ته تشوم
۱۳۹۷.۱۱.۶
««««««««««««««««
د مینې کیسه
شپه ده
ځنګل دی
زه له بهار سره
د یو فصل
فاصله حس کوم
باد د سپوږمۍ رڼا ته
د ونو بې ستري انځوروي
لاره زما له هر قدم سره چې اخلمه یې
د ماتیدلو ترانه غږوي
پاڼو ماتم نیولی
دا تر سهاره
د مني له کرښې اوښتل هم
د تېرېدلو یوه ستړې فاصله ده
یو عمر دی چې
زه دې د یاد د عطرو په پښو
لټه کوم
خدازده
چې څومره غرونه
څومره سیندونه مې تر شا پریښي
ما ته هیڅ نه یادېږي
که نه د مینې
که ما کیسه کوله
تر دې به هم اوږده وه
١٣٩٧.١١.٥
««««««««««««««««
لا په څپو او ډوبېدلو باندې نپوهېږم
ای! زه خو اوس دلته راورسېدم
یوازې له لرې نه مې سیند لیدلی دی
د مینې په کار کې ګرانه ده چې
څه وویل شي
زړه چې مې چېرته غواړي
غلا دې شي
هلته مې ته لیدلې یې
١٣٩٧.١١.٤
««««««««««««««««
ستا د پاولیو مې شرنګا واورېده
ووايه چې و مې پېژندې او کنه؟
««««««««««««««««
پخوا چې جنګ ته به څوک تلل
وژل کېدل به په کې
اوس چې له کوره سړی وځي
د سر وېره يې وي
۱۳۹۷.۱۱.۴
««««««««««««««««
باغ ته که مې راوستې د خپل زړګي
تا ویل ورک کړی دې يــو ګل سړی
مينه يـې پاللې له هــــــــــــر چا سره
بدر ځکه هر څـوک بولي خپل سړی
۱۳۹۷.۱۱.۴
««««««««««««««««
عشق سړی د تنـدې له مرۍ نه په هر ګام نیسي
ما پـــــــر دغه لاره هر سراب سراب دمه کړمه
ووایه چـــــــــــې څه کوې زما بې ګناهي باندې؟
دا خو هغـــه څه ده زړه چې ما ترینه توبه کړې
۱۳۹۷.۱۱.۲
««««««««««««««««
زه دا منم چې انسان ډېر قوي دی
غرونه له غرونو وهي
خو کله کله زړه يې
دا هم غواړي
چې د یو چا منګول کې ومروړل شي
۱۳۹۷.۱۱.۱
««««««««««««««««
غزل
د درد فریاد بې زر و زېر عمر دی
عشقه د زړه مې ستا په څېر عمر دی
دغه کوڅې د بهار بوی ورکوي
ما په کې څو خزانه تېر عمر دی
وژني مې خوب مې لیده مور مې ویل
دا خو دی زیری چې ستا ډېر عمر دی
د چا خندا ته خوشالي مې کړې
اوس مې غمونو کې راګېر عمر دی
بدر ماښام ماښام له کوره وځي
شوق پرې راغلی بیا د تېر عمر دی
١٣٩٧.١٠.٢٨
««««««««««««««««
شپه یوه تیاره کوټه ده
چې چوپتیا په کې یوازیتوب ته پکي وهي
او زه د خپل زړه په اهاړ کې
پخپل وجود کې له یخ نه رېږدم
١٣٩٧.١٠.٢٦
««««««««««««««««
په مينه کې
ټول د یو بل د لاس کرښو ته ګوري
خو مینه کول
پېښې کول نه دي
هیڅوک نه لیلا او نه مجنون کېدای شي
۱۳۹۷.۱۰.۲۶
««««««««««««««««
دنیا د هر چا لپاره یو ځای دی
مثلا ما ته
هغه لېونتون دی
چې مينې په خپل لاس جوړ کړی دی
۱۳۹۷.۱۰.۲۵
««««««««««««««««
ښکلی جرم
انکار ترې نه کومه
سزا يې چې د مينې دار وي
لېونتوب ښکلی جرم دی
۱۳۹۷.۱۰.۲۴
««««««««««««««««
غزل
ښکلې له هر چا نه چې اوس داسې په څنګ تیرېږي
پر دغه لار دېو د هوس هغه بدرنګ تېریږي
ته وې خپه دا چې مې ولې ته پخلا نه شوې کړای
هره شېبه مې اوس له زړه سره په جنګ تیرېږي
قدم قدم په کې د چا یادونه ساه اخلي
هر مازیګر پر دغه لاره یو ملنګ تېرېږي
په کومه ورځ چې ورنه ستا عطر هېرېږي، راځي
په هغـه ورځ زموږ کوڅې نه باد په څنګ تېرېږي
بدر چې داسې عادت شوی سر په زنګون دی خو
څنګ نه یې تل د غرور سیوری د چا دنګ تیرېږي
١٣٩٧.١۰.٢۴
««««««««««««««««
ډېره موده کېږي ورک کړی مې دی نه يې مومم
پته د زړه مې کــــه چـا راکړه ورته زړه ورکوم
۱۳۹۷.۱۰.۲۴
««««««««««««««««
ځينې خبرې وي
چې څوک پرې نپوهېږي
چا ته يې زور نه رسي
یاده دې ده هغه ورځ؟
هغه چې تللې
هيچا څه ونه ویل
لکه چې هيڅ کومه خبره نه وي
خو ما ژړل درپسې
۱۳۹۷.۱۰.۲۳
««««««««««««««««
ته پاتې شه
زه خو لا څه چې
غم به مو کوڅه هم نه پېژني
۱۳۹۷.۱۰.۲۳
««««««««««««««««
بیا هغې کوڅې ته نه یم تللی
بیا مې کوم ور هم هيڅ ټکولی نه دی
بیا مې نامه هم د چا اخیستې نه ده
ډېره موده کېږي چې لکه له چا سره زه
ډېره مینه و نه لرم
۱۳۹۷.۱۰.۲۳
««««««««««««««««
په ماشومتوب کې
مور چې به ښکل کړم
درد مې په سر کې غلی کېده
ای!
ته مې چې ليدلې يې
پر زړه مې درد دی
۱۳۹۷.۱۰.۲۳
««««««««««««««««
تا ته مې ګل ویلی
زړه مې درسره
د باران غوندې خبرې غواړي
١٣٩٧.١٠.٢٢
««««««««««««««««
بې بخارۍ کوټه
وخت د ژمي پر مخ پرانستی ور دی
او ژوند د کوټې د بخارۍ په ذهن کې ورک
هغه لوند لرګی دی چې اور نه اخلي
١٣٩٧.١٠.٢٠
««««««««««««««««
کوټه کې د وږې تنهايۍ له وېرې
بهر له وره سره ناست یم
نه غواړم ښه راغلاست ته دې د وتو نه یم
١٣٩٧.١٠.١٩
««««««««««««««««
خیالونو کې مې ته يې
په خوبونو کې مې ته يې
دا ته يې همدا ته يې او بس ته يې
چې ته څه يې؟
۱۳۹۷.۱۰.۱۹
««««««««««««««««
مینه له تا سره رنګ اخلي
غوټۍ چې ونه خاندي
نه ګل کېږي
١٣٩٧.١٠.١٨
««««««««««««««««
لمر د غره شاته منډه کړه
رڼايي خپله ستوماني و ایسته
خړه د تورتم پر وره ورننوته
او د لارې سترګې وړندېدې
ستړي مساپر
لا خپله ستړیا پر لکڼې تکیه کړې نه وه
چې ژوند د شپې د تورو سترګو
د خوب پر کټ وغځېد
١٣٩٧.١٠.١٨
««««««««««««««««
لاړې
خو مه مې وېروه
چې یوازې به مې پرېږدې
زه لا له خپل ټول یوازیتوب سره بلد شوی نه یم
۱۳۹۷.۱۰.۱۸
««««««««««««««««
د درد جامه تنګه ده
ډېر بوخت یم
زړه ته مې هره ورځ
نوې جوړه ګنډم
۱۳۹۷.۱۰.۱۶
««««««««««««««««
که انځورګر شوم
ستا پر شونډو خوره موسکا به وکښم
زه مینه
په همدې موسکا کې وينم
۱۳۹۷.۱۰.۱۶
««««««««««««««««
مینه د لارې هغه تابلو ده
چې انځورګر په کې
یوازې
تللي پلونه نقش کړي دي
۱۳۹۷.۱۰.۱۶
««««««««««««««««
هغو لارو کې غواړم ورک و اوسم
چې له هر لوري
ستا د کور وره ته درېږم
١٣٩٧.١٠.١٦
««««««««««««««««
شعر مې د هغه سړي خیال دی
چې زړه یې
د درد په نېشې روږدی دی
١٣٩٧.١٠.١٤
««««««««««««««««
مينه دومره پېچلې نه ده
د انتظار پر لاره ګنډلې سترګې
پر اوښکو د شپو روڼول
او له درده يو ډک زړه
بس
همدومره ساده
۱۳۹۷.۱۰.۱۴
««««««««««««««««
ما سره نه غږېږي
دېوالونه
ستا په ژبه پوهېږي
۱۳۹۷.۱۰.۱۴
««««««««««««««««
خندا دې هم درسره لاره
څوک نه شته
چې مې د سترګو بام نه
د خوب کوترې والوزوي
۱۳۹۷.۱۰.۱۴
««««««««««««««««
شمال
شمال هم د خوند نه دی
کله چې تېز چلېږي
فکر مو بل پلو کړي
راته یو بل کار ګوري
زه مې خولۍ کلک نیسم
ته د ټیکري خيال ساتې
۱۳۹۷.۱۰.۱۲
««««««««««««««««
پوښتلی دې وم
ښه يمه
ځکه
زه اوس هره ورځ
دا خپل د خیال ګړۍ ته
دا ستا د مینې په نوم
کوک ورکوم
۱۳۹۷.۱۰.۱۲
««««««««««««««««
غږ مې ګونګی دی
او چوپتیا مې داسې غږېږي
چې خپل غږ په خپله هم نه اوري
١٣٩٧.١٠.١٠
««««««««««««««««
د نوا پېغلو مـــې د زړه نيزار کې شــــــور جوړ کړی
د تنهایـــــــــــــــــي د شپو ساقي د غږ پيالې ماتوي
اوس، دې کوڅه کې څوک ډاډه تګ او راتګ نه کوي
ژوند ته که غاړه ووت هرڅوک مرګی یې ښپې ماتوي
پر زړه ډارېږمــــــــــه وېرېږمــــــــه بهـــــر نه وځم
په لاریونونو کـــــــــــــــې اکثر خلک ښېښې ماتوي
۱۳۹۷.۱۰.۱۱
««««««««««««««««
خپلوانه مې شوې
د مینې خبرې کوې
««««««««««««««««
چوپتیا یادوم
زما په بې ژبې غوغا
څه به وایي؟
١٣٩٧.١٠.١١
««««««««««««««««
د شپې سرود
چوپتیا لا هغسې
د شپې په رګونو کې ګرځي
او غریو
د يوازیتوب پر ستوني پښه ايښې ده
د نن شپې سرود
د زړونو لار ورکه کړې
د نن شپې سرود
بې سُر او تاله دی
««««««««««««««««
فریاد مې ګونګی وموند
او چوپتیا مې
یوازې خپله اورم
١٣٩٧.١٠.١٠
««««««««««««««««
زه ډېر هېرجن یم
زه چې ماشوم وم
رانه په لوبو کې به ځان هېر شو
په ښوونځي کې به تل
رانه قلم یا کتابچه هېرېدل
چې په سودا پسې بازار تللم
یا مې پېسې هېرې وې
یا به سودا ورکه وه
چې خبریال شوم
یو ځلې نه
دوه ځلې
تر غونډې وروسته رانه
خپل ریکارډر مي هېر شو
یو ځلې راکړلو چا
بل ځلې پټ کړلو چا
نن مې موټر خراب و
نن په مزه مزه کوڅه په کوڅه
تر خپل کارځایه پورې پلی راغلم
کومه کوڅه وه
خدازده
نپوهېږم
نن په هغه کوڅه کې
راځنې زړه مې هېر شو
۱۳۹۷.۱۰.۱۰
««««««««««««««««
پر خـــــــــپل سر را لګېدلــــــــــــي کاڼي اخلم، ښکلومــــه
زړه کې را ګرځي یو وخت به دا کوڅې هم زده کړي مينه
۱۳۹۷.۱۰.۹
««««««««««««««««
که لټوې مې
په باراني څاڅکو کې مې ولټوه
چې د پښو د خاپو پر مخ نښلم
او د انتظار د لارې تمه ګرځم
په دې ویریږم زه ډېر
چې هسې نه
د لارې ګرد
د پښو د خاپو جغرافیه بدله کړي
او د لارې د ذهن خاطرې وڅنډي
پوهېږم
چې ته راګرځي
ځکه خو نه غواړم چې
لاره دا ستا سترګو ته
نااشنا ښکاره شي
ته همهغه یې چې وې
او زه همهغه یم چې وم
نو ښایي لاره دې هم اشنا وي
۱۳۹۷.۱۰.۹
««««««««««««««««
اوبه چې د سمندرونو لارې ګوري
په بندونو نه ايسارېږي
درسره مينه لرم
ځکه خو هیڅکله په دې فکر نه کوم
چې تا ته به نه درسېږم
۱۳۹۷.۱۰.۹
««««««««««««««««
تېښته
غواړم چې تېښته له تېښتې
او تېښته له واټنونو تجربه کړم
زمان مې لارښود
او ځمکه مې مدرسه ده
خو عجیبه ده
چې زه له هغې تېښتې نه
په تېښته کې یم
چې د زمان په برمته کې پاتې
شتون
او هغه هم په زمان کې
زما او ستا
د مرګ او ژوند
د اوبو او تندې
زما او له تېښتې نه د تېښتې د تجربه کولو
او له واټنونو نه د تېښتې ترمنځ
د یو واټن کیسه ده
۱۳۹۷.۱۰.۴
««««««««««««««««
په زړه کې هسې یو درد
د مینې تمه راکړه
پر ډېرو دردونو چې فکر کوم
پلار مې تر ټولو لوی میین و
١٣٩٧.١٠.٣
««««««««««««««««
زموږ د کلي فقیر
خوښ به وي
چې سږ ژمی دی ګرم
بې تاوانه به وي
ما سره غم دی
چې په غرونو
واورې نشته
د چینو به وي
ړندې سترګې
۱۳۹۷.۱۰.۳
««««««««««««««««
خیال دې
د اوبو هغه ډک ګیلاس دی
چې هره شپه يې خپل سر ته ږدم
خو سهار له تندې اوښتی وي
۱۳۹۷.۱۰.۳
««««««««««««««««
نن مې
سترګې سرې اوښتې دي
نن مې
د خيال ټولګي کې
بهر ته د تړلې کړکۍ ترڅنګه
خپلې اوښکې لوستې دي
۱۳۹۷.۱۰.۳
««««««««««««««««
دلتـــــــه یـو څوک دی
له ځانــــــــه ورک دی
تیاره يې مــــــــرګ او
ژوند يې لمرڅرک دی
درپســــــــــــې مړ دی
لږه یې سا شـــــــــــــه
راشه تیـــــــــــــاره ده
راشه رڼا شــــــــــــــه
۱۳۹۷،۱۰،۳
««««««««««««««««
ویده چې نه شم
خوب به مې څه وړي
زه د درد غر یم
اوبه مې نه وړي
ویل چې کار یې
له زړه سره دی
هغه دې راشي
که رانه زړه وړي
١٣٩٧.١٠.۳
««««««««««««««««
یادونه دې
درد ترلاسه نیولی
د زړه ور را ټکوي
ور وځم
درد مې پرې نه لورېږي
١٣٩٧.١٠.٢
««««««««««««««««
د ماشومتوب په کوڅو کې
زه مې د خپل ماشومتوب په کوڅو کې وګرځېدم
او خپل غوږونه مې
د همزولو
له شور او ځوږ نه ډک کړل
د ښوونځي تر وره هم مخ ته لاړم
تر ټولو مشر ټولګیوال مو چې عاصي نومېده
په یوه پښه باندې ولاړ و
د ادارې مخې ته
د عاصي هره ورځ
همدغه حال و
هغه به هره ورځ له ما او ټولګيوالو ځنې
هرڅه په زور اخیستل
له چا قلم
له چا کتاب
له چا د مشق توره تخته او دیوات.
یو چا راغږ کړل
غږ یې اشنا و
همدا چې سترګې مې راپرانستلې
یو وسله وال و زما سر ته ولاړ: {واه، خان زاده! ته په موټر کې هم خوبونه وهې؟}
اوه! چې دا څه مې لیده؟
هیڅ خطا شوی نه وم
خپله هغه و، زموږ عاصي ټولګيوال
له ځایه یو دم ور ولاړ شوم
چې دې روغبړ وکوو
خو هغه بوخت و په جېبونو کې مې
که څه يې لاس ته ورشي.
١٣٩٧.١٠.٢
««««««««««««««««
پښه مې
د کوڅې په منځ کې
وښوییده
مینه ښایي
همدغه شاوخوا
ساه اخلي
١٣٩٧.٩.٣٠
««««««««««««««««
له خوب ډکه ویښتیا
هره شپه مې د خوبونو کوڅه کې
لکه مرغۍالوزې را الوزې
او سترګې مې
له هغو کلکو پنجرو نه ځل وهي
چې هيڅکله نه ماتیږي
او نه یې څوک ور پرانیزي
زه باید
له خوب نه ډکې ویښتیا ته
په خوب کې ویښ پاتې شم
١٣٩٧.٩.٢٩
««««««««««««««««
د ستړیا پر پښو درد دی
په هر قدم کې
پر خپلې لکڼې تکیه کېږي
١٣٩٧.٩.٢٩
««««««««««««««««
ماته
ښايي زما په ژوند کې یوه ماته همدا وي.
ښايي چې ماته مې په اروا کې اغږلې وي.
ښایي چې ماته زه پخپله اوسم.
ګوره خپه چې نه شې
ګوره د ماتې چې احساس ونه کړې
ماته د ځان خپه کول چې ته خواشینې نه شې ښه ښکاره شو.
نن مې همداسې وکړل
نن مې د مینې ګناه ټوله په ځان واخیسته
خو اوس هغه شېبه مې
یوه شېبه هم له سترګو نه وځي هیڅ
چې ستا د ماتې په درشل کې
ماتې ته ما غاړه کېښوه
تا راته هم چې مې له څنګه تیرېدې
د یوه مات په نظر سوړ راکتل
۱۳۹۷.۹.۲۸
««««««««««««««««
خنداګانې مې
د خپل څادر په پیڅکه کې
مه غوټه کوه
مرغۍ په الوتلو ښې ښکاري
١٣٩٧.٩.٢٨\ماښام اته بجې او شل دقیقې
««««««««««««««««
زما درد
وخاندي مرګي درته، درد درشي، خپــه شې، ځان ته کم راشې
څوک چې درته ووايي پرې ګران يې خو هیڅ دې خبر وانخلي
۱۳۹۷.۹.۲۸
««««««««««««««««
ستا غږ
له خپل کټ سره
چې ستا له خوبونو، خاطرو او له خیالونو ډک دی
اوس عادت شوی یمه
د زړه دره کې مې اوس هره شېبه
د یو اشنا غږ ازانګې ګرځي
زه لا ویده یمه
او ځانته اوسم
غواړم په خوب کې
د خپلې ویښتیا له کرښې واوړم
هغه ویښتیا چې
لمر خاته یې هم
ستا غږ دی
غږ را وکړه
١٣٩٧.٩.٢٧
««««««««««««««««
یادونه دې
درد ترلاسه نیولی
د زړه ور را ټکوي
ور وځم
درد مې پرې نه لورېږي
۱۳۹۷.۹.۲۷
««««««««««««««««
د مینې کور مې نه شوې
کلونه کېږي
چې خپل ځان کې ژوند کوم
١٣٩٧.٩.٢٦
««««««««««««««««
سږ ژمی
ډېر سوړ دی
ساړه مې
د زړه د دردونو
هډکو ته ننوتي
١٣٩٧.٩.٢٦
««««««««««««««««
ګیله
مه وېرېږه
په تا څه نه کېږي
ما که ګیله درلوده
په خپل زړه کې مات شوم
١٣٩٧.٩.٢٦
««««««««««««««««
لوږه
لوږه د ژوند کوڅه کې
هغه له لاس او پښو لوېدلی ملنګ دی
چې غریو یې
د غږ پر ستوني
منګولې ښخې کړې دي
١٣٩٧.٩.٢٦
««««««««««««««««
تړتړی کېدل
هغه ژبه ده چې یوازې
مینه پرې پوهېږي
١٣٩٧.٩.٢٦
««««««««««««««««
د خیال خوب
نن شپه څه نه لیکم
نن شپه له خپلو خیالونو سره غاړه غړی کېږم
د خیالونو شعر ښایي ډېر اوږد وي
خو هغه شعر چې زه یې غواړم
باید خوږ وي
پرېږده چې لمر له همدې خواږه شعر سره ویښ شي
او وړانګې یې په کوټه کې کټ درته وخوځوي
نن شپه څه نه لیکم
نن شپه له خپلو خیالونو سره غاړه غړی کېږم
غواړم د شعرونو باغ د سهار د خوبولي شعر
په خوږو اوبه کړم
باغ د نه ټوکېدو ترخه خوبونه لیدلي
نن شپه څه نه لیکم
نن شپه له خپلو خیالونو سره غاړه غړی کېږم
١٣٩٧.٩.٢٥
««««««««««««««««
د لارې سر
د ستړیا سراب
د سیوري په رګونو کې
جاري دی
تصویر د هغو شونډو چې یې پتري نیولي
غواړي د تندې په آیینه کې مات شي
د سيوري شا ته روان
د یو چا پښه
په هر قدم ښوییږي
ته چې ور ګورې
لا هم د لارې سر دی
١٣٩٧.٩.٢٥
««««««««««««««««
وچکالي
سیند خپلې چوپتیا ته غوږ دی
اوبه پخپل ستوني کې وچ شوی غږ دی
ژوند دلته هیڅ ساه نه اخلي
او مرګ
هغه سیوری دی
چې پر هر څه خورېږي
سیند
د چوپتیا غره ته ګوري
چې سږ یې څوکې هم سپینې نه شوې
اوبه پخپل ستوني کې
وچ شوی غږ دی
١٣٩٧.٩.٢٥
««««««««««««««««
ښامار
ښامار ژوندی دی
هغه کیسې وې
چې چا وژلی
د ښامار ډېرې څيرې
همدغه ژوند له اوره ډک د ښامار خوله دی
او د وجود ځنګل مې
هغه جنازه ده
چې تنهایي نه وروسته
یو چا ته یو پوکي ایره پاتې ده
د ښامار خوله کې
یوه شپېلۍ ده
په دې شپېلۍ کې باد او توپان غږوي
باد او توپان پاتې ایرو پسې دي
هلته د مینې هغه ارته سارا
چې ټوله ورځ خپل تشوالي ته ناسته ده
غواړي یو څه د اوریدا لپاره
د یو فریاد په اوچت غږ بدلېږي
یو څوک چې سر په زنګون ايښی پوښتي
یو انسان څرنګه
له درده ځينې
تر ځان تاويږي؟!
١٣٩٧.٩.٢٥
««««««««««««««««
لږ ورته ودرېدم، وامې ورېده، خوند يې راکړ
لاره کــــــــــې چا درته زما د درد کیسه کوله
د ښکلو ښار ته مې پخپله پالي پالي راووست
نپوهېدم چې سترګو زړه ته دسیسه کوله
۱۳۹۷.۹.۲۴
««««««««««««««««
د ژوند انځور
انځورګر د باور لپاره
ژوند ګډوډ انځوروي
ما په کوڅه کې
ريښې ريښې ګرېوان غږاوه
۱۳۹۷.۹.۲۴
««««««««««««««««
د ژوند انځورونه
د ژوند انځور کښم
کله چې د خوند خبره وي
د شونډو باغ کې مچکه ټوکېږم
کله چې هيلې ساه اخلي
په خلوت کې د خپل یوازیتوب سندره غږوم
کله چې جنون مې په سر اخلي
د باد د لاس جاړو را اخلم
د عشق او مينې له کوڅې نه
د روزګار دوړې څنډم
کله چې غږ شته
وایمه کاش د مينې ستونی دی یم
د زړه غوږونه نازول هم غواړي
کله چې د ژوند پر شتون ډاډه کېږم
هغه د خپلو سترګو د خوبونو په غېږه کې پټوم
وېرېږم
هسې نه مرګ ور وګوري
۱۳۹۷.۹.۲۴
««««««««««««««««
غږ
غږ مې يې واورېد
ور ووتم
ور
کوڅه
کړکۍ
او
کوټه
لکه ښارو
سر تر خپل وزر لاندې
ويده وو
يوازې خوب مې ويښ و
۱۳۹۷.۹.۲۴
««««««««««««««««
یخ وهلی مړی
ژوند د تیارو د وېرې له ګرېوانه راګوري
ځان په کې پټولای نه شم
د یادونو د ساه ګانو بړستن دې ډېره لنډه ده
ساړه د کوټې د اروا په پښو اغزي نښلي
د زړه اسمان مې د مينې د پسرلي په شپو کې واوره اوري
ښکلیه!
که راغلې
ومې بخښه که ژر دې و نه پېژندلم
زه یخ وهلی جسد یم
۱۳۹۷.۹.۲۴
««««««««««««««««
له ځانه ورک
د فریاد ناله مې
عشق کې لټوي
١٣٩٧.٩.٢٣
««««««««««««««««
زړه هغه باغ دی
چې درد په کې ټوکېږي
١٣٩٧.٩.٢٣
««««««««««««««««
هر ځای نه راټوکېږي
درد د زړه د باغ ګل دی
١٣٩٧.٩.٢٣
««««««««««««««««
ستا هوا کې به تر هغه درپسې یم چې ته غواړې
خو ډارېږمه په دې که لرې لاړ شمه ورک نه شم
١٣٩٧.٩.٢٣
««««««««««««««««
ته چې خبرې نه کوې
په دې خبره کې
کوم چل ښکاریږي
خپګان دې نه وي جینۍ
زړه خو دې هسې
د زړه مې غل ښکاریږي
١٣٩٧.٩.٢٣
««««««««««««««««
زړه رانه پوښتې
چې بهار ژمي کې څنګه راځې؟
هغې لیکلې در روانه یمه
١٣٩٧.٩.٢٣
««««««««««««««««
په کوڅه کې یوه تته کړیکه ګرځي
نفرت لاس پر غوږو ایښی
لا ویلو ته څه شته دي
یو زړه ناست د وره تر شا
په شور راغلی
تته کړيکه د وره شاته رالنډېږي
هره ساه يې بلې ساه پسې اوږدېږي
یوه ستره غوندې چېغه ترې جوړېږي:
زما خوښه يې جانانه
زما مینه درسره ده
١٣٩٧.٩.٢٢
««««««««««««««««
ما پسې مـــــه ګرځه ساده یمه
عشقه، پېچلې ده، لیلا زده کړه
په دې خبــره اشنا پوه نه شوم
تا وې زما کيسه جدا زده کړه
١٣٩٧.٩.٢۲
««««««««««««««««
دا منم چې د بوخت ژوند به ډېر د کار یم
خو دا غواړم عشقه تا ته چې اوزګار یم
هر قدم په بسم الله چې په کې اخلم
زه روان د ښاپېرو د ښار په لار یم
خواره خوله مې پیرزوینه د عشق نه ده
زه وهلی د دې خپل زړګي ازار یم
یوې دنګې جینۍ غږ راباندې کړی
نه هغه ده لېونۍ نه زه هوښیار یم
د جانان غږه ستا څنګه بې خودي ده
چې دې واورم نه کرار نه ناکرار یم
بدره ښکلې قاتلانې راته ګوري
په رښتیا به زه لایق د عشق د دار یم؟
١٣٩٧.٩.٢١
««««««««««««««««
تا تــه د کتو وېره مې کـــــمه شوه
ګورم به خو ډېر به درته نه ګورم
١٣٩٧.٩.٢۱
««««««««««««««««
د څوارلس ثانیو قانون
ما ډېر تاواني کوي
غواړم ټول عمر در وګورم
١٣٩٧.٩.٢٠
««««««««««««««««
نښه مو د کلي دېوالونه دي
وينې دي اورونه دي دردونه دي
زړه که مې خویونه د ماشوم کوي
مم غوندې ستا سپین نازک لاسونه دي
بیا بهار بهار چې ورته زه کېږم
بیا یې په اوربل ایښي ګلونه دي
ژبه مې شي بنده د هغې مخ کې
چا وې د مینو دا خویونه دي
شپې سره خبرو ته چې زړه کوم
چا په ولجه کړي مې خوبونه دي
ته خبره نه يې؟ وژل شوی دی!
بیا په ګودر ستا په سر جنګونه دي
تا وې چې په ژمي کې درځمه زه
څه وخت چې تیر شوي بهارونه دي
ته خو بدر پېژنې بې زړه دی ډېر
هلته نه ځي مات چې په کې زړونه دي
۱۳۹۷.۹.۲۰
««««««««««««««««
دلتـــــــه یـو څوک دی
له ځانــــــــه ورک دی
تیاره يې مــــــــرګ او
ژوند يې لمرڅرک دی
درپســــــــــــې مړ دی
لږه یې سا شـــــــــــــه
راشه تیـــــــــــــاره ده
راشه رڼا شــــــــــــــه
۱۳۹۷،۱۰،۳
««««««««««««««««
ته چې څه نه وايې
نپوهېږم ولې
فکر کوم
ما ته خبرې نه راځي
۱۳۹۷.۹،۱۹
««««««««««««««««
وېرېږم
د چا د سترګو رانجه
خو به پسې نه وي اخیستی
د ماتېدا غږ يې هیڅ نه اورمه
خدازده چې چېرته تللی
خو زړه مې هره شېبه
ټوټې ټوټې راټولوم کوڅه کې
۱۳۹۷.۹،۱۹
««««««««««««««««
یوازې یم
مه ځه!
ته چې لاړه شې
هغه یوازې به هم پاتې نه شم
نپوهېږم
هغه شېبه به څه پاتې یم؟
آخ!
چې ځې
ژر راشه!
ښه!
۱۳۹۷.۹.۱۸
««««««««««««««««
ستا دا سړی
ډېر ورته وګوره
ښه ډېر وګوره
دا سړی پېژنې ته؟
نه، ته يې نه پېژنې
دا سړی نه پېژنې
دا سړی داسې نه دی
چې چوپه خوله دی
له چا نه هيڅ نه غواړي
دا سړی زه پېژنم
دا سړی وږی څه چې
له تندې هم مري
دا سړی ډېر مئين دی
دا سړی زه پېژنم
مئين په تا باندې دی
۱۳۹۷.۹.۱۸
««««««««««««««««
هیله کوم
له مرګ نه په تېښته کې
راسره مرسته وکړه
زه غواړم لا هم خپل درد و اوسم
مینه
یوه لایتناهي ژوند غواړي
۱۳۹۷.۹.۱۸
««««««««««««««««
خوب مې د شپې
په سترګو کې په سینه څخېده
پرېشاني
لکه یو مار تاوېده
سهار مې د حواسو شاهرګ
شین اوښتی و
۱۳۹۷.۹.۱۸
««««««««««««««««
د زړه د دېواله په نړولو یې خپل سیوری رانه هم یووړ
زه لمر وهلی به له چا سره اوس سړې سړې خبرې کوم
۱۳۹۷.۹.۱۷
««««««««««««««««
ستا د مينې خبرې مې کولې
خو هيڅوک ونه پوهېدل
چې څه وايم
ځانته مې لګیا وم
۱۳۹۷.۹.۱۷
««««««««««««««««
ولې به مې پرانیسته
د وره شاته هم خپله ولاړ وم
۱۳۹۷.۹.۱۷
««««««««««««««««
ته چې نه يې
حواس مې هم نه وي
۱۳۹۷.۹.۱۷
««««««««««««««««
غریو
یو غریو یم
چې ماتېدل او نه ماتېدل يې
يوازې یو درد دی
۱۳۹۷.۹.۱۷
««««««««««««««««
خپله چيغه
یو عمر
له ځانه لرې پاتې شوی يم
نه غواړم لا هم د مينې په فریادونو کې دې نغښتی يم
او نه هم ستا له کوڅې
د خپل بې روحه راستون شوي وجود
پر اننګیو
یو څاڅکې اوښکه اوسم
غواړم چې خپله اوسم
غواړم یوازې د خپل ځان مې اوسم
اوښکې مې نباید
دا احساس کړي
چې پر ما د اوږو بار دي
۱۳۹۷.۹.۱۷
««««««««««««««««
پردیتوب ته ژړا
ته چې يې تللې
زموږ کوڅې هم ځان په خوب وهلی
د کوڅې سترګې په پلمې پسې دي
ته وا چې غواړي
یوازې ستا د قدمونو په غږ خلاصې دې شي
لکه چې خلک لمرخاته ته ګوري
کوڅه مو ځان تېر باسي
کوڅه مو نه غواړي چې
دا ستا وروستۍ خداپاماني یاده کړي
پوهېږم
ته به راځې یوه ورځ
په داسې ورځ چې به په هیڅ یوه پلمه هم
نه دا زما نه د کوڅې سترګې
د پرانستلو تجربه وکوي
ته به راځې خو قدمونه به دې
د کوڅې هر قدم کې
خپل پردیتوب ژاړي
١٣٩٧.٩.١٦
««««««««««««««««
ویالې ویالې او څاڅکي څاڅکي یې پر تندې څښم
غږ دې اوبه بهیږي غږ دې باران ورېږي
١٣٩٧.٩.١٦
««««««««««««««««
ویل یې چې راځمه خو (لږ) وروسته
په وروسته کې څه نه و خو (لږ) (ډېر) شو
١٣٩٧.٩.١٦
««««««««««««««««
زړه مې
سینې سره
په پام پورې کړه
پتیر اوړه څڅېږي تناره کې
١٣٩٧.٩.١٦
««««««««««««««««
غوږونه مې کاڼه دي
د غږ ملکې!
چيغې دې په کې راوڅڅوه
١٣٩٧.٩.١٦
««««««««««««««««
سوزنده لمر
پر جبین د خولو سیوری دی
دستمال یې د باد په لاس کې دی
١٣٩٧.٩.١٦
««««««««««««««««
سهار خپلې سترګې
وموښلې
خو
یوازیتوب لا هم
هماغه احساس دی
چې و
١٣٩٧.٩.١٥
««««««««««««««««
کمه چې رایاده شې
ځان ته مې په کم رایادولو دې ډېر کم راځم
ډېره مې رایاده شه
نه غواړم چې کم رایادولو ته دې کم راشم
١٣٩٧.٩.١٥
««««««««««««««««
هغه چې ما به پرې درته غږ کاوه
هغو نومونو دې په لانجه واړولم
ای خپل نوم دې څه دی؟
ښايي بیا څوک راته ونه وایې چې
دا نوم خو هغه ما ته اخلي
په دې نوم خو زه
هغه یادوم
١٣٩٧.٩.١٥
««««««««««««««««
خدای دې
چا ته مه سترګې په لار کوه
دې ته به هم ستړې وې
چې لاره څومره اوږده ده
١٣٩٧.٩.١٥
««««««««««««««««
اورې یې؟
غواړم درواغ ووایم
نه مې خوښېږې
١٣٩٧.٩.١٥
««««««««««««««««
یادونه دې راکې ساه اخلي
څانګې چې نه وي
مرغۍ به چېرته کیني
١٣٩٧.٩.١٥
««««««««««««««««
مېوه ګي
اوبه له غره
د مېږي په پښو روانې دي
او د هغې کروندې تنده
چې حاصل لا په کې د بوټو په ریښو کې
د کلي د هیلو په دعا
نوې غواړي ساه واخلي
هرې خوا ته
ورته ویالې ویالې کېږي
هغه ویالې
چې زموږ کلي ته وتلې دي
شونډو یې خپله پتري نیولي
سږ به مې ټوله سودا
تا ته وي
چې غنم لو به د هیچا یاد نه وي
او ته به د میوه ګي په مینه
هره ورځ
پوره کال
تر درمنځي به راځي
او هره ورځ به تشه لمن کور ته ستنېږې
او د وزیرګل ماما له دوکانه
د میوه ګي په بدل
خواږه اخیستل هره شپه خوبونو ګورې
١٣٩٧.٩.١٤
نوټ: مېوه ګي یوه کمه اندازه غنم وو چې غنم لو کې به ماشومانو ته ورکول کېدل.
وزیرګل زموږ د کلي د منځ بازار دکاندار و چې دا غنم یې له ماشومانو د کمو خوږو په بدل کې اخیستل.
««««««««««««««««
زړه تنګي
د مرغۍ هم،
لکه زما غوندې
زړه تنګ دی
هغه له ونې نه الوزي
او زه
له خپل زړه نه وتی نه شم
نپوهېږم
هغه ونه
او که ما
خپل زړه نه پرېږدي
هسې نه زړه تنګېږي خپله همداسې یو شی دی
١٣٩٧.٩.١٤
««««««««««««««««
که مې ولیدې
پر شونډو دې ښکلوم
چې ډېرې نازکې دي
د یوازیتوب سوکړک ډېر کلک و
۱۳۹۷.۹.۱۴
««««««««««««««««
سپوږمۍ زما د کور کړکۍ پېژني
نه يې ورکوي
د شپې په زړه کې
د دې لپاره
سر راوړاندې کوي
چې د تپې تیارې کوټې
په کوم کونج کې چې یم ځان پیدا کړم
۱۳۹۷.۹،۱۴
««««««««««««««««
ومې خندل
ښه مې وخندل
هغسې مې وخندل
چې زړه مې غوښتل
د بدو ورځو مې زړه ور وچاوه
۱۳۹۷.۹.۱۴
««««««««««««««««
یوازې یوه تمه یو درواغ
خپل تېر به څنګه هېر کړم
چې ټولې کوڅې مې یې
يوازې له تا سره لنډې کړې دي
د نن له نري پله نه به څنګه اوړم
چې د ماتېدو له وېرې يې څوک
ځان ته یوازې هم
بېرته خپل ځان ته
نه اوښتی او نه ستنېدای شي
زما خو د ذهن ملا ستا د یادونو او خاطرو بار کږه کړې
ما ته یوازې یوه لاره پاتې
چې که درواغ هم وي
په دې تمه
د سبا د انتظار د لارې سر کې ودرېږم
چې ته بېرته را ګرځې
١٣٩٧.٩.١
««««««««««««««««
تیاره د شپې لکڼه په لاس
کړوپه ملا کوټې ته راننوته
څڼې يې پر ګردجن غولي خورې وې
تنهايي چې د چوپتیا بړستنه پر ځان راکشوله
غونجه مونجه پرېوته
او وېرې تر کټ لاندې
زما پر زړه
پښه ایښې وه
١٣٩٧.٩.١٣
««««««««««««««««
روزګار درته ښییم
لږه شوخه مې را واخیسته
داسې کیسه
لږه ستړې مزله ده
١٣٩٧.٩.١٣
««««««««««««««««
بې خوبي
یوه برخه شپه
ویښتیا راسره ناسته وه
یوه برخه به زه
خوب ته په تمه تېروم
دا کیسه که بشپړه ورتېره کړم
پر سهار
سترګې درنې نه شي
١٣٩٧.٩.١٣
««««««««««««««««
غزل
نیولې زړه د انتظــــــــــــــــــــــــــار خبره
چا به وي کړې د ديـــــــــــــــــــــدار خبره
داسې راګـوري لکه اوزګـــــــــار ولاړ يې
سړي نه هېــــــــره کـــــــــړي د کار خبره
خبرې خوله کې کـــــــــړې خوږې د خلکو
زما او ستـــــــــــــــــــــا ترمنځ د تار خبره
وچکالۍ و ويستمه تا له کلـــــــــــــــــــــــي
هغې که وکړه هم د ښــــــــــــــــــــار خبره
هر یو بس خپله پورې باســـــــــــــــي جاله
اوس هغه نشته د یار او یـــــــــــــــار خبره
ډېره موده کېږي اوږګار ګـــــــــــــــــرځمه
چا کړې نه ده د کوم کــــــــــــــــــار خبره؟
په کومه ورځ چې لاس د مورنه کړي ښکل
د بدر زړه کــــــــــــــــــــې وي د ډار خبره
۱۳۹۷.۹.۱۳
««««««««««««««««
کاش زړه دې وای
ویلي به مې وو
چې ولې
درته ګران یم
١٣٩٧.٩.١٣
««««««««««««««««
ملکه یې
شهزادګۍ يې
ښایستو یې
ښاپیرۍ یې
ګلابو یې
ګلالۍ یې
څانګه څانګه يې
سلګۍ یې
اوبه اوبه
نرۍ لښتۍ یې
وري وري سترګې درپسې یم
ته شپنه یې
ته شپېلې یې
خو نومونه دې ډېر زیات دي
چې ویل مې
چې دا ولې
دومره ډېر په تا
مئین یم
١٣٩٧.٩.١٣
««««««««««««««««
داسې کافره يې راوکتل چې
راته مې یاده مسلماني شوه
١٣٩٧.٩.١٣
««««««««««««««««
لا هم
د خپل ذهن په محکمه کې سرګردان یم
د دوسیې مې هماغه زړه موضوع ده
بشپړه نه ده
وخت لا شته
چې رایادېږي لیکم يې
د مینې خاطرې ډېرې خوږې دي
١٣٩٧.٩.١٣
««««««««««««««««
لنډ دی
خو نپوهېږم
چا د قامت خبره وکړه
ژوند رانه دنګ وخوت
١٣٩٧.٩.١٣
««««««««««««««««
هر څوک مې زړه وړي
هو هر څوک
خو هر څوک مې
یوازې هغه ده
١٣٩٧.٩.۷
««««««««««««««««
زه هم بلا کوم
هغه څه غواړم چې خپله مې خوښېږي
خو څوک خپه کوم هم نه
مثلا
ته مې خوښه کړې
فکر مې وکړ
همدا دې غوښتل
١٣٩٧.٩.۷
««««««««««««««««
کړس شو
دنګې ونې
پر ځمکې تر پښو لاندې شوې
پاڼې ته کتل
١٣٩٧.٩.۷
««««««««««««««««
ښايي
یوازنی څوک
زه اوسم
چې پر ځان پام نه کوم
ټول فکر مې هغې ته وي
١٣٩٧.٩.۷
««««««««««««««««
په ژوند نه یم
خو هره شپه په دې وېرېږم
چې کیدای شي سبا ته نه اوسم
او خپله د زړه خبره مې نه وي کړې
١٣٩٧.٩.٦
««««««««««««««««
دا ګڼ باران
زه او هغه تر یوې چترۍ لاندې
ژونده!
کاش چې په لنډه لار
خو نه راتللې
١٣٩٧.٩.٦
««««««««««««««««
دا غږېده زه ورته غوږ وم
لنډه راپاڅېده وې لاړم ګونګی
١٣٩٧.٩.٦
««««««««««««««««
زړه مې دې تيږه وي
خو مه یې ماتوه
بیا نه تيږه کېږي
١٣٩٧.٩.٦
««««««««««««««««
ښه ده چې تا لرمه
د ونې ښکلا
په پاڼو کې یې ده
١٣٩٧.٩.١١
««««««««««««««««
سپوږمۍ چې هره ورځ
غلې غونجه
لمر ته ناسته وي
د بې خوبه شپې
په پرخو يې لمبلې وي
١٣٩٧.٩.٦
««««««««««««««««
غواړم چې ودې لرم
اوس دې د نه لرلو په فکر
زړه مې نه خورم
۱۳۹۷.۹.۷
