لنډې کيسې: د مينې انځور

لنډه کیسه

 

د مينې انځور

پلار يې په غوسه له کوټې ووت. کړس شو. هغې خپله یوازینۍ لور نوره هم غېږ کې ټينګه کړه: (( زه د هغه ځای بل چا ته نه شم ورکولای. هغه هره شېبه راسره دی، تر سترګو وړاندې مې ولاړ وي، خو یوازې...یوازې حرکت نه شي کولای.))
پلار يې کوټې ته له راننوتو سره ورغبرګه کړه: (( دا اته نهه کاله همدا وايې، ترې خلاصه مې کړې، زه پوهېدم، چې ته به بیا هم دا خبره کوي.))
د هغې سترګې رډې راووتې، خپله لور يې د خپلې خواښې ترڅنګ کېنوله او په منډه خپلې کوټې ته لاړه.
وره ته مخامخ دیوال کې يې د خپل مړ خاوند انځور ونه لید، انځور نه و، د انځور چوکاټ او شيشه ټوټې ټوټې لاندې پراته وو. دېوال ته يې وکتل، د ديوال رنګ خړ و خو د انځور ځای پاک او سپین و، یو سوړ اسویلی يې وکېښ: (( انځور که نشته ځای خو يې پاتې؟))
۱۳۹۷.۵.۲۳

ادامه نوشته

لنډې کيسې: د خلکو حق

لنډه کیسه

د خلکو حق

د پوهنتون له ختیځې دروازې سره، پر سرک له جوړ شوي جمپ سره مې نږدې موټر ورو کړ. رییس صاحب د هرې ورځې په شان یو افففف وکړ. ما ورته کړه: ((دا جمپ رښتیا جګ جوړ شوی، خو چې موټر خراب نه شي، زه هم په کرار پرې اوړم.))
په هینداره کې مې وکتل، په غوسه یې راته کتل. موړ ته چې ورسېدو، خپله ګوته یې هلته نږدې دوو وړو سپندي هلکانو ته ونیوله: ((زه په جمپونو درسره نه یم لګیا، هغو دوو ته مې غوسه راځي. مجبوره یو هره ورځ د دوی څېرې وګورو.))
ما څه ونه ویل، خو هغه په هینداره کې راته ځیر و. ویې ویل: ((ته پرې مه خپه کېږه. رښتيا، دوی نه دي ملامت، میندې او پلرونه یې ملامت دي، د ساتانې یې نه وي، راوړي یې او بیا یې پر سرکونو خوشې کوي.))
د هغه خبره مې زړه ته پرېوته. سر مې د هو په بڼه وخوځاوه. هیندارې ته مې وکتل. خوله یې ویړه شوه. خو ژر یې تندی تریو کړ: ((څه فکر کوې، دوی چې په دې کم عمر کې په داسې چالاکۍ پيسې لاسته راوړي، درس او تعلیم نه هم پاتې دي، سبا به ترې څه جوړېږي؟))
ومې ویل: ((نپوهېږم.))
هغه په غوسه راته وویل: ((غله او ډاکوان. د ترقۍ او ثبات خنډ. فساد به کوي، د خلکو حق به خوري.))
رییس ته زنګ راغی. ویې ویل: ((موټر یوڅنګ ته ودروه.))
موټر مې ودراوه. ښکته شوم، دروازه مې بنده کړه، او نږدې ورسره ودرېدم، د ده خبرو په چرت کې لاهو کړم. هغه دواړه هلکان مې د ذهن په هینداره کې غټ غټ غله راښکاره شول چې لاسونه یې په وینو سره دي. یو یې له يو چا نه موټر وړي او بل یې د یو چا زوی تښتوي...
په مبایل کې د ده له غوسې جګ غږ د چرتونو له نړۍ راوګرځولم: ((ته هیڅ په خبره نه پوهېږې، لنډه يې دا چې له یو لک ډالرو یو سیڼټ یې هم کم وي، کار دې نه کېږي.))
١٣٩٧.٥.١٨

ادامه نوشته

لنډه کیسه: درد

لنډه کیسه/ صديق الله بدر

درد

د پوهنتون په چمن کې نجونې بیا ترې راتاوې شوې. یوې وپوښتله: د مودو ورکې غمجنې! دا دې څه راوړي چې دستکول یې دومره درته پړسولی؟
بلې ورغبرګه کړه: هله ژر شه که خوراکه وي، همدا یې وخت دی چې نوش جان يې کړو.
هغې دستکول ټینګ په غېږ کې ونیو. يوې خورلڼې یې پرې بړچ وهل: لېونۍ! پخوا خو دې خپله هرڅه راباندې په زوره خوړل، اوس څه در شوي؟
هغې لږ نور هم دستکول په غېږ کې کلک کړ. همدا چې دوو نورو خورلڼو یې غوښتل پرې راودانګي، دې چیغه کړه: پرېږدئ مې! راوباسم یې.
دستکول یې خپلې مخې ته کېښود. کرار کرار یې پرانیست او ورو یې د هغه له منځه یوه نانځکه راوکښله.
د نانځکې په لیدو ټولې خورلڼې یې په کړس کړس وخندلې.
دا موسکه شوه: پوهېږم، وبه وایاست وړه خو نه یم چې نانځکې ګرځوم. خو دا څه موده چې نه ومه، همداسې یو څه پسې سرګردانه وم.
نجونې بیا کړس په خندا شوې. یوې یې وویل: همدې پسې؟
هغې نانځکه غېږ کې ونیوله او د نجونو د خندا په څپو کې یې له يوې اوچتې کړیکې سره وویل: هو! همدې پسې، یو بې درده کس پسې.
١٣٩٧.٥.١٤

ادامه نوشته

لنډې کیسې: سټرس

کیسه

سترس

لس دولس شپې مخکې مې ورته د اختر د پروګرام خبره کړې وه خو هغه ویلي وو چې زه درته وایم چېرته او د څو ورځو لپاره، له ښاره وتی له ملګرو سره یو شین خو ډاډه ځای ته لاړ شو.
هغه په دفتري کارونو کې ډېر بوخت وي. ډېر ځله زړه نه کوم چې زنګ ور ووهم، وېرېږم خپه نه شي چې په رسمي وخت او یا په کور کې د ستړیا پر وخت ځوروم يې.
تر اختر درې ورځې مخکې یې خپله زنګ را وواهه، غږ يې سم نه و: (((حساسیت راته پیدا شوی، ډاکتر ویلي چې کور کې و اوسم نو له ښاره دباندې نه شو تلای.))
ما هم ونه غوښتل په عذاب یې کړم. خدای پاماني مې ورسره کوله چې ویې ویل: ((ملګرو ته ووایه چې د اختر دویمه یا درېیمه ورځ به زموږ کور کې یو. تر اختر یوه ورځ مخکې خبر درکوم چې په کومه ورځ سره کېنو.))
ماښام مهال يې زنګ راغی. ويې ویل: (( وبښه! فکر مې نه و شوی، اوس مسکال ته متوجه شوم. خو ګوره تشویش مه کوه، زه ژر د مېلمستیا د ورځې پخاطر درته زنګ وهم، نور ملګري به هم منتظر وي.))
مبایل بند شو. خو ژر بل زنګ يې راغی: ((اوه، وبښه! هغه ورځ دې چې د مېلمستیا له پروګرامه خبرولم، ډېر زنګونه دې راغلي وو، فکر مې کاوه چې له هغه وروسته دې بیا زنګ وهلی.))
هغه وټوخېده او په ټوخي ټوخي کې يې خدای پاماني وکړه.
د اختر تر لومړۍ ورځې يې زنګ رانغی. ما هم جرئت نه کاوه چې زنګ ور ووهم.
د اختر د اولې ورځې تر مازیګره د هرې شېبې په تېرېدو سره مې زړه لا نور نارامه شو. مبایل مې له جېبه راوکېښ چې ورته زنګ و هم خو بېرته پښېمانه شوم: (( اخر هغه ته خو زما خوی معلوم دی، چې که د ډوډۍ خبره وي چا ته زنګ نه وهم.))
مبایل مې بېرته جېب کې اېښوده چې بل سوچ پسې واخیستم. د هغه ناروغۍ ته د اندېښنې سوچ. د هغه شمېره مې را واخیسته خو د زنګ وهلو جرﺉت راکې نه و: (( که زنګ ور ووهم او هغه لا هم ناجوړ وي او یو دم د مېلمستیا خبره وکړي، زه به ځمکې ته ننوځم. نه، نه! پرېږده چې خپله زنګ را ووهي. خو که جوړ نه وي بیا زموږ ملګرتیا څه معنی لري چې ورسره نه اوسو.))
ما همدا سره کرل او رېبل چې یوه ملګري زنګ را وواهه: (( دا ځل دې زړونه راکې شنه کړل. پخوا دې پروګرام ژر جوړاوه. حال راکړه چې څه وکړو. هسې نه له نور ځایونو هم پاتې شي.
د اختر په پنځمه ورځ یې زنګ راغی: (( وبښه، جوړ نه وم، پوهېږم چې د ټولو ملګرو پروګرامونه مې ورخراب کړي.))
تر یو دوه ټوخي وروسته یې وویل: (( نن دا څو شېبې مخکې لږ راساز شوم. لومړی زنګ مې هم دا دی تا ته و واهه.))
ما ورته وویل: (( زه بښنه غواړم چې ستا پوښتنه مې نه...))
هغه مې خبرو کې را ولوېد: (( نه، نه! ته ملامت نه یې، خو ناروغي دا رانه هېره کړې وه، چې ته څومره په سترس اخته یې.)).

ادامه نوشته

لنډه کیسه: سګرټ

کیسه

سګرټ

له لرې يې، په ځير ځير، د هلک لاسونو ته کتل. هغه چې رانږدې شو، شونډې يې وېړې شوې: (( انتخاب مې غلط نه دی، خبره مې پر ځمکه نه غورځوي.))
هلک سلام ورکړ: (( خوشاله يې، څه کیسه ده؟))
- هو خوشاله یم، ډېره خوشاله، په دې خوشاله یم چې تا خپله ژمنه پوره کړه.
هلک په خندا شو: (( سګرټ ښيې؟))
جلۍ يې په خبرو کې ور ولوېده: ((هو، سګرټ ښييم، ډېر وخت نه دې څکوده؟))
هلک تر لنډ سوچ وروسته ورغبرګ کړل:((څلور پنځه کاله به کېږي.))
- ډېر به درته سخت وي؟
- یو څه به سخت وي، خو پرېښودلو يې پر ځان يو کلک ډاډ راوباښه.
- هغه څنګه؟
هلک په غرور جلۍ ته وکتل: (( زه به تل په هرڅه کې دوه زړی کېدم خو اوس که وغواړم هر شی او هرڅوک پرېښودلای شم.))
جلۍ سوچونو په مخه کړه او تر شونډو لاندې له ځان سره لګیا شوه: ((... هرڅوک پرېښودلای شم. هرڅوک...هرڅوک...))
١٣٩٧.٤.٣١

ادامه نوشته