شعر: اورښتونه
ویناوال: صدیق الله بدر
اورښتونه
بیګاه کوټه مې لکه زړه شوی و
بیګاه کوټه شوه راته ګرانه ډېره
زه او کوټه سره یوازې وو تل
زه تر کوټې
کوټه تر ما نه ستړې
په یو بل هیڅکله هم نه وو خبر
د کوټې خپله
زما وه خپله کيسه
«««
زه به مې ځان ته وم
کوټه ځان ته وه
هغه زما، هغه خټینه کوټه
دا ستا یادونه به وو زړه به مې و
ته ورېدې راورېدلې به پرې
«««
بیګاه باران و
بیګاه باران عجیبه پېښه وکړه
ها د عمرونو تنهايي اوسیده
یو مخ له منځه لاړه
«««
بیګاه باران و
بیګاه، باران شپه وه په سر اخستې
بیګاه کوټې او ما کړه ويښه تېره
بیګاه شپه ټوله څڅېدله کوټه
۱۳۹۱.۱۱.۱۶
+ نوشته شده در ۱۳۹۱/۱۱/۱۶ ساعت 1:13 PM توسط صديق الله بدر
|
