ليكوال: صديق الله بدر
د كار قرباني
احمد تېر ماښام ستړى ستومانه كوڅې ته راننوت، دوه درې ځلې د كور د وره تر مخه ودرېد، خو زړه يې ښه نه كړ، چې كور ته ننوځي، له ځانه سره يې وويل: نه، په كوم مخ به ورځم. اخر دا خو د يو دوو ورځو خبرې نه دي. هره ورځ زما پر ژبه همدا خبره او هره ورځ ابا په غوسه. په همدې خبرو خبرو كې هغه د كوڅې سرته ورسېد.
ليكوال: صديق الله بدر
"قرباني" يوه ګونګه تلوسه
قرباني د ښاغلي منقادالرحمن رودوال لنډه كيسه ده. نوموړي دغه كيسه د افغان ادبي بهير يوې غونډې ته د كره كتنې لپاره وړاندې كړې او ما پرې دا ليكنه كړې وه:
كيسه ښه پېلېږي او پاى ته رسېږي خو له سره تر پايه يوه ګونګه تلوسه ده. څه دي، څه شوي، څوك ده، څوك دي، څه كېږي؟ كه څوك دا كيسه د لومړي ځل لپاره واوري يا ولولي، نو له پورتنيو پوښتنو سره به مخامخ كېږي.
ويناوال: صديق الله بدر
ماشومه مينه
سترګو نيــــــولى چې د نم لاس دى
د زړه په تار مې ايښى غم لاس دى
مينه كې ځان او جانان ګرم نه ګڼــم
دې كې زما د زړګـــي هم لاس دى
ويناوال: صديق الله بدر
پيژندګلوي
يو اشنا درپېژنمه
چې له خپله ځانه ورك دى
سخته ډېر نه شي زغملاى
په خوى كروړ په زړه نازك دى
***
هره ساه يې مينه مينه
ژوند يې مينه كې اغږلى
چا له مينې دى پوښتلى
زړه يې لاسو كې نېولى
***
نه په ژوند نه يې په خوند دى
د ښكلا په يوه شرنګ دى
مينه مينه مينه غواړي
له بې مينې ژونده تنګ دى
***
كمزوري يې بله نشته
بس يو دا چې خالي لاس دى
كوم قوت چې ځان كې ويني
هغه مينه او احساس دى
***
د جانان په تصور كې
كړي د مينې ماڼۍ جوړه
غلى غلى ځانته ژاړي
شي اوبه له سينې كروړه
***
ملګري او مينه پالي
ورته ګرانه يارانه ده
چې كوم يار خوشاله ويني
وايي مينه همدغه ده
***
پرون وسو نن سوځېږي
د ده برخه سوځېده دي
ازادي ازادي وايي
خو لاسونه يې په خوله دي
***
د چا اوښكې راشي غم نه
ځانته ګوښې بې وسۍ نه
د ده سترګې شې را ډكې
اشنا ډېرې خوشالۍ نه
***
چې دا خپل زړګى تسل كړي
كله كله توري نغاړي
د شعر پېغله كړي راخپله
مينه مينه ورنه غواړي
***
بدر ژر د پېژندو دى
نه غږېږي نه د كار دى
طبيعت كې نازك رنجه
زېړ په رنګ په وجود خوار دى
۳/۱۱/۱۳۸۰
ويناوال: صديق الله بدر
مينه
ستـــړى د دې ژونـــد لـــه هــــره چــاره يـم
يار مـــې شتـه عجيبــــــــه ده بــــې يــاره يم
بيـا بيــا چـــــــــې دا ستــــــا لمنــــه نيسمــــه
عشقــــــه تـا ايستــــلـــى لــه بــــــل كــاره يم
ښكلـــى يو تــړون مــې دى ولــس ســــــــــره
دې مينـــــــــه كــې لــرې لــه ســركـــــاره يم
كار د زړه كـــــې پام چــــــې مې ونه پوښتئ
دى مجبــورۍ ويستـــى له اختيـــــــــــــاره يم
لويه ده د خــــــــــــــداى دنيـــا خو زه پــه كې
بې كوره بــــې كلــــــــى او بــــې ښـــــاره يم
ډېر بـــــه وايي ډېــــــــر بــدره مئيـــــــــن نه دى
زه خــــــــــو هــم روان په دغــــــــه لاره يـــــــم
۳۰/۲/۱۳۸۳
ليكوال: صديق الله بدر
غلا په تروږمۍ كې
شمس چې په هوښ راغى، لا هم تروږمۍ وه او په كوڅه كې څوك نه ښكارېدل. غوښتل يې پاڅېږي، خو ويې نه شو كړى، بېرته پريوت. ګړۍ نيمه وروسته يې د يوې دروازې ګړب ترغوږ شو، له ده لس دولس متره لرې له يوه كوره يو سړى راووت.
ليكوال: صديق الله بدر
زهره؛
يوه شهكاره منظومه كيسه
د موضوع موندل د كيسه ليكلو لومړى ګام دى. هرښه كيسه لېكوال دا هڅه كوي، چې يوه ښه موضوع پيدا او كيسه پرې وليكي. د ښې موضوع خبره هغه وخت مطرح كېږي، چې پېښې او موضوعات ډېر وي، كيسه ليكونكي په هغو كې غورچان وكړي او د هغه په بنسټ يوه ښه كيسه وليكي. نن سبا موږ او تاسې په يو داسې چاپېريال كې اوسېږو، چې هره شيبه د ګڼو پېښو شاهدان يو، د داسې پېښو شاهدان يو، چې په هره يوه يې لنډه كيسه څه، چې ناولونه لېكل كېداى شي.
