سره جونګړه

په یوه لرې پرته وادي کې، د سرو پاڼو په منځ کې یوه سره جونګړه ولاړه وه. هر سهار، د غره له لمنې سپینې دوړې د هوا پر اوږو خپرېدې او د سرو، ژیړو او نارنجي پاڼو رنګونو د جونګړې شاوخوا داسې جادو خپروله لکه د یوې هېرې شوې کیسې ټوټه.

جونګړه د یوه زاړه ښوونکي وه، چې په طبیعت کې یې د آرام ژوند ساه اخیسته. هغه به هره ورځ د خپلې جونګړې کړکۍ نه هغې نرۍ لارې ته کتل چې پاڼې پرې پرتې وې او د ده خیال د سرو پاڼو غږونو له ځانه سره وړل. کله نا کله به د کلي ماشومان او ځوانان پر همدې لارې را تېرېدل، د پاڼو له رنګونو سره یې لوبې کولې او خنداګانې یې د وادۍ پر زړګي خپرېدې.

یوه ورځ، یو ځوان چې د ښار له شور او ستړیا تښتېدلی و، پر دې لاره راغی. پښې یې د سرو پاڼو پر غالۍ کیښودې او زړه یې ورو ورو له سکون نه ډک شو. مخامخ جونګړې ته ودرېد. د پاڼو خوشبویي یې ساه ته ورننوته او په ټیټ غږ یې وویل: «ځینې ځایونه رښتیا هم یوازې د آرام او ښکلا لپاره پیدا شوي دي. دا جونګړه د خوبونو هغه جادو ده چې په ویښه پر سترګو خوبونه ویني.»

له هماغې ورځې وروسته، د ښوونکي او ځوان تر منځ د دوستۍ یوه نوې پاڼه شنه شوه. هر مازیګر، د لمر وړانګو د جونګړې پر ښیښو سور رنګ خوراوه او دواړه به د ژوند د ساده خوښیو د قدر کیسې سره کولې.

هغه وادي، هغه د سرو پاڼو لاره او هغه سره جونګړه د یوې نه هېریدونکې کیسې په توګه پاتې شول، د امید، سکون او د طبیعت د تلپاتې ښکلا نښه.

۱۴۰۴.۶.۲۵