لنډې کيسې: د وره شاته
کیسهګۍ:
د وره شاته
هر مازیګر، هماغه شېبه د کړکۍ تر شا کېناسته، چاېیې یخېده خو سترګو یې لمبې کولې.
بوټان یې د وره په خوله کې هغو پېچومو ته سترګې پر لار وې چې د غرونو افسانې په کې پټې وې.
له ځانه سره یې وویل: «کېدای شي نن... کېدای شي همدا اوس...»
خو ور، نه پرانېستل کېده. نري شمال تاو راتاو څڼې غورځولو سره، د هغه چا د کمیس وږمه خوره کړه، چې یې ویلي وو: «ژر بېرته راګرځم...»
۱۴۰۴.۲.۸
+ نوشته شده در ۱۴۰۴/۰۲/۲۳ ساعت 4:44 PM توسط صديق الله بدر
|