کیسه‌ګۍ:

د وره شاته

هر مازیګر، هماغه شېبه د کړکۍ تر شا کېناسته، چاې‌یې یخېده خو سترګو یې لمبې کولې.

بوټان یې د وره په خوله کې هغو پېچومو ته سترګې پر لار وې چې د غرونو افسانې په کې پټې وې.

له ځانه سره یې وویل: «کېدای شي نن... کېدای شي همدا اوس...»

خو ور، نه پرانېستل کېده. نري شمال تاو راتاو څڼې غورځولو سره، د هغه چا د کمیس وږمه خوره کړه، چې یې ویلي وو: «ژر بېرته راګرځم...»

۱۴۰۴.۲.۸