لنډه کیسه:

سیوری

نپوهېږم ولې داسې احساس کوم چې د دې ښار واټونه او کوڅې راته پردي ښکاري، لکه چې هیڅ دلته ژوند نه کوم او په زوره ایسار شوی اوسم.

هره ورځ له کړکۍ نه پر کوټې یو سیوری را خورېده، یو پټ او ماتوونکی سیوری. داسې یو سیوری چې نه راته نږدې کېده او نه ورکېده. کله کله به رڼا د دې سیوري تر شا ولاړه وه او کله کله به د هغه له وجوده تېرېدله. دې شېبه کې به مې سیوری داسې احساس کړ لکه چې خپله نه، اروا يې پر کوټې خوره وي.

ژوند تېرېده، سیوری به هر ځای راسره و، خو هېڅکله مې نه شو لمس کولی. یوه ورځ، چې د زړو یادونو بوج نور هم را دروند شو، کوڅې ته مې سر ورښکاره کړ. نور خلک خپلو خپلو سوداګانو په مخه کړي وو، خو زه له خپل سیوري سره روان وم، هغه یوازینی ملګری چې تل راسره پاتې شوی.

همدا چې به د ستړیا لېوه غوښتل هډوکي را وشپېلي، د سیوري وجود به غېږ ته ورکش کړم. غېږه نه وه، یو یاد یو خوږ بوی ته ورته څه وو... د یوې داسې غېږې یاد چې د نړۍ ټولې ستړياوې په کې دمه کېږي.

ترې و مې پوښتل: "ته څوک یې؟"

مړه مړه يې را وکتل، خو ځواب یې رانه کړ. پر مخ د کرار او سکون داسې رومال را خور شو چې زړه مې غوښتل نور د تل لپاره سترګې همداسې پټې وساتم.

یو زوړ یاد په زړه وسکونډلم او دا مې حس کړل چې دا سیوری، دا سکون او دا پناه... دا مور ده.

هغه مور، چې نشته خو دعا یې پر ما سیوری را غوړیدلی او حتی په ښارونو، واټونو او خوبونو کې راسره وي.

چې را ولټېدم، لاسونه مې له بالښت نه تاو کړل، لکه د مور له غېږې ورک شوی ماشوم چې بیا یې مومي. بالښت پر سینې یخ باد راولېږده، لرې مې ګوزار کړه او سینه مې تش ډاګ ومونده.

په خپل سیوری پسې روان شوم، هماغه سیوری چې مور نه وه، خو مور ته ډېر ورته و. په تګ تګ کې يې شاته را وکتل او ويې ویل: "کله هم چې ستړی شوې، غږ وکړه."

مخکې له دې چې لمر يې پر سر څرک ووهي، مخامخ خو ډېر لرې، یوې غټې زړې ونې ته يې ګوته ونیوه او ويې ویل: " هغې ونې سره به درته انتظار کوم."

۱۴۰۴.۲.۲۱