لنډه‌کیسه:

هغه سترګې چې زما نه وې

کله چې سترګې یې راته راکړې، نور مې سترګې سره ورنغلې. د بې‌خوبي په وجه نه وه، د سترګو پټولو لپاره مې باڼه نه لرل.

سترګې یې د خپل کوټ له جېبه را و ایستلې؛ دوې لنده بلې خړ رنګې مرۍ، چې د سپېده‌دم ستورو ته ځلېدې.

ویې ویل: "په دې سترګو هر څه لیدی شې. آن هغه څه هم چې نباید و لیدل شي."

سترګې یې زما د سترګو په کاسو کې کېښودې او له دې سره نړۍ لکه یو ور غوندې د یوه نه پېژندونکي څیز په لور پرانستل شوه.

هلته خلکو سیوري نه لرل، دیوالونو خبرې کولې او هر ځل چې به مې هیندارې ته کتل، هغه زما سترګې نه وې چې ما ته یې کتل.

یوازېتوب رامخه کړه، که څه هم ځان سره وم.

خلک ورو ورو له ما لرې شول. هر یوه ویل: "ستا کاته درانده دي، ستا نظر د اور بڅرکی دی."

په ټول ښار کې یوازې یو ړوند خو زوړ سړی و چې زما په لیدو به یې د زړه سترګۑ خوږېدې. یوه ورځ یې راته وویل: "دا سترګې ستا نه دي، زویه. خاوند یې لا هم ورپسې ګرځي."

د سترګو په خاوند پسې شوم، خو هغه تللی و. هلته مې د تاقچې پر سر یو یادښت وموند چې سړي د تګ په وخت کې په رېږېدونکي لاس لیکلی و:

"که کومه ورځ دې څه ونه‌لیدای شول، سترګې به دې له لاسه نه وي ورکړې، ځان به دې بایللی وي چې نور به هیڅکله درسره نه مخامخ کېږي."

هغه بله ورځ مې سترګې را و ایستلې او په لاس کې مې خپلو سترګو ته نږدې ونیولې. لا هم ژوندۍ وې. لا یې هم را کتل.

خو اوس نه پوهېږم، هغه چې سترګې لري، زه یم، که هغوی؟

هینداره هیڅ نه وایي. ښایي پټه ورته ښه ښکاري.

۱۴۰۴.۲.۲۰