کیسه‎ګی:

بنده کوټه

له خوبه را ولټېدم، خو ويده نه وم. کوټه خپلې چوپتیا سره ناسته وه، نه دروازه، نه يې کړکۍ وې خو راتاو دیوالونه ژوندي ښکارېدل، داسې لکه چې هره شېبه ساه اخلي. د کوټې په منځ کې یوازې یو میز، یوه څوکۍ او یو بې عقربو ساعت و چې ټکا يې خته.

د میز پر سر یو سپین کاغذ سترګې را وبرېښولې، پرې لیکل شوي وو: « نوبت دې نږدې دی، لږ انتظار وکړه.»

هک پک وم، نه مې دلته د راتلو علت په یاد و، نه کومه غوښتنه. خو یو احساس راسره و چې زه پخوا هم دلته وم او دا ځای نااشنا نه دی.

د ساعت ټکا زما د چوپتیا پر زخم مالګه وه، خو ځای په ځای ولاړه وه، نه مخکې تله، نه شاته. هر ځل چې به مې سترګې پټې کړې، د دېوال له منځه به یو غږ راته وویل:«ستاسو دوسیه تر څېړنې لاندې ده.»

هڅه مې وکړه چیغې ووهم، خو غږ مې خپلو خولو کې ډوب شو.

یوه ورځ، چې د ساعت عقربې د کوم نامعلوم ځای پر لور کږې شوې وې، د دیوال له زړه یوه دروازه پرانیستل شوه.

ور ولاړ شوم او له ځانه سره مې وویل:«ښايي دا له دې کوټې د وتلو نښه وي.»

خو دروازه، لکه سترګه، چې د خوب او ویښې ترمنځ یو دم خلاصېږي او بندېږي، راخلاصه شوه، بیا بنده شوه.

هماغه شېبه د زړو یاددښتونو یوه کرښه رایاده شوه: «زه به بخښنه وغواړم، که چانس راکړل شي.««

خو دا یوازې يو خیال و، یا شاید د تمې پر شونډو وروستی نغښتې چوپتیا.

او زه لا هم هلته یم. له بندې کوټې د خلاصون په تمه.

۱۴۰۴.۲.۱۷