کیسه‌ګۍ:

د تورو دروازه

ماشوم ته یې چې قلم ورکړ، ځمکه لږه هواره کېناسته.

د خسو د کوټنۍ شاته، د شګو پر مخ لیکلي توري نڅېدل، درست لکه ژوندي موجودات.

مور د زوی پر وليو ناستې دوړې، چې د دې د زړه سترګې ورته درنې وې، وڅنډلې او د یوې ژورې ساه په اخیستلو سره یې، وویل: «ټکوره، دا الف دی.»

ماشوم توري ته وکتل، ګوته یې په تندي وټکوله، لکه چې ښه فکر ورته وړی و، څنګ ته یې پروت خس راپورته کړ او د مور سترګو ته یې ونیوه: «لکه دا؟»

الف، چې په کتاب کې لیکل شوی و، له کاغذه راټوپ کړ او د ماشوم پر تندي یې لاس کېښود.

ماشوم ورته وکتل او ورو یې وپوښتل: «ته هم ساه کښ یې؟»

الف وخندل. خو ځواب یې ور نه کړ.

هلک مور ته سترګې واړولې، هغه حیرانه وه، نه هم عادي. د خپل زوی لاس یې ونیو او ورو یې وویل: «زویه، هر توری چې زده کړې، یوه دروازه ده... خو احتیاط وکړه، ځینې دروازې بېرته نه خلاصېږي.»

ماشوم د کتاب پاڼه را واړوله. ب توری ولي وخوځول، خو غږ یې د کور د دروازې غوندې و.

ناڅاپه د خسو د کوټنۍ شاته، یوه بله کوټنۍ ودانه شوه، چې له تورو جوړه، له ژبې جوړه، له هیلو او له... جوړه وه.

ماشوم وپوښتل: «مورې، که ټول کتاب ولولم، نو زه چیرته ځم؟»

هغې په تندي ښکل کړ: «هلته، چې هیڅ څوک بېرته نه راځي، له پوهې نه، د تصور له قدرت نه.»

۱۴۰۴.۱.۱۰