کيسه ګۍ:

د ورکو شوو کوڅو نجلۍ

د ښار زړې کوڅې خړې او خاموشه وې.

د تیږو رنګ بایللو دېوالونو ته یوه نجلۍ ناسته وه چې د دوړو جامې یې په غاړه وې. ګوتې یې د لاس د کلکو بنګړیو سیوري لاندې لکه زاړه ټوکر سړې وې.

هیڅوک نه پوهېدل هغه له کومه راغلې. نه خپله غږيږي، نه چا ورسره خواله کړې ده.

زه له بلې کوڅې راغلم. له هغې کوڅې چې ټوله ورځ سره لمر ته ناسته وي. لکه یخه ساه راباندې ولګېده. سترګې يې د بندو کړکیو غوندې خاموشې وې، هیڅ يوې رڼا ته يې لار نه ورکوله خو و مې پوښتله:"څوک یې؟ دلته ولې ناسته یې؟..."

کاته يې داسې نااشنا وو چې ورو ورو، د الفاظو رودونه مې د ژبې په سر وچ شول.

د نجلۍ څنګ ته یو زنګ وهلی پتنوس او درې مات شوي کودي پراته وو. د کوديو له منځه اوبه ورو، ورو څڅېدې، لکه د وخت پښه نيولې ساه. ور لنډ شوم خو یو ناڅاپه کوڅه اوږده شوه. نجلۍ له ما لا نوره وړاندې ناسته وه. منډه مې کړه، خو له هر ګامه سره، کوڅه لا اوږده، تیاره او بله بڼه خپلوله.

داسې مې انګېره چې زه د دې نجلۍ پر لور نه، خپلو ورکو شوو کلونو پسې منډې وهم.

نجلۍ داسې را وکتل چې نه په کې هیله وه، نه درد و؛ د بې‌سرنوشتۍ ژورې خاموشۍ په کې د چیغو لارې لټولې.

اندېښنو په زړه وسکونډلم: "دې کوڅې نه د وتلو لاره ړنده ده."

نجلۍ، د هغې مات شوي کودي، مړې سترګې، دا ټول... دا ټول زما د ورک شوي ژوند بشپړوونکي انځورونه برېښېدل.

او زه داسې، په دې زړو کوڅو کې، د تل لپاره بند پاتې شوم.

۱۴۰۴.۲.۸