لنډې کيسې: تور لوګي له سپین چیناره
لنډه کیسه:
تور لوګي له سپین چیناره
شپه وه. د کلي په منځ کې، ولاړ سپین چینار له کلونو راهیسې د پاڼو او ښاخونو په ځای تور لوګي کول.
نن، خلک بیا هم کال وروسته، د سپین چینار شاوخوا راټول وو. تور لوګی لیوني کړي وو. دې لوګيو د ځوانانو سترګې برېښولې او نجونو ویلې چې پر زړونو یې لکه د سرو زولنو بوج کېني.
سپینږو هره شپه له سوخته سینې موښلې او له ساه لنډي سره ماشوم زړونه ټوپونه، زده کول.
هرکال په همدې ورځ، خلکو د چینار د له منځه وړلو خوبونه لیدل، نیمګړي خوبونه.
اسد کاکا چې ټوخیو نور د ګور پر غاړه درولی و، چنار ته نږدې په لاس کې کلک نیولی تبر پر ځمکه ګوزار کړ او ویې ویل: " راکړی درد یې خوږ دی. ما بیا هم ماتولو کې یې پاتې بولی."
د چینار شاوخوا د تبرونو غر ودرېد او راغلي خلک یو یو بېرته ستانه شول.
هوسۍ چې نن هم لکه د نورو په شان نپوهېدله دا بې پاڼو د لوګیو ونه له کومه شوې، د خپلو کلونو پوښتنې ځواب بیا هم هماغسې نیمگړی واخیست: «د پلرونو میراث دی. باید وساتل شي.»
هوسۍ دا ځل ناکراره وه، هره شپه بام ته ختله او له لرې یې د چنار ننداره کوله. یوه شپه ځیره شوه چې له چناره سپین لوګي هوا پورته کېږي او بیا په مینه مینه ترې تاوېږي. د سپینو لوګیو یوې تتې کړیڬې يې غوږونو کې نا اشنا انګازې وکړې. خیالولې لکه چې چا ناڅاپه خوب ته تښتولې وي، له بامه کېوته، کلی يې په تیارو کې پرېښوده او غلې غلې يې چنار ته ځان ورساوه.
د لوګي له منځه یې یوه نرۍ لار ترسترګو شوه، یوه داسې لار چې د خوبونو کلي ته وتله.
هوسۍ پر خپل زړه لاس کېښود چې ناڅاپي راغلې درزا دمه کړي، د لوګي لمن يې ونیوله او له ځانه سره لګیا شوه:
«نن به د دې درد د درزا ریښه راپيدا کومه!»
د لوګي په سیوري کې يې یو زوړ خو وچ شوی زړه وموند، یو مات زړه چې لا هم درزېده.
هوسۍ زړه په لاس کې ونیو، په ژړا شوه، د لوګي سترګې هم وبهېدې.
لوګي لکه چې څه ويل، هوسۍ غوږونه څک کړل:
«موږ د تورو لوګیو له نسله یو او د سپینو خوبونو وارثان!»
لوګی وټوخېده: «له پېړیو د چا ښکالو ته په تمه وم، تنهايي وسېځلم، کلی مې آزاري کړ.»
هوسۍ موسکه شوه: «زما په تمه؟»
لوګی تر هوسۍ تاو راتاو شو: «هو، د هوسۍ په تمه.»
د هوسۍ اننګیو څانګې څانګې سره ګلونه ونڅول: «که څه هم په ځنډ درغلې یم، خو راغلمه...»
لوګی د یوه ښکلي ځوان په څېره کې مخامخ هوسۍ ته ودرېد. بیا يې سترګو کې ورک شو او چې راستون شو، ويې ویل: «نه، نه! سترګې مه موښه، د نور دې سمندر کې مې خپل ستي زړه تازه کړ. ګوندې اوبه شم...»
تر لنډې شېبې ساه اخیستلو وروسته يې غبرګه کړه: «زما سینده، زما سمندره! کلي ته ورشه... لږه حیرانه به شې خو د نوې ښکلا په مینه کې، ما به نه هېروې... کله کله یادوه مې.»
د کلي خلک، چې لوګي نشه کړي وو، ورو ورو یې سترګې پرانیستې.
د سپینې رڼا یوه څپه د ونې له بېخه راپورته شوه. هوسۍ د هغې رڼا تر سیوري لاندې غلې غلې تر خپلې کلا ځان ورساوه.
بام ته وختله. خلک تر چینار راتاو وو. چینار پاڼې کړې وې، تور لوګی ورک شو او واړه هلکان او نجونې د نوي ژوند لپاره د اکوبکو سندره په نوي ساز کې وغږوله.
عمرخوړليو، چې د لوګيو سیوري کې د خاورو بوی ته ډډې لګولې وې، لا هم په سینه کې د لوګي له سوخته، خوږ درد ته غاړه ورکوله او باد يې د مزار جنډې د چینار په لور رپولې.
۱۴۰۴.۴.۷
