کیسه‌ګۍ:

په باران کې مچکه

پردې د تالندې او برېښنا له هر ګړز سره لړزېدې.

هیله، له کړکۍ راننوتې رڼا ته، زبون وهلی سیوری ښکارېده.

د سپینو زرو بنګړي یې په لاس کې لا ښکلي ځلېدل، په تېره، کله چې ورېځو پرې اوښکې اوښکې لارې کولې.

د بنګړیو غږ، که څه هم په ځان کې فکرونو نه راکښلم، خو د زړه غوږونه رانازول - هغه غږ چې د خونې مړژواندې چوپتیا ماتوله.

ویې پوښتلم:

"رښتیا هم راسره مینه لرې؟"

زما چوپتیا تر هغه باران درنه وه، چې پر ښیښو لګېده.

څنډ یې وهل، د ویښتانو لونګینه خوشبویي له لمدې هوا سره ګډه وه. هغه عطر چې بوی یې ټول حواس راتخنول.

هغسې چې کړکۍ نه بهر ورکه وه، ویې ویل:

"زه به تل وایم، ته د باران سړی نه یې... د وچو موسمونو مساپر یې. خو باور وکړه کله هم چې باران وشي، زه به دلته یمه."

کړکۍ خلاصه شوه. د باران څاڅکي یې بنګړیو ته مات شول. لکه هغه اوښکه چې هېڅکله مې تویه نه کړه.

هغې په خپلو بنګړیو لاس تېر کړ او ورو یې وویل:

"دا بنګړي ځکه اچوم، چې ته مې هېر نه شې... د هغه څه لپاره، چې یو وخت موږ دواړو درلودل."

همدا چې چوپتیا لنډه ساه واخیسته. هغې په پټو سترګو تر پتري نیولو شونډو زمزمه کړه:

"هغه بې‌حسي چې هېڅکله هم د مینې کولو حس پر زړه و نه سکونډه."

یوه زړه مچکه، هماغه چې تېره میاشت مې، تر همداسې یو شېبه باران لاندې، د هغې پر شونډو هېره کړې وه، د باران له څاڅکو سره بیا راژوندۍ شوه.

زه لا هم چوپ وم. شونډې مې ونه ښورېدې. راویې کتل. ټنډه‌یې تروه وه. ورو ورو وخوځېده... لکه د باران هغه څاڅکی، چې بې‌غږه پر شیشه ښوييږي.

۱۴۰۴.۲.۳