کیسه‎ګۍ:

هېر شوی عکس

پخوا مې دا عکس نه و لیدلی. څېرې تتې ښکارېدې، پر شا یې لیکل شوي وو: "موږ به بېرته راګرځو."

عکس ته مې په ځير وکتل. یوه کوټه وه او د کړکۍ مخې ته یو څوک ناست و، شا یې اړولې وه، زما د ماشومتوب د زانګو تر څنګ. هغه زانګو یادوم چې هره ورځ به په کې ويښ پروت وم او له هغه ځایه مې چت ته کتل.

عکس ته کتل زما ورځنی کار و. یوه ورځ، هغه کس مخ را واړاوه.

زه وم. خو زوړ، ستړی او چوپتیا زبېښلی. لکه یو فکر چې نیمګړی وي.

ترې و مې پوښتل:

ـ ولې هلته ناست یې؟

ویې ویل:

ـ ځکه چې ته لا هم دلته ولاړ یې، فکر کوې بېرته نه راځې.

عکس مې بېرته په خامتا ټوکر کې تاو کړ او په صندوق کې کېښود. بیا مې هیڅکله هم را وا نخیست.

خو کله کله، ځان له هغه زانګو سره تړلی احساسوم… لکه چې زه هم د چا د راتلو په تمه، په یو کونج کې، هېر شوی اوسم.

۱۴۰۴.۲.۱