کیسه‌ګۍ:

هغه غېږ چې نشته

هره شپه، تر ویده کېدو مخکې، احساس کوم، چا غېږ راکړې. نه خیال دی، نه خوب.

غېږه ګرمه ده، توده ده، لوند بوی لري، لکه څوک له بارانه راګرځېدلی وي.

سترګې غړومه، څوک نشته. د خیال لاسونه له نه لیدل کېدونکې غېږې راکاږم، ساه‌ مې بندېږي.

نه‌شتون‌ یې - تر شتون دروند دی.

پرېکړه مې وکړه چې نن شپه یو څه و وایم. ورو مې وپوښته: «ته څوک یې؟»

ځواب یې را نه کړ. غېږه مې پرې تنګه کړه.

د کوټې بوی بدل دی. کټ تنګ شوی. سوچ کوم؛ دا غېږه، خپله زه یم. له ځانه مې لاسونه راچاپېر کړي، یوازیتوب ویرولی یم.

غږ انګازې کوي‌، نری - خو ژور: «مه مې پرېږده!»

فکر کوم له ځانه سره یم، خو ساه مې هره شېبه بله څېره اغوندي.

هغه زه نه یم، خو زما له ژونده ساه اخلي.

۱۴۰۴.۱.۳۰