کیسه‌ګۍ:

‌ بوی

په سفر کې وه. د غروب رنګینه شېبه کې، دې خبرې یې، د هغې په مینې، نور هم ډاډه کړم:

"کمال دی… هماغه یوه نقطه."

و مې پوښتله: "څنګه؟"

ویې ویل:

"ماسپښین چې دې زنګ را وواهه، همدا نقطه وه... همدا ځای. د مالان پله…"

کلونه شاته لاړل.

و مې پوښتله: "چېرته یې؟ درک دې ورک دی."

ویې خندل، لکه له خوبه چې غږ را وشي:

"گوندې ته مې بویوې."

– "څنګه؟"

– "دروازه پرانیزه، د کور شاته...

ستا د احساس بوی، بهر انتظار تر ګوتو نیولی."

۱۴۰۴.۱.۲۹