شعر: د زړګي لپه
ويناوال: صديق الله بدر
د زړګي لپه
د ځوانـــۍ خمــــار زما كــــه سرګردان او تار په تار دى
ستــا سينــه د مشكو ښـــار دى د لونګو جوړ بازار دى
پاريســي زلفو ښــامار پــرې په هنر خور كړى سيورى
بدخشــــان كې د زړګي مې غلى غلى جوړ نا تار دى
د زړګــــــي پـــــه لپـــه وينـــې هـــر پر هــر ته وركومه
ارمــان مـــخ را اړولـى وايـــــي پــــار نــــن د بهـــار دى
شيــخه راشــه چې له زړه نه داسې روغه سره وكړو
زه پـــر تــــا چــــې نه لګېږم نو دا ستا پر ما څه كار دى
پـــــــاړوګــره د عشــق غـواړي چې د مينې هوده وايي
بيـا چـــيچيلى كـــوم مين د زړه په ســر د خمار مار دى
د نـــــــوا پيـغلې لـــه ميـنــې ورنـه تــاوې دي چې بدره
جــــوړ ارمـــان زمـــا شپـــونكى دى دازړګى زما نيزار دى
۲۷/۱۰/۱۳۷۷
+ نوشته شده در ۱۳۸۶/۰۳/۱۰ ساعت 4:3 PM توسط صديق الله بدر
|