د یوې کیسې د لیکلو لپاره قوی لیدلوری

هنرونه په مجموع کې د یو څه ویلو او ښودلو په مقصد رامنځته کېږي.

کیسه هم له دې امره مستثنی نه ده. کیسه لیکوال د کیسۑ له لیکلو باید یو مقصد ولري.

کره کتونکي وایي چې کیسه لیکوال ته ښایي له هماغه پیله په دې وپوهېږي چي څه غواړي و وایي.

د دوی په وینا، کیسه لیکوال ته ښایي له ځانه وپوښتي، لوستونکی د ده د کیسې له لوستلو سره باید څه ډول احساس یا فکر ولري او په دې ځان ډاډه کړي؟ سره له دې لیدلوری باید په څرگند ډول په کیسه کې منعکس شوی وي.

په 1376 کال کې زه، ایمل پسرلی او نورمحمد لاهو د کابل د لومړۍ امنیتي حوزې څنک ته په سماوار کې(چې اوس یې نښه نښانه هم نشته) ناست وو، تر نورو خبرو وروسته ما وویل چې زه د کیسې لپاره یوه سوژه لرم او غواړم هغه داسې ولیکم. هغه جزیات مې تشریح کړل. ایمل جې بې له ځنډه وپوښتل: یعنې څه؟ زه حریان دریان پاتې شوم چې څه و وایم. که رښتیا و وایم ترې خپه شوم، خو ډېر وروسته بیا پوه شوم چې د هغه مقصد له دې پوښتنې څه و او زه هسې خپه شوی وم. د هغه مقصد دا و چې زه د هغې کیسې له لیکلو څه غواړم و وایم. بیا ایمل جان لندن کې و او ما نه شو کولای چې ورته و ووایم د کیسې له لیکلو څخه زما مقصد داسې یو څه و.

له دې خبرې څخع زما منظور دا دی که موږ د خپلې کیسې د لیکلو لپاره هغه له پیله قوي لیدلوری ولرو او پورته راوړل شوې پوښتنې ځواب کړو نو ښه کیسه به مو لیکلې وي.