زیات که کم کرکټرونه؟

کره کتونکي او لیکوال وايي، څومره چې د یوې لنډې کیسې کرکټرونه کم وي، ځکه غوره ایسي چې لوستونکي به په ښه توګه په خپل ذهن کې ورته ځای ور کړي او گام په گام به ورسره مخ ته لاړ شي.

د دوی په نظر یوه لنډه کیسه یوازې درې کرکټرونو ته اړتیا لري، اصلي، یو مخالف او رابطه کرکټر.

خو په دې منځ کې ځینې کیسې بیا داسې هم وي چې یو کرکټر ولري. کره کتونکي بیا داسې کیسې ته د عالي او غوره کیسې په سترگه هم گوري. ښايي دوی ورته بیلابیل دلایل ولري خو یو یې کیدای شي دا هم وي چې هر څه په یو زمان او یو مکان کې ډیر ممکن وي او وحدت تاثیر په کې موجود وي.

ځینې کیسې ښایي درې کرکټر هم ولري، خو کیدای شي ځینو ته هغه له کیسې نه د خپل برداشت له مخې یو کرکټر و ایسي. کلونه پخوا مې په سپیدې مجله کې د ایمل پسرلي د یوې کیسې کره کتنه ولوسته. کیسه درې په درې نومېده، د نورو ترڅنگ حقدار لیکوال او شاعر استاد محمد صدیق پسرلي پر کیسۑ د خپلې کره کتنې په یوه برخه کې ویلي وو چې دا درې کسه نه بلکه یو کس دی. اوس مې هغه کیسه او د استاد خبرې هیرې دي.

زموږ مشرانو تل ویلي هر څه په خپله اندازه ښه وي، حتی خوراک ځکه هضمول یې ستونزمن نه وي.

که په کیسه کرکټرونه ډېر شي، نه یوازې دا چې لوستونکې ته جذب او هضم یې سختېږي، بلکه لیکوال ته یې پالل او انځورول هم سخت وي.

ما ته یو وخت د څو کیسو ارزول راپه غاړه شول. هم کیسې لږې اوږدې وې او هم کرکټرونه یې زیات وو. ځینې کرکټرونه او په تېره د هغوی نومونه را نه هیریدل او ځینو کې بیا دا ډول هېریدل د لیکوالو ستونزه هم وه. حتی د یو کرکټر نوم به یې بیا بیا بل کرکټر ته لیکلی و.

که کرکټرونه کم انتخاب شي فکر کوم، دا ستونزه به نه راپېښېږي.