شعر: څلوريزې/۱۳۷۴
ويناوال: صديق الله بدر
څلوريزې
لا غوسه غوسه شه قهرېدلې راته وګــــــوره
ټكنده غرمــه شــــــه قهــرېدلې راتـــه وګوره
لامې منصوري خماري تنده اورنــۍ چې شي
لا د دار نشــــــه شـــه قهرېدلې راتــه وګــوره
ويناوال: صديق الله بدر
څلوريزې
لا غوسه غوسه شه قهرېدلې راته وګــــــوره
ټكنده غرمــه شــــــه قهــرېدلې راتـــه وګوره
لامې منصوري خماري تنده اورنــۍ چې شي
لا د دار نشــــــه شـــه قهرېدلې راتــه وګــوره
جانانه ستا نه به همداسې لور په لور ګرځم
چې ملنګي مې غوره كړې كور په كور ګرځم
په پر هرونو چې د خوږ زړګي ارمان وځي
څه مې خودي چې به په تمه د ټكور ګرځم
***
بيا ګردجنې چې كوڅې مو د زړګو دي
ګو درونه د نظر په وچېدو دي
په چمن كې د ګل سترګې شوې نمجنې
چې اغزنې فضا ګانې د سپرلو دي
***
د ليونتوب ټولې كانې كومه
تا ته دعا ځان ته ښېرې كومه
مينې حيرانې سترګې څه را ګورې
څه چې كومه ستا د ښې كومه
***
څه شو جانانه كه ارزان خرڅېږي
مينه كې زړونه په تاوان خرڅېږي
چې يې خندل هو سپرستو پورې
هغه له مينې نه قربان خرڅېږي
***
زړه مې لوګو او اسويلو ونيوه
ستا د خندا د اور لمبو ونيوه
د خپل ارمان په وينو سور ليونى
هغه دى مري بدر سلګو ونيوه
***
سترګو نه په غم كې اوښكې تويې شي
راشي زما اوښكې خوشالۍ كې هم
تاب كه مې دې وخته د قيد نشته هم
تنګ مې شي زړګى ستا ازادۍ كې هم
***
د عشق انځور د سترګو جنګ كې نغښتى
زموږه ژوند د وينو رنګ كې نغښتى
دا سندريز د ګودرونو ښايست
د منګو شور د بنګړو شرنګ كې نغښتى
***
لا زما په ژبه چې شپيلۍ شپيلۍ غزل شين دى
غره كې د زړګي زما د زلفو دې ځنګل شين دى
شاړې دا كوڅې لارې چې ماته شاړې نه ښكاري
لا خو هر قدم كې يې زما د اشنا پل شين دى
***
په خپل وطن وطن وطن ژاړم
د يار سالو د ځان كفن ژاړم
د پسرلي كاروان په لاره لوټ شو
ګلونه ژاړمه ګلشن ژاړم
***
كله ورك شمه له ځانه كله ورك شمه په ځان كې
كله خاوروكې اوسېږم كله سترګو د جانان كې
داسې زړه مې ورك له وركې چې له وركې پسې ورك دى
څه خو شته دي خامخا راته ښكارېږي په ارمان كې
***
په لګېدو چې وې ډيوې مـړې شوې
د انتظارغېږه كې شپې مــړې شوې
خوند په سبا كې د سبـــا چې نه شته
د ژوند باور هغه وعدې مړې شوې
۱۳۷۴
وعدې د نن چې په سبا تېروي
هر خبره په خندا تېروي
مينه كې بام ته د كبرونو خېإي
هره روا په نا روا تېروي
.....
چې كوڅې د يار د مكر خندا واخلي
ليوني به ليوني په كاڼو ولي
لا چې سر په سر رندان جامونه تش كړي
لا په سر سر به ساقي په كاڼو ولي