شعر: د كابل غميزه
ويناوال: صديق الله بدر
د كابل غميزه
كــړ مرګـــي په تندي ښكل
شـــــــو په وينــو سور كابل
***
سترګې ډكې شوې له نم
سور په وينـــــــو هـــر قدم
شــو د ناستې پا څې غم
لاس ګــــريوان كې د يو بل
شــــو په وينــــو سور كابل
***
د وېــــــرونو انګـــــازې
لـــــــورا لورې راخورې
شوې د مينې جنازې
د هــر چا په اوږه خپل
شو په وينو سور كابل
***
پښـــه نيولې پسرلي
هـــــر قدم زوز او اغزي
ليــــــــونتوب د ليوني
پـــه ارمان ارمان د ګل
شـو په وينو سور كابل
***
ژبـــه نـــه شوه په يوه
ښه خوږه شوله ترخه
ســـمه لار شوه تاتره
د يـــــــــو څو په تغافل
شو په وينو سور كابل
***
هــــره لار هـــره كوڅه
شـــــولـه تنګ او تياره
لا خو شـاړه او سپېره
د پېـــړۍ پـــه تكـــامل
شو په وينو سور كابل
***
ډيوه مړه شوه د خندا
ستـــرګــــو ونيـــوه ژړا
هر اشنــا شو نا اشنا
ټــول خــويــونـه د مغل
شـو په وينو سور كابل
۱۴/۱۲/۱۳۷۱