کره کتنه: مجيد قرار؛ د ناقرارې مينې انځورګر

ليکوال: صديق الله بدر

ادبي ګزارشي ليکنه((۳۸))

مجيد قرار؛ د ناقرارې مينې انځورګر

 

په هنري انداز او د شرنګېدلو الفاظو په مټ، د خپل وخت خبرې او د خپلو تجربو رانغاړل؛ هغه ځانګړنه ده، چې د پښتو شعر يې د وخت سندره ګرځولې او پر زړونو او غوږونو خوږ لګي.

نن سبا د شعر كره كتونكي او شعرپېژندونكي ټول په يوه خوله دا وايي، ډېر ځله، چې له خپل شعر نه د پرديتوب احساس راته پيدا كېږي، يوازنى علت يې دا دى، چې موږ پخپلو اكثرو شعرونو كې د خپل وخت انځور نه وينو. د دغو كره كتونكو په اند، زموږ اكثر ننني شعرونه، د پخوا زمانې شعرونو ته پاتې كېږي. كه چېرته نوم او تاريخ ورباندې نه وي ليكل شوي، نو داسې احساسېږي، چې زموږ شاعر د پخوا زمانې شاعر دى. دا ځكه، چې زموږ ځينې شاعران جسما په اوس زمانه كې ژوند كوي خو فكر او بيان يې د تېرې زمانې وي، چې دا ټول بيا هم د تقليد له بلا راپېښ دي.

ادامه نوشته

شعر: مينه

ويناوال: صديق الله بدر

 

مينه

 

مینه په وينه کې وي

ته مې په وينه کې يې

***

زه په همدې مينه کې

کومه شېبه کې، چې راياده مې شې

دا چې احساس دې کړمه

                                    ودې ګورم

د خپل وجود مې پرې کوم

                                  يو يو رګ

 

۱۳۸۹/۴/۱۵ ماسخوتن نهه بجې

شعر: بېګاه او زړا

ويناوال: صديق الله بدر

 

بېګاه،زړه او ژړا

 

بېګاه مې زړه سره وم

بېګاه مې ډېر وژړل

څومره دي سخت

دا اوسېدل زړه سره

 

۱۳۸۹/۴/۱۴ ماسخوتن نهه بجې

لنډه کيسه: البوم

لنډه کيسه

ليکوال: صديق الله بدر

البوم

صابر، چې سورلۍ د جلال اباد په اډه کې ښکته کړه، نېغ يې د درېيم مکروريان لاره خپله کړه. څه ټوټه لاره يې لا نه وه وهلې، چې موټر يې بېرته د ښار په لوري وګرځاوه او له ځانه سره يې وويل: (( درې شپې ورځې وروسته کور ته ځې، هغه هم خالي لاس!))

له ځانه سره يې وخندل او بيا يې پر اکسلېټر پښه کېښوده. په فروشګاه کې له موټره راښکته شو او له لنډ سوچ وروسته يې نيم يو بېروتي مڼې واخيستې او کله، چې غوښتل يې موټر ته پورته شي يو نری اواز يې تر غوږ شو. شاته يې وکتل، يو څلور کلن ماشوم، چې خپله مور يې تر لاس ټينګه نيولې وه، د ده د مڼو پلاستيک ته په اشارې خپل پلار ته، چې لږې ارزان بيې مڼې اخيستې وې، وويل: (( ماته هغه سرې مڼې واخله، هغه کاکا، چې اخيستي، دا مڼې نه خورم.))

صابر موسکی شو، موټر ته وخوت او د مکروريانونو پر لار سېخ شو.  په نيمه لار کې بيا له ځان سره لګيا شو: (( دا ځل شکريې ته وايم، چې نور بس دی، دوه درې کاله وشول؛ اخر واده کول د اولاد لپاره دی، اخ، چې اوس زموږ هم ماشوم وای، هغه مو له ځان سره ښار ته راوستی او هرڅه يې، چې زړه غوښت، هغه مو ورته اخيستی.))

ادامه نوشته

لنډه کيسه: وروستی دښمن

لنډه کيسه

ليکوال: صديق الله بدر

وروستی دښمن

 

جميل ستړی او خولې خولې کوټې ته راننوت او اوږد پر خپل چپرکټ وغځېد. څو شېبې وروسته يې، چې ستړيا ووته، پر هغه ټوپک یې، چې ده ته پر مخامخ دېوال ځړېدلی و، سترګې وګنډلې. ټوپک ته په کتو کتو په ژور سوچ کې لاهو شو. شېبه په شېبه يې د څېرې رنګ بدلېده رابدلېده او سترګې يې تکې سرې واوښتې. له ډېر غضبه خولې پرې راماتې شوې. غاښونه يې سره کېکاږل او په يو ه ټوپ له ځايه راپاڅېد، دېوال ته ورنږدې شو، ټوپک ته يې لاس وراوږد کړ، خو پښه نيولی شو: (( نه، نه! دا د حل لار نه ده، که داسې وکړم لکه، چې د تل لپاره مې خپل ځان د بربادۍ کندې ته ګوزار کړی وي. نه، نه داسې بايد ونه کړم.))

ادامه نوشته